ഡയറി എഴുതുന്നവർ എല്ലാവരും എഴുത്തുകാർ ആവണമെന്നില്ല. ചിലർ ജീവിച്ചിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എഴുതുന്നത്. രഘൂത്തമനും അത്തരത്തിലൊരാളായിരുന്നു.
പഴയ ഇരുനില വീടിന്റെ മുകളിലെ മുറിയിൽ, ജനലിനരികിൽ ഒരു മേശ, അതിന് മുകളിൽ തവിട്ടുനിറം മങ്ങിയ ഒരു ഡയറി. വർഷങ്ങളായി അയാൾ ആരോടും പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച ജീവിതം അതിനുള്ളിലായിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ മാത്രമാണ് അയാൾ ആ ഡയറി തുറക്കാറുള്ളത്.
മഴയ്ക്ക് മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളെ ഉണർത്താനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടെന്ന് രഘൂത്തമൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ജനലരികിലൂടെ വീശിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം ചില പഴയ മുഖങ്ങളും ശബ്ദങ്ങളും മനസ്സിലേക്ക് തിരികെ വരും.
ആ രാത്രിയും മഴയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദത. ചുമരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം പോലും ഏകാന്തതയെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾപ്പിച്ചു. രഘൂത്തമൻ പതിയെ ഡയറി തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഒരു വാചകം മാത്രം.
“എന്നെ കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിലാണ് ഞാൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയത്.”
അയാൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ചില ചിരികൾ സന്തോഷത്തിൽ നിന്നല്ല ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരുപാട് വേദനകൾ കടന്നുപോയ മനുഷ്യർക്ക് മാത്രം വരാവുന്ന ഒരു ശാന്തത അതിലുണ്ടാകും.
ഓരോ താളുകളും ഓരോ മനുഷ്യരെ പോലെ ആയിരുന്നു. ചിലത് മങ്ങിയിരുന്നു. ചിലതിൽ മഷി പടർന്നിരുന്നു. ചില പേജുകളിൽ കണ്ണുനീരിന്റെ പാടുകൾ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുകിടന്നു.
ഒരു താളിൽ അയാൾ നിർത്തി.
“ഇന്ന് വീണ്ടും ഞാൻ ഒരുപാട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ മനുഷ്യർക്ക് ഇപ്പോൾ വാക്കുകളേക്കാൾ തിരക്കുകളാണ് കൂടുതൽ.”
ആ വരി വായിച്ചപ്പോൾ രഘൂത്തമൻ ജനലിനപ്പുറം നോക്കി.
ഒരുകാലത്ത് ഈ വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ വിളി, അനിയത്തിയുടെ ചിരി, അച്ഛന്റെ ചുമ, അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങളുടെ കലപില ശബ്ദം, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ റേഡിയോയിൽ മുഴങ്ങുന്ന പഴയ പാട്ടുകളും. ഇപ്പോൾ… മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ജീവിതം ചില വീടുകളെ വളരെ പതുക്കെ ഒഴിപ്പിച്ചുകളയും. ആദ്യം മനുഷ്യർ പോകും. പിന്നെ അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ. അവസാനം ഓർമ്മകൾ പോലും മങ്ങിതുടങ്ങും.
രഘൂത്തമൻ വീണ്ടും ഒരു കുറിപ്പ് വായിച്ചു.
“ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുന്നത് കൂടെയിരിക്കാനല്ല. ചില ശൂന്യതകൾ നമ്മളിൽ ഉണ്ടാക്കി പോകാനാണ്.”
ആ വരിയുടെ താഴെ ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു.
“മീര.”
അയാളുടെ വിരലുകൾ ഒന്നു വിറച്ചു. മീരയെ കുറിച്ച് എഴുതിയ പേജുകൾ മാത്രമാണ് രഘൂത്തമന് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി വായിച്ചു തീർക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. അവൾ പോയ ദിവസത്തിന് ശേഷം അയാൾ മനുഷ്യരേക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത് മഴയോടും രാത്രികളോടും ആയിരുന്നു.
സ്നേഹം അവസാനിച്ച മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദരായി മാറും. കാരണം അവർക്ക് പിന്നീട് എല്ലാ വാക്കുകളും അല്പം അനാവശ്യമാണെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങും.
ഡയറിയുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഒരു ഉണങ്ങിയ മഞ്ഞ പൂവ് താഴേക്ക് വീണു.
രഘൂത്തമൻ അതെടുത്തു നോക്കി. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ചില ഓർമ്മകൾക്ക് നിറം മങ്ങാറില്ല. അയാൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. മീര പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ ഇന്നും വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്.
“നിന്നെ മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല രഘൂ…”
അതിന് ശേഷം അവൾ നടന്നകന്നു. പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ പോകുമ്പോൾ അവർ മാത്രം പോകില്ല. നമ്മളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഭാഗം കൂടി കൊണ്ടുപോകും.
മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. രഘൂത്തമൻ അവസാന പേജ് തുറന്നു. അവിടെ തീയതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് മാത്രം.
“ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഇല്ലാതായാലും ഈ ഡയറി ആരെങ്കിലും വായിച്ചേക്കാം. അപ്പോൾ അവർ മനസിലാക്കട്ടെ…. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചിരിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യർക്കുപോലും ഉള്ളിൽ ഒരു പറയാത്ത കടൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന്.”
അയാൾ പതിയെ ഡയറി അടച്ചു. ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ രാത്രി രഘൂത്തമൻ ആദ്യമായി കരഞ്ഞില്ല. ചില വേദനകൾ ഒരുപാട് കാലം നമ്മളോടൊപ്പം ജീവിച്ചാൽ പിന്നീട് അവ കണ്ണുനീരായി പുറത്തുവരില്ല. നമ്മുടെ നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഭാഗമാകും.
ചുമരിലെ ക്ലോക്ക് വീണ്ടും ടിക് ടിക് അടിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ പഴയ ഡയറിയുടെ താളുകൾക്കിടയിൽ ഒരാൾ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
