ഒരു ഡിജിറ്റൽ കാലത്തെ പ്രണയകഥ

“ചിലർ ഒരിക്കലും offline ആകാറില്ല…
അവർ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ എന്നും online ആണ്.”

രചന:
ആൻസൺ വർഗീസ് പട്ടാഴി
വിഭാഗം: നോവൽ / റൊമാൻസ് / ഡ്രാമ

കഥാപാത്രങ്ങൾ
ആദിത്യ രാജ് — നായകൻ, ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന 26 വയസ്സുകാരൻ.
നന്ദിത — ആദിത്യയുടെ കാമുകി, പത്തനാപുരത്തിനടുത്ത് പട്ടാഴി (Pattazhy).
സഹദേവൻ — ആദിത്യയുടെ ദുബായിലെ റൂംമേറ്റും ഉറ്റസുഹൃത്തും.
അമ്മ— ആദിത്യയുടെ അമ്മ, പട്ടാഴിയിൽ കല്ലടയാറിന്റെ തീരത്തുള്ള തറവാട്ടിൽ.

ഭാഗം ഒന്ന്: സിഗ്നൽ

11:47 PM

ദുബായിലെ രാത്രി ഒരിക്കലും ഉറങ്ങാറില്ല.
തെരുവുവിളക്കുകൾ മഞ്ഞനിറത്തിൽ ആകാശത്തെ തൊടുന്നു. ദേയ്റ കോർണിഷിലൂടെ കാറുകൾ ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ — ഒരു 9×10 അടി സ്ഥലത്ത്, ഒരു ഇടുങ്ങിയ കട്ടിലിൽ — ഞാൻ ഒരേ ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഫോണിലെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കുക.
WhatsApp തുറന്നു. നന്ദിതയുടെ ചാറ്റ് ബോക്സ്. ഒടുവിൽ കണ്ടത്: ഇന്നലെ രാത്രി 11:47.
ഞാൻ ഈ സമയം ഇത്രയും തവണ നോക്കി — 11:47, 11:47, 11:47 — ആ സമയം ഇപ്പോൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ എന്റെ തലച്ചോറിൽ മുഴങ്ങുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ അവൾക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചിരുന്നു.
“ഉറക്കമില്ലേ?”
രണ്ട് ടിക്കുകൾ. നീല നിറം. അവൾ അത് വായിച്ചു (Read). പക്ഷേ, മറുപടി ഇല്ല.
സഹദേവൻ അടുത്ത കട്ടിലിൽ കിടന്നു കൂർക്കം വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ എസിയുടെ മുരൾച്ച. ദൂരെ ഏതോ പള്ളിയിൽ നിന്നുള്ള ബാങ്കുവിളി. ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു — അവൾ എന്തുകൊണ്ട് മറുപടി ചെയ്തില്ല?
ദുബായിൽ വന്നിട്ട് ഒരു വർഷവും ഏഴ് മാസവും കഴിഞ്ഞു. നാട്ടിൽ നിന്ന് പോരുന്ന ദിവസം അവൾ തിരുവനന്തപുരം എയർപോർട്ട് വരെ വന്നിരുന്നു. വെളുത്ത ചുരിദാർ ആയിരുന്നു വേഷം. കല്ലടയാറ്റിൽ കുളിച്ചീറനായതു പോലുള്ള മുടിത്തുമ്പുകൾ. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും, എന്നെ യാത്രയാക്കാൻ അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഒരു വർഷം മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ചു വരും,” ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“ഒരു വർഷം വളരെ നീണ്ടതാണ് ആദിത്യ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ചിരിച്ചു. “പെട്ടെന്ന് പോകും. വീഡിയോ കോൾ ഉണ്ടല്ലോ, മെസ്സേജുകൾ… ദൂരം നമ്മളെ ബാധിക്കില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി — ആ നോട്ടം ഞാൻ ഇപ്പോഴും മറക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവൾക്ക് അന്നേ അറിയാമായിരുന്നു, ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനുകൾക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് പകരാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.

ആദ്യത്തെ ആറ് മാസം ശരിക്കും ഭംഗിയായിരുന്നു.
എല്ലാ രാത്രിയും വീഡിയോ കോൾ. ചിലപ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂർ. ചിലപ്പോൾ രണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി ഇരിക്കും — അതുപോലും ആർദ്രമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
നിന്നെ ഒന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടാൽ മതി,അവൾ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ,ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഇല്ല,അവൾ ചിരിച്ചു. നീ ഒരു സ്ക്രീനിൽ ആണ്. എനിക്ക് തൊടാൻ കഴിയില്ല.
ആ വാക്കുകൾ ഞാൻ അന്ന് ഒരു തമാശയായി കേട്ടു. ഇന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ — അതൊരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. ഏഴാം മാസം മുതൽ കോളുകൾ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
തിരക്കാണ്,അവൾ പറഞ്ഞു. ഓഫീസിലെ വർക്ക്, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ.
ശരി,ഞാൻ പറഞ്ഞു. നമുക്ക് മെസ്സേജുകൾ ആക്കാം.
പിന്നീട് സംസാരം മുഴുവൻ മെസ്സേജുകളിലായി. പക്ഷേ ആ മെസ്സേജുകളിൽ പഴയൊരു ചൂട് ഇല്ലായിരുന്നു. ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു — ഊണ് കഴിച്ചോ? ഉറക്കം ശരിയായോ?— ഉത്തരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള. ഒരു വൈകൽ. ഒരു ബ്ലൂ ടിക്ക് മാത്രം, മറുപടിയില്ലാതെ.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ മെസ്സേജ് അയച്ചു. ബ്ലൂ ടിക്ക്. ഓൺലൈൻ ആയി. ‘Typing…’ എന്ന് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. എന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
Typing… Typing… Typing…
പിന്നെ — ഒന്നുമില്ല. ആ ‘Typing…’ അവിടെ മാഞ്ഞുപോയി. മറുപടിയും വന്നില്ല. ആ മാഞ്ഞുപോയ “Typing…” ആണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ സന്ദേശമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സഹദേവൻ ഒരു ഫിലോസഫർ ആണ് — ജീവിതം കൊണ്ടല്ല, വാക്കുകൾ കൊണ്ട്. ഒരു വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ റൂഫ്‌ടോപ്പിൽ ഇരുന്നു. ദുബായ് മറീനയുടെ ലൈറ്റുകൾ ദൂരെ മിന്നുന്നു. സഹദേവൻ ഒരു പെപ്സി കുടിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ഫോണിൽത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.
നീ വീണ്ടും അവളുടെ last seen നോക്കുകയാണോ? അവൻ ചോദിച്ചു.
അല്ല, ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ താഴെ വച്ചു.
ആദിത്യ, അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. ബ്ലൂ ടിക്ക് കണ്ടാൽ മെസ്സേജ് ഡെലിവേർഡ് ആയി, വായിച്ചു എന്ന് അർത്ഥം. പക്ഷേ ഫീലിംഗ്സ് ഡെലിവേർഡ് ആയോ എന്ന് അതിൽ കാണിക്കുമോ?
ഞാൻ അവനെ നോക്കി, ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒരു ടിക്ക് — സെർവറിൽ എത്തി. രണ്ട് ടിക്ക് — ഫോണിൽ എത്തി. ബ്ലൂ — വായിച്ചു. പക്ഷേ മനസ്സിലാക്കിയോ? ഉൾക്കൊണ്ടോ? വിലകല്പിച്ചോ? — ഇതിനൊന്നും ഒരു ആപ്പിലും ടിക്ക് ഇല്ല അളിയാ.”
നീ വാട്സ്ആപ്പിന് പരസ്യം എഴുതാൻ പോ, ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദ്യം നീ നിന്റെ റിലേഷൻഷിപ്പിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം കാണാൻ ശ്രമിക്ക്, അവൻ ഗൗരവമായി പറഞ്ഞു.
ആ വാക്ക് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് വീഴുന്നതു പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തത് ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ ആയിരുന്നു.
മോനേ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം പട്ടാഴി മാർക്കറ്റ് ജംഗ്ഷനിൽ വച്ച് നന്ദിതയെ കണ്ടപ്പോൾ… അവൾ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.
എന്ത്? ഞാൻ ഞെട്ടി.
അതെ, ഞാൻ സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ കണ്ടു. ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ചിരിച്ചു — പക്ഷേ ആ ചിരിയിലൊരു സങ്കടം ഉള്ളതുപോലെ.
വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായോ? ഞാൻ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
നിനക്ക് അറിയില്ലേ? നീ അവളെ വിളിക്കാറില്ലേ?
ഞാൻ വിളിക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ കട്ട് ആകും. ചിലപ്പോൾ റിംഗ് ആകും. ചിലപ്പോൾ “Busy” ആകും. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആദ്യമായി ഗൗരവത്തോടെ ആലോചിച്ചു — അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ശരിക്കും എന്ത് തോന്നുന്നുണ്ടാകും?
ഞാൻ ഇത്രനാൾ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചിരുന്നത് — അവൾ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് മറുപടി തരുന്നില്ല? എന്നാണ്. ഒരിക്കലും ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചിരുന്നില്ല — നന്ദിതാ, നീ ശരിക്കും ഓക്കെ ആണോ? എന്ന്.

ഭാഗം രണ്ട്: Disconnect

ഡിസംബർ 14.
ഞാൻ ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നു. ഷിഫ്റ്റ് വളരെ കഠിനമായിരുന്നു. വല്ലാത്ത ക്ഷീണം. റൂമിലെത്തി ഷൂ അഴിക്കുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ ഫോൺ തുറന്നു. വാട്സ്ആപ്പ്.
നന്ദിതയുടെ പ്രൊഫൈൽ പിക്ചർ — കാണാനില്ല. ഡിപി ഒരു പ്ലെയിൻ ബ്ലാങ്ക് ആയിരിക്കുന്നു. സ്റ്റാറ്റസ് — എംപ്റ്റി. Last seen — ഹൈഡ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചു. വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. ഒന്നും മാറിയില്ല.
ഞാൻ കാൾ ചെയ്തു. റിംഗ് ആയി. കട്ട് ചെയ്തു. വീണ്ടും വിളിച്ചു. വീണ്ടും കട്ട് ചെയ്തു.
ഞാൻ മെസ്സേജ് അയച്ചു: “ഡിപി മാറ്റിയോ? Everything okay?
ഒരു ടിക്ക്. ഒന്ന് മാത്രം. ഡെലിവേർഡ് ആയില്ല. ഫോൺ ഓഫ് ആയിരിക്കും. ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഉറങ്ങിയില്ല. 12 മണി. 1 മണി. 2 മണി. Last seen അപ്‌ഡേറ്റ് ആകുന്നുണ്ടോ എന്ന് റിഫ്രഷ് ചെയ്ത് നോക്കി. ഇല്ല.
ഒരു പ്രത്യേക ദേഷ്യം ആ ഹൈഡിങ്ങിൽ ഉണ്ടോ? നിന്നെ ഞാൻ ഇനി എന്റെ ലോകം കാണിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്നൊരു സന്ദേശം അതിലുണ്ടോ? ആ ചിന്ത ഒരു വിഷം പോലെ എന്റെ സിരകളിൽ പടർന്നു.

മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അവൾ മറുപടി അയച്ചു.
സോറി. ഫോണിന് ഒരു കംപ്ലയിന്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒറ്റ വരി. ഞാൻ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു — ഡിപി എന്തിനാ മാറ്റിയത്? Last seen എന്തിനാ ഹൈഡ് ചെയ്തത്? കാൾ എന്തിനാ കട്ട് ചെയ്തത്? ഞാൻ എത്രമാത്രം ടെൻഷൻ അടിച്ചെന്നറിയാമോ? — എല്ലാം ടൈപ്പ് ചെയ്ത്, പിന്നെ ബാക്ക്സ്പേസ് അടിച്ച് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു.
ഒടുവിൽ ഒരു മെസ്സേജ് മാത്രം അയച്ചു: ഓക്കെ. ഞാൻ വല്ലാതെ പേടിച്ചുപോയി.
സോറി, അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അതുകഴിഞ്ഞ് — നീണ്ട നിശ്ശബ്ദത.
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു, എനിക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത ഒന്ന്: നമ്മൾ ഇപ്പോഴും പഴയതു പോലെയാണോ?

ജനുവരി. ഞാൻ പുതിയൊരു പാറ്റേൺ ശ്രദ്ധിച്ചു.
നന്ദിത ഓൺലൈനിൽ വരും. ചിലപ്പോൾ 10 മിനിറ്റ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂർ. ഞാൻ മെസ്സേജ് അയക്കും. ഓൺലൈൻ ആണ്. ബ്ലൂ ടിക്ക് വരും. പക്ഷേ മറുപടി ഇല്ല. അവൾ അവിടെയുണ്ട്, പക്ഷേ എനിക്കൊപ്പമില്ല. Present, but absent.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ആ പാറ്റേൺ ഒരു നോട്ട്ബുക്കിൽ എഴുതിവച്ചു — ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ:

Jan 3 — Online 9 PM, No reply
Jan 5 — Online 11 PM, No reply
Jan 7 — Blue tick 8 PM, Reply next morning

ഞാൻ ആ പേജിലേക്ക് നോക്കി. എന്തൊരു ഭ്രാന്താണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്? ദേഷ്യത്തോടെ ഞാൻ ആ പേജ് കീറിക്കളഞ്ഞു.
ആദിത്യ, സഹദേവൻ അന്ന് രാത്രി ചോദിച്ചു, നീ സ്നേഹിക്കുന്നത് നന്ദിതയെ ആണോ, അതോ വാട്സ്ആപ്പിലെ നോട്ടിഫിക്കേഷനെ ആണോ?
ഞാൻ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി.
മറുപടി പറ, അവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
നന്ദിതയെ,ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
എങ്കിൽ — അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ശരിക്കും എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് നീ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആ ‘Last seen’-ന് പിന്നിലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി എന്ത് വേദനയാണ് ഉള്ളിൽ പേറുന്നതെന്ന് നീ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ലോങ്ങ് ഡിസ്റ്റൻസ് റിലേഷൻഷിപ്പിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് ആരാണ്? ഗൾഫിൽ പണത്തിനു വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നവനോ, അതോ നാട്ടിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെ കാത്തിരിക്കുന്നവളോ?”
എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.

ഭാഗം മൂന്ന്: Signal Lost

ഫെബ്രുവരി 10.
ഞാൻ നന്ദിതയ്ക്ക് ഒരു വലിയ മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഒരുപാട് നേരം ടൈപ്പ് ചെയ്തു. ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. വീണ്ടും ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
നന്ദിതാ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കുകയാണ്. വഴക്കിടാനല്ല. ഞാൻ ശരിക്കും കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആണ്. നമ്മൾ തമ്മിൽ എല്ലാം ഓക്കെ ആണോ? നീ ഓക്കെ ആണോ? കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി വലിയൊരു അകലം എനിക്ക് ഫീൽ ചെയ്യുന്നു. വാക്കുകളിലല്ല — നിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ. മറുപടികളിലല്ല — അതിനിടയിലുള്ള ഗ്യാപ്പുകളിൽ. പ്ലീസ്, സത്യം പറ.
Send. ബ്ലൂ ടിക്ക്.
Typing… Typing… Typing…
ഒരു മണിക്കൂർ ഞാൻ ആ “Typing…” നോക്കി ഇരുന്നു. ഒടുവിൽ — മറുപടി വന്നു.
ആദിത്യ… നമുക്കൊന്ന് സംസാരിക്കണം. ഒന്ന് വിളിക്കാമോ?
ആ കാൾ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
ആദിത്യ,അവളുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. ഞാൻ ഒരുപാട് ലോൺലി ആണ്.
ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ, ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
നീ ഇല്ല ആദിത്യ. അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. നീ ഒരു ഫോണിലാണ്. ഒരു സ്ക്രീനിലാണ്. ഒരു വോയ്‌സ് നോട്ടിലാണ്. ഞാൻ ഒരു ഫാമിലി ഫംഗ്ഷനിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് സങ്കടം വരുന്ന ഒരു ദിവസത്തിൽ, നിന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ — നീ എന്റെ അടുത്താല്ല. എനിക്കറിയാം നിനക്ക് വരാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. But it hurts.
നന്ദിതാ…എനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമില്ല. ഞാൻ… ഈ സാഹചര്യത്തോട് പൊരുതി തളർന്നു. ഒരു വർഷം എന്നാണ് നീ പറഞ്ഞത്. ഇപ്പോൾ ഒന്നര വർഷമായി. ഞാൻ ചോദിക്കുന്നില്ല — നമ്മൾ ഇനി എന്നാണ് ഒന്നാകുന്നത്? ഭാവിക്ക് ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടോ?
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം എന്റെ കയ്യിൽ ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

ആ കോൾ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഒരുപാട് നേരം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിന്നു.
ദുബായ് നഗരം — ലൈറ്റുകൾ, കാറുകൾ, ജീവിതം — എല്ലാം സാധാരണ പോലെ ഒഴുകുന്നു. ഞാൻ ഇത്രനാളും ‘Last seen’-ൽ നോക്കി. അവൾ ഓൺലൈൻ ആണോ എന്ന് ട്രാക്ക് ചെയ്തു. ബ്ലൂ ടിക്ക് എണ്ണി. മറുപടി വരാനുള്ള കാലതാമസം അളന്നു.
പക്ഷേ, ഞാനൊരിക്കലും അവളോട് ചോദിച്ചില്ല — ഈ ഒന്നര വർഷം, ഒറ്റയ്ക്ക്, നീ ശരിക്കും എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?
അവൾ മറുപടി ചെയ്യാതിരുന്നത് എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടക്കുറവുകൊണ്ടല്ല. അവൾ മറുപടി ചെയ്യാതിരുന്നത് — വല്ലാത്തൊരു മാനസിക ക്ഷീണം കൊണ്ടാണ്. വല്ലാത്ത ഏകാന്തതയിൽ നിന്നാണ്. ആരോടും പറയാനാവാത്ത സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്നാണ്.
ഞാൻ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ ട്രാക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ — അവൾ ഓരോ ദിവസവും ഒറ്റയ്ക്ക് സർവൈവ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

ഭാഗം നാല്: Reconnect

ഫെബ്രുവരി 14. വാലന്റൈൻസ് ഡേ.

ഞാൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. വാട്സ്ആപ്പ് അല്ല. കാൾ അല്ല. മെസ്സേജ് അല്ല. ഞാൻ അവൾക്കൊരു കത്തെഴുതി. കടലാസ്സിൽ. പേന കൊണ്ട്.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഞാൻ ഒരു കത്തെഴുതുന്നത്. ആദ്യം വല്ലാത്തൊരു അപരിചിതത്വം തോന്നി — കൈ കഴയ്ക്കുന്നു, വാക്കുകൾ വെട്ടിത്തിരുത്തുന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ തുടർന്നു.
നന്ദിതാ,
ഞാൻ ഒരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു. ഒന്നര വർഷം — നിന്റെ last seen നോക്കി, blue tick എണ്ണി, typing ഇൻഡിക്കേറ്ററുകളിൽ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി — ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് ഒരു മൊബൈൽ ആപ്പിനെ ആയിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്നെ കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ശരിക്ക് ചോദിച്ചില്ല.
‘ഓക്കെ ആണോ?’ എന്നത് വെറുമൊരു ഔപചാരിക ചോദ്യമാണ്. ഞാൻ ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് : ‘നിനക്ക് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയ ദിവസം ഏതാണ്? എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മിസ്സ് ചെയ്ത നിമിഷം ഏതാണ്?’ എന്നാണ്.
ഞാൻ റിട്ടേൺ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു.
മാർച്ച് 1.
ഇനി ഒരു സ്ക്രീനിന്റെ മറവിലായിരിക്കില്ല നമ്മുടെ ജീവിതം.
സ്നേഹത്തോടെ,
ആദിത്യ
ഞാൻ ആ കത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തു. പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് കൗണ്ടറിലുള്ള ആൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. നോർമൽ മെയിൽ? ഇന്ത്യയിലേക്ക്?
അതെ.
പത്തു പതിനാല് ദിവസം എടുക്കുമല്ലോ.
ഞാൻ മാർച്ച് 1-ന് അവിടെ എത്തും,ഞാൻ ചിരിച്ചു. കത്ത് അതിനു മുൻപ് എത്തും.

ഫെബ്രുവരി 28. ദുബായ് എയർപോർട്ട്.
ഡിപ്പാർച്ചർ ടെർമിനലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു. വാട്സ്ആപ്പ് സെറ്റിംഗ്സ് എടുത്തു. Last seen — ‘Everyone’ എന്നതിൽ നിന്ന് ‘Nobody’ ആക്കി. Read receipts — ഓഫ് ചെയ്തു.
ആദ്യം വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. ഒരു അഡിക്ഷൻ നിർത്തുമ്പോഴുള്ള വെപ്രാളം. “ഒന്ന് നോക്കിയാലോ? എന്നൊരു തോന്നൽ. അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ? എന്നൊരു ഉത്കണ്ഠ.
അത്യാവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ വിളിക്കും, ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു. ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറി.4 മണിക്കൂർ — നോ സിഗ്നൽ. നോ വൈഫൈ. നോ last seen. നോ ബ്ലൂ ടിക്ക്.
ആദ്യത്തെ ഒരു മണിക്കൂർ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. പിന്നെ — വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു സമാധാനം. ലഹരിയിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ഒരാളുടെ ശാന്തത.

തിരുവനന്തപുരം എയർപോർട്ട്. പുലർച്ചെ 4 മണി.
നാട്ടിലെ കാറ്റ് ആദ്യം മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ — ആ നനവും ചൂടും എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്നൊരു ചെറിയ കരച്ചിൽ വന്നു. ഞാൻ അത് അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് പട്ടാഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. കൊട്ടാരക്കര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ പട്ടാഴിയുടെ ഗ്രാമീണത എന്നെ സ്വീകരിച്ചു.
നന്ദിതയുടെ വീടിന്റെ മുൻപിൽ ഞാൻ രാവിലെ 6 മണിക്ക് എത്തി. ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു — “Outside.”
5 മിനിറ്റ്. മുൻവാതിൽ തുറന്നു. അവൾ ഇറങ്ങി വന്നു. ചുരിദാർ. പാറിപ്പറന്ന മുടി. ഉറക്കമുണർന്ന കണ്ണുകൾ.
ഒരു നിമിഷം ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ കരഞ്ഞു. ഞാനും.
അവിടെ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു. ബ്ലൂ ടിക്കുകൾ ഇല്ല. Last seen ഇല്ല. പൂർണ്ണമായും യാഥാർത്ഥ്യമായ, അപൂർണ്ണവും എന്നാൽ സുന്ദരവുമായ ഒരു മനുഷ്യ നിമിഷം.

ഭാഗം അഞ്ച് : Signal Restored

ആദ്യത്തെ ദിവസം ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് ഔട്സൈഡ്. ഒരു വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജിൽ ഒതുങ്ങാത്തത്രയും കാര്യങ്ങൾ. അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു — ഇടയ്ക്ക് കയറി സംസാരിക്കാതെ, പരിഹാരങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കാതെ, ന്യായീകരണങ്ങൾ നൽകാതെ.
ഒരു ദിവസം,അവൾ പറഞ്ഞു, അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു. സീരിയസ് ഒന്നുമല്ല, ഒരു റെഗുലർ ചെക്കപ്പ്. പക്ഷേ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആ വെയിറ്റിംഗ് റൂമിൽ ഇരുന്നു. 2 മണിക്കൂർ. ആ 2 മണിക്കൂറിനിടയിൽ ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു. ബിസി ആയിരുന്നു. പിന്നെ മെസ്സേജ് ഇട്ടു. അപ്പോൾ നീ ചോദിച്ചു, ‘Everything okay?’. ആ ചോദ്യം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചു — ഒരു സങ്കടച്ചിരി. ‘No, nothing is okay’ എന്ന് ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. പിന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. ‘Yes, all good’ എന്ന് അയച്ചു.
ഞാൻ കുറ്റബോധത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു.
ഞാൻ ഒരുപാട് തവണ ‘Yes, all good’ എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്തു. ഒരുപാട് തവണ ‘Fine’ എന്ന് അയച്ചു. ഒരുപാട് ദിവസങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് എല്ലാം ഓക്കെ ആണെന്ന് അഭിനയിച്ചു ജീവിച്ചു.
ഇനി അഭിനയിക്കേണ്ട, ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
പ്രോമിസ്? അതൊരു ചെറിയ, ആർദ്രമായ ചോദ്യമായിരുന്നു.
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഇനി സ്ക്രീനിലല്ല.”

ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞു. കല്ലടയാറിന്റെ തീരത്തുള്ള എന്റെ പഴയ തറവാട്ടിൽ ജീവിതം വീണ്ടും പച്ചപിടിച്ചു തുടങ്ങി.
മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുക എന്നത് ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ അല്ല. അത് “ഡെലിവേർഡ്” ആകുന്ന ഒന്നല്ല. “റീഡ്” ആകുന്ന ഒന്നല്ല.
ഹീലിംഗ് എന്നത് — ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഒരുമിച്ച് ചായ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷത്തിൽ — ശ്വസിക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമാണ്.
ഞാൻ നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തി. ദുബായിലെ ശമ്പളം കിട്ടില്ല. എന്നാലും കുഴപ്പമില്ല. ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ വെറുതെ ഒരിടത്ത് ഇരിക്കും — ഫോൺ താഴെ വച്ച്, സംസാരങ്ങളില്ലാതെ — ആ നിശ്ശബ്ദത ഇപ്പോൾ വളരെ കംഫർട്ടബിൾ ആണ്.
Last seen ചെക്ക് ചെയ്യാനുള്ള ത്വര ഇപ്പോഴും വരും. ചിലപ്പോൾ. അതൊരു പഴയ ശീലമാണ്. അപ്പോൾ ഞാൻ ഫോൺ ടേബിളിൽ വയ്ക്കും. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കും. പട്ടാഴിയിലെ സന്ധ്യ — മഞ്ഞ വെളിച്ചം, തണുത്ത കാറ്റ്, ചേക്കേറാൻ പോകുന്ന പക്ഷികൾ.
ഇതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

ഒരു ദിവസം നന്ദിത പറഞ്ഞു , നീ അയച്ച ആ കത്ത് — ഞാൻ ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതൊരു തമാശയായിരുന്നില്ലേ, ഞാൻ ചിരിച്ചു.
അല്ല, അവൾ പറഞ്ഞു. അത് — നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഡിജിറ്റൽ അല്ലാത്ത ഒരേയൊരു സന്ദേശമാണ്. അത് ഡിലീറ്റ് ആകില്ല. സ്ക്രീൻഷോട്ട് എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു സ്ക്രീനിലും അത് മാഞ്ഞുപോകില്ല.
പഴഞ്ചൻ രീതി, ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ രീതി, അവൾ തിരുത്തി.
ചിലർ ഒരിക്കലും offline ആകാറില്ല —
അവർ notifications-ൽ ജീവിക്കുന്നതല്ല,
നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ — quietly, permanently — ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

— ശുഭം —

“Last seen” — ഒരു timestamp.
“Last felt” — ഒരു ജീവിതം.