ബാംഗ്ലൂർ മജസ്റ്റിക് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ നാലാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ കനത്ത മഴ പെയ്തു തോർന്ന അട്ടഹാസങ്ങളുടെ ബഹളമായിരുന്നു. തീവണ്ടികളുടെ ഹോൺ മുഴക്കങ്ങൾക്കും അനൗൺസ്മെന്റുകൾക്കും ഇടയിൽ, തോളിലൊരു ബാഗും തൂക്കി ട്രെയിൻ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു അജു ശ്രീജേഷ്. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലെ അക്കങ്ങളും ഡെഡ്ലൈനുകളും തളർത്തിയ അവന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു വശത്തെ ഇയർഫോൺ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലൂടെ ഒഴുകിയത് ജോൺസൺ മാഷിന്റെ ഭ്രാന്തമായ ആ പഴയ വയലിൻ ഈണങ്ങളായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് തൊട്ടപ്പുറത്തെ സിമന്റ് ബെഞ്ചിലിരുന്ന്, തോളിലെ നീളൻ മുടി ഒതുക്കി ലാപ്ടോപ്പിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുകയായിരുന്ന പെൺകുട്ടി പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ ഒരു കാതിലും ഇയർഫോൺ വയർ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവിചാരിതമായി രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കിയപ്പോൾ, അജു അറിയാതെ ചുണ്ടിൽ മൂടിയ പാട്ടിലെ വരികൾ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“ജോൺസൺ മാഷ് അല്ലേ?” അവൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “മെല്ലെ മെല്ലെ മുഖപടം തെല്ലൊതുക്കീ… അല്ലിയാമ്പൽപ്പൂവിനെ തൊട്ടുണർത്തീ…”
അജു ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നുപോയി. “അതെ… എങ്ങനെ മനസ്സിലായി? ഈ ബഹളത്തിനിടയിൽ?”
“എന്റെ കാതിലും മാഷാ…” അവൾ തന്റെ ഫോൺ സ്ക്രീൻ അവന് നേരെ തിരിച്ചു.
‘ആദ്യമായി പാടിയ പാട്ട്’ എന്ന ഗാനമായിരുന്നു അവിടെ പ്ലേ ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
“ഈ പുതിയ ജനറേഷൻ റീൽസ് പാട്ടുകളുടെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ ജോൺസൺ മാഷെയും നെഞ്ചിലിട്ട് നടക്കുന്ന ഒരാളെ കാണുമ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ മാളവിക.”
“ഞാൻ അജു. അജു ശ്രീജേഷ്,” അവൻ കൈ നീട്ടി.
ട്രെയിൻ വൈകിയ ആ രണ്ട് മണിക്കൂർ, പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ചായക്കടയിൽ നിന്നും പുകയുന്ന കട്ടൻചായയ്ക്കൊപ്പം അവർ സംസാരിച്ചു തീർത്തത് മുഴുവൻ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു
അത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് തല്ലിക്കൂട്ടുന്ന ഒരു ബന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മാഷിന്റെ പാട്ടുകൾ കൊണ്ട് കോർത്തുവെച്ച ഒന്നായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ അവരുടെ കണ്ടുമുട്ടൽ തുടർന്നുപോന്നു.
ബാംഗ്ലൂരിലെ മഴയുള്ള സായാഹ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. നഗരം ആകെ തണുത്തുറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അങ്ങനെയൊരു വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്തപ്പോൾ, അജു തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരൊറ്റ ചെറിയ കുട നിവർത്തി. അതിനടിയിലേക്ക് മാളവിക ഒതുങ്ങിനിന്നപ്പോൾ അവർക്കിടയിലെ ദൂരം ഇല്ലാതായി മാറി.
“അജൂ… ഇയർഫോണിന്റെ ഒരു വശം ഇങ്ങോട്ട് തന്നേ. നമ്മൾ ഒരേ പാട്ട് കേട്ട് നടക്കണം, ഈ മഴയിൽ,” മാളവിക അവന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു.
അവൻ തന്റെ ഇയർഫോണിന്റെ ഒരു വശം അവൾക്ക് നൽകി. ഒരൊറ്റ കുടയ്ക്കീഴിൽ, ഒരൊറ്റ ഇയർഫോൺ പങ്കുവെച്ച് അവർ ആ നനഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.
“മാഷിന്റെ ഈ പാട്ടിലെ ആ സെക്കൻഡ് ഇന്റർലൂഡ് മ്യൂസിക് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ മാളൂ? ഒരു പ്രത്യേക ഫീലാണ്,” അജു മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അറിയാം അജൂ… ഒരു തരം സുഖമുള്ള നോവ്. ഈ ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ ഒരു അൽഗോരിതത്തിനും ഇങ്ങനെയൊരു ഫീൽ ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, അല്ലേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒരിക്കലുമില്ല. ഹൃദയം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതല്ലേ… യന്ത്രങ്ങൾക്ക് അതില്ലല്ലോ.” അജുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയം കലർന്നിരുന്നു.
അവരുടെ ഇടയിലെ ബോണ്ട് വെറുമൊരു ചാറ്റിംഗിലോ വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജുകളിലോ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ രാത്രിയിൽ അജു റൂമിലിരുന്ന് റേഡിയോയിലെ ലൈവ് എഫ്എം കേൾക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ പാട്ടുകളുടെ ആ പരിപാടിയിലേക്ക് അവൻ ഒരുവിധം കോൾ കണക്റ്റ് ചെയ്തു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മാളവികയുടെ ഫോണിലേക്ക് അജുവിന്റെ മെസ്സേജ് എത്തി: ‘വേഗം എഫ്എം ഓൺ ചെയ്യ്, ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്.’
അവൾ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തതും റേഡിയോ ജോക്കിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു: “അടുത്തതായി ചെന്നൈയിലുള്ള മാളവികയ്ക്ക് വേണ്ടി ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും അജു ശ്രീജേഷ് ചോദിച്ച പാട്ട്…”
റേഡിയോയിലൂടെ “ദേവാങ്കണങ്ങളിൽ കൈയ്യൊഴിഞ്ഞ താരകം… സായാഹ്ന സാനുവിൽ വിലോല മേഘമായ്…” എന്ന മാഷിന്റെ അമരസംഗീതം ഒഴുകി വന്നപ്പോൾ, മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അപ്പോൾ തന്നെ അജുവിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.
“ഡാ ഭ്രാന്താ… ഇതാണോ നിന്റെ സർപ്രൈസ്?” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പിന്നെ… നിനക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ലിങ്ക് അയച്ചു തരുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്കിഷ്ടം ഇങ്ങനെ പാട്ട് തരുന്നതാ. പാട്ട് ഇഷ്ടായോ?” അജു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഒരുപാട്… ഒരുപാട് ഇഷ്ടായി. സ്മാർട്ട്ഫോണിലെ പ്ലേലിസ്റ്റുകൾക്കൊന്നും തരാൻ കഴിയാത്ത വലിയൊരു ആത്മാർത്ഥത ഇതിലുണ്ട് അജൂ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ പഴയ റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്ഫോമും, കുടക്കീഴിലെ മഴക്കാലവും, റേഡിയോ തരംഗങ്ങളും ഒടുവിൽ ചെന്നെത്തിയത് ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു മനോഹരമായ തീരത്തായിരുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ആർഭാടങ്ങളോ ഹാഷ്ടാഗുകളോ ഇല്ലാതെ, തികച്ചും ലളിതമായി ഒരേ കൂരയ്ക്കീഴിലേക്ക് അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതം പറിച്ചുനട്ടു.
അങ്ങനെയൊരു സുന്ദരമായ സായാഹ്നത്തിൽ അവരുടെ കൊച്ചു ഫ്ലാറ്റിലെ ബാൽക്കണിയിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. അജു ലാപ്ടോപ്പിലെ കോഡിംഗ് പൂർണ്ണമായി ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചു. മാളവിക തന്റെ പുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന വരികളും എഴുതിത്തീർത്ത് പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. രണ്ടുപേരുടെയും കൈകളിൽ പുകയുന്ന രണ്ട് കപ്പ് കട്ടൻചായയുണ്ടായിരുന്നു.
അജു പതുക്കെ തന്റെ ആ പഴയ ഫോണെടുത്തു, വിരലുകൾ കൊണ്ട് സ്ക്രീനിൽ തൊട്ടു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ആ റൂമിലെ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റത്തിലൂടെ ജോൺസൺ മാഷിന്റെ ആ മാന്ത്രിക ഗാനം വീണ്ടും പെയ്തു തുടങ്ങി:
“മോഹം കൊണ്ടു ഞാൻ… ദൂരെയേതോ ഈണം പൂത്ത നാൾ… മധു തേടിപ്പോയി…”
മാളവിക ചായക്കപ്പ് മാറ്റിവെച്ച് അജുവിന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ തലചായ്ച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളെ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അൽഗോരിതങ്ങൾക്കും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ലൈക്കുകൾക്കും ഒരിക്കലും അളക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിൽ ആ പ്രണയം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അജൂ…” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ വിളിച്ചു. “നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്, അല്ലേ? ഇതിന് ഒരിക്കലും പ്രായമാകില്ല.”
അജു അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. “മാഷിന്റെ പാട്ടുകൾ പോലെയാടോ നമ്മുടെ പ്രണയം… എത്ര കേട്ടാലും, എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ എന്നും ആ പഴയ ഈണത്തോടെ അങ്ങനെ തങ്ങിനിൽക്കും.”
പുറത്ത് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഉള്ളിൽ, കാലത്തിന് തിരുത്താനാകാത്ത ആത്മാർത്ഥമായ രണ്ട് മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടെ സംഗീതം പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ വരികളായി പെയ്തുതീരുകയായിരുന്നു…..
