പുഴയുടെ മൂന്നാം തീരം

എന്റെ അച്ഛൻ കടമകൾ നിർവഹിക്കുന്ന, ചിട്ടയുള്ള, നേരായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഞാൻ അന്വേഷിച്ച വിശ്വസ്തരായ പലരും പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, കൗമാരത്തിലും കുട്ടിക്കാലത്തു പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം ഓർമ്മയിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന മറ്റ് പുരുഷന്മാരേക്കാൾ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ സന്തോഷവാനോ കൂടുതൽ വിഷാദവാനോ ആയിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ അല്പം കൂടി ശാന്തനായിരുന്നു. അച്ഛനല്ല, അമ്മയായിരുന്നു വീട് ഭരിച്ചിരുന്നത്. അവൾ ഞങ്ങളെ – എന്റെ സഹോദരിയെയും സഹോദരനെയും എന്നെയും – ദിവസവും വഴക്കുപറയുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ ഒരു തോണി നിർമ്മിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി. അദ്ദേഹം അതിനെക്കുറിച്ച് വളരെ ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ടി പ്രത്യേകം മിമോസ മരം കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഇരുപതോ മുപ്പതോ വർഷം ഈടുനിൽക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഉറപ്പുള്ളതും, ഒരാൾക്ക് മാത്രം കയറാൻ പാകത്തിലുള്ളതുമായിരുന്നു അത്. അമ്മ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒത്തിരി പരാതിപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഭർത്താവ് പെട്ടെന്ന് ഒരു മീൻപിടുത്തക്കാരനാകാൻ പോകുകയാണോ? അതോ ഒരു വേട്ടക്കാരനോ? അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങളുടെ വീട് പുഴയിൽ നിന്ന് ഒരു മൈൽ മാത്രം ദൂരത്തായിരുന്നു. അവിടെ അത് ആഴമുള്ളതും ശാന്തവും അക്കരെ കാണാൻ കഴിയാത്തത്ര വീതിയുള്ളതുമായിരുന്നു.

തോണി കൊണ്ടുവന്ന ദിവസം എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അച്ഛൻ യാതൊരു സന്തോഷവും മറ്റു വികാരങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. പതിവുപോലെ അദ്ദേഹം തന്റെ തൊപ്പി വെച്ച് ഞങ്ങളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഭക്ഷണങ്ങളോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഭാണ്ഡങ്ങളോ കൂടെ കൊണ്ടുപോയില്ല. അമ്മ ബഹളം വയ്ക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. അവർ വളരെ വിളറിയതായി കാണപ്പെടുകയും ചുണ്ട് കടിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ പറഞ്ഞത് ഇത്രമാത്രം: ‘നിങ്ങൾ പോയാൽ. പിന്നെ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുത്!’ അച്ഛൻ മറുപടിയൊന്നും നൽകിയില്ല. അദ്ദേഹം എന്നെ സൗമ്യമായി നോക്കുകയും തന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. അമ്മയുടെ കോപത്തെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു, എങ്കിലും ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ അനുസരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പുഴയ്ക്ക് നേരെ നടന്നു. എനിക്ക് ധൈര്യവും ആവേശവും തോന്നി, അതിനാൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു: ‘അച്ഛാ, നിങ്ങളുടെ തോണിയിൽ എന്നെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുമോ?’ അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി, അനുഗ്രഹിച്ചു, തിരികെ പോകാൻ ആംഗ്യത്തിലൂടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ഭാവിച്ചു, പക്ഷേ അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ചില കുറ്റിക്കാടുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. അച്ഛൻ തോണിയിൽ കയറി തുഴഞ്ഞുപോയി. അതിന്റെ നിഴൽ വെള്ളത്തിന് കുറുകെ ഒരു മുതലയെപ്പോലെ, നീളത്തിൽ ശാന്തമായി തെന്നിനീങ്ങി.

അച്ഛൻ തിരികെ വന്നില്ല. സത്യത്തിൽ അദ്ദേഹം എങ്ങോട്ടും പോയതുമില്ല. അദ്ദേഹം വെറുതെ പുഴയിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചുറ്റും തുഴയുകയും ഒഴുകി നടക്കുകയും ചെയ്തു. എല്ലാവരും ഞെട്ടിപ്പോയി. ഒരിക്കലും നടക്കാത്തത്, നടക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തത് സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും സുഹൃത്തുക്കളും എത്തി. അമ്മ ലജ്ജിച്ചു. അവർ അധികം സംസാരിച്ചില്ല, വളരെ സംയമനത്തോടെ പെരുമാറി. തൽഫലമായി, അച്ഛന് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചുവെന്ന് മിക്കവാറും എല്ലാവരും കരുതി (ആരും അത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും). എന്നാൽ അച്ഛൻ ദൈവത്തിനോ ഏതെങ്കിലും വിശുദ്ധനോ നൽകിയ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റുകയായിരിക്കാമെന്നും, അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് കുഷ്ഠരോഗം പോലെയുള്ള എന്തെങ്കിലും ഭയാനകമായ അസുഖം ഉണ്ടായിരിക്കാമെന്നും, കുടുംബത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി അദ്ദേഹം മാറിനിൽക്കുകയാണെന്നും, എന്നാൽ അവർക്കരികിൽ തന്നെ തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. പുഴയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നവരും ഏതെങ്കിലും ഒരു വശത്തെ തീരത്തിനടുത്ത് താമസിക്കുന്നവരും, അച്ഛൻ രാവോ പകലോ ഒരിക്കലും കരയിൽ കാലുകുത്തിയിട്ടില്ലെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ, ഏകാകിയായി അദ്ദേഹം പുഴയിൽ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തോണിയിൽ അദ്ദേഹം തീർച്ചയായും ഒളിച്ചുവെച്ചിട്ടുള്ള ഭക്ഷണം ഉടൻ തീർന്നുപോകുമെന്നും, അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒന്നുകിൽ പുഴ വിട്ട് എവിടേക്കെങ്കിലും യാത്ര പോകുമെന്നും (അത് കുറച്ചുകൂടി മാന്യമായിരിക്കും) അല്ലെങ്കിൽ പശ്ചാത്തപിച്ച് വീട്ടിൽ വരുമെന്നും അമ്മയും ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളും സമ്മതിച്ചു.

അവർ സത്യത്തിൽ നിന്നും എത്ര അകലെയായിരുന്നു! അച്ഛന് സാധനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഉറവിടം ഉണ്ടായിരുന്നു: ഞാൻ. ദിവസവും ഞാൻ ഭക്ഷണം മോഷ്ടിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് എത്തിച്ചു. അദ്ദേഹം പോയ ആദ്യത്തെ രാത്രി, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തീരത്ത് തീ കത്തിക്കുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി, കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നി. പിറ്റേദിവസം ഒരു കഷ്ണം ചോള റൊട്ടിയും ഒരു കുല പഴവും കുറച്ച് ശർക്കര അച്ചുകളുമായി ഞാൻ പുഴക്കരയിലേക്ക് പോയി. അക്ഷമയോടെ ഞാൻ വളരെ നീണ്ട ഒരു മണിക്കൂർ കാത്തിരുന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ ആ തോണി കണ്ടു, വളരെ അകലെ, തനിയെ, പുഴയുടെ മിനുസത്തിലൂടെ ഏതാണ്ട് അദൃശ്യമായി തെന്നിനീങ്ങുന്നു. അച്ഛൻ തോണിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എന്നെ കണ്ടു, പക്ഷേ എന്റെ നേർക്ക് തുഴഞ്ഞില്ല അല്ലെങ്കിൽ യാതൊരു ആംഗ്യവും കാണിച്ചില്ല. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഭക്ഷണം കാണിക്കുകയും തുടർന്ന് പുഴക്കരയിലെ ഒരു പൊള്ളയായ പാറയിൽ വെക്കുകയും ചെയ്തു; മൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും മഴയിൽ നിന്നും മഞ്ഞിൽ നിന്നും അത് അവിടെ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. ഞാൻ ഇത് നാളുകൾക്ക് ശേഷം നാളുകളായി, തുടർച്ചയായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ പിന്നീട് അറിഞ്ഞു, ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നും എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മോഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് അമ്മ ഭക്ഷണം വെച്ചിരുന്നുവെന്നും. പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത ഒരുപാട് വികാരങ്ങൾ അമ്മയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.

കൃഷിയിടത്തിലും ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങളിലും സഹായിക്കാൻ അമ്മ തന്റെ സഹോദരനെ വിളിച്ചുവരുത്തി. ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട സമയം കാരണം അവർ സ്കൂൾ അധ്യാപകനെ വീട്ടിൽ വന്ന് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി. ഒരു ദിവസം, അമ്മയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, പുരോഹിതൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് തീരത്തേക്ക് പോയി, എന്റെ അച്ഛനിൽ പ്രവേശിച്ച പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ അവിശുദ്ധമായ ശാഠ്യം അവസാനിപ്പിക്കാൻ അച്ഛന് ബാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. മറ്റൊരു ദിവസം രണ്ട് പട്ടാളക്കാരെ കൊണ്ടുവന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. എല്ലാം വിഫലമായി. എന്റെ അച്ഛൻ ദൂരേക്ക് പോയി, ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ദൂരേക്ക്. അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആരോടും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, ആരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നതുമില്ല. ചില പത്രക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രമെടുക്കാൻ ഒരു ലോഞ്ചിൽ വന്നപ്പോൾ, അച്ഛൻ തന്റെ തോണി പുഴയുടെ അക്കരയിലേക്കും ചതുപ്പുകളിലേക്കും തിരിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന് കൈപ്പത്തിപോലെ അറിയാവുന്ന ആ സ്ഥലത്ത് മറ്റുള്ളവർ പെട്ടെന്ന് വഴിതെറ്റിപ്പോകുമായിരുന്നു. മുകളിൽ ഇടതൂർന്ന ഇലകളും ചുറ്റും ഞാങ്ങണകളും നിറഞ്ഞ, മൈലുകളോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സ്വകാര്യമായ ചുറ്റുവഴികളിൽ, അദ്ദേഹം സുരക്ഷിതനായിരുന്നു.

അച്ഛൻ പുഴയിലാണെന്ന ചിന്തയുമായി ഞങ്ങൾക്ക് പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടി വന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ വേണ്ടിയിരുന്നു, പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല, ഞങ്ങൾക്കൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ഛന് എന്താണ് വേണ്ടതെന്നും എന്താണ് വേണ്ടാത്തതെന്നും ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിയത് ഞാൻ മാത്രമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. എനിക്ക് തീരെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യം അദ്ദേഹം എങ്ങനെ ആ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചു എന്നതാണ്. രാവും പകലും, വെയിലിലും മഴയിലും, ചൂടിലും വർഷമധ്യത്തിലെ ഭയങ്കരമായ തണുപ്പിലും, തന്റെ പഴയ തൊപ്പിയും വളരെ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, ആഴ്ചകളോളം, മാസങ്ങളോളം, വർഷങ്ങളോളം, തന്റെ ജീവിതം വഴുതിമാറുന്ന ശൂന്യതയും നഷ്ടങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കാതെ. മണ്ണിലോ പുല്ലിലോ, ദ്വീപിലോ പ്രധാന തീരത്തോ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും കാലുകുത്തിയില്ല. കുറച്ചുനേരം ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം ചിലപ്പോൾ തോണി ഒരു രഹസ്യ സ്ഥലത്ത്, ഒരുപക്ഷേ ഏതെങ്കിലും ദ്വീപിന്റെ അറ്റത്ത് കെട്ടിയിട്ടിരിക്കാം എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും തീ കത്തിക്കുകയോ ഒരു തീപ്പെട്ടി ഉരയ്ക്കുകയോ ചെയ്തില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്കൽ ഒരു ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ പൊള്ളയായ പാറയിൽ ഞാൻ വെച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമേ അദ്ദേഹം എടുത്തുള്ളൂ – ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അത് മതിയാകില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യനില എന്തായിരുന്നിരിക്കാം? തോണി നിയന്ത്രിക്കാൻ തുഴകൾ വലിച്ചും തള്ളിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊർജ്ജം നിരന്തരം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ? പുഴ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുകയും മരക്കൊമ്പുകളും മൃഗങ്ങളുടെ ശവശരീരങ്ങളും പോലുള്ള അപകടകരമായ വസ്തുക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറിയ തോണിയിൽ പെട്ടെന്ന് വന്നിടിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ആ വാർഷിക വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങളെ അദ്ദേഹം എങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു? ജീവനുള്ള ആരോടും അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചതുമില്ല. ഞങ്ങൾ ചിന്തിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഇല്ല, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെ മനസ്സിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അല്പനേരത്തേക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയാൽ തന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അവസ്ഥയുടെ തിരിച്ചറിവ് ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ഉണർത്തുന്ന ഒരു ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു അത്.

എന്റെ സഹോദരി വിവാഹിതയായി, പക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വിവാഹ സൽക്കാരം വേണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു സങ്കടകരമായ കാര്യമാകുമായിരുന്നു, കാരണം പ്രത്യേകിച്ചും രുചികരമായ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഞങ്ങൾ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നു. തണുപ്പുള്ള, കൊടുങ്കാറ്റുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ ഞങ്ങളുടെ സുഖപ്രദമായ കിടക്കകളിൽ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടെ, തനിച്ചും സുരക്ഷിതനല്ലാതെയുമായി, വെറും കൈകളും ഒരു ചുരക്കത്തൊണ്ടും ഉപയോഗിച്ച് തോണിയിലെ വെള്ളം തേവിക്കളയാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ ഓർത്തു. ഞാൻ കൂടുതൽ കൂടുതൽ എന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ ആയിവരുന്നുവെന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ആരെങ്കിലും പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടിയും താടിയും ജടപിടിച്ചതും നഖങ്ങൾ നീണ്ടതുമായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനായി വസ്ത്രങ്ങൾ വെച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹം മെലിഞ്ഞ് രോഗിയായി, മുടിയും വെയിലേറ്റ കരുവാളിപ്പുമായി, ഏതാണ്ട് നഗ്നനായ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ സങ്കൽപ്പിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും കരുതുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നിയിരുന്നു, ഞാൻ എന്തെങ്കിലും നല്ല കാര്യം ചെയ്തതിന് അവർ എന്നെ പ്രശംസിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു: ‘അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാൻ എന്റെ അച്ഛനാണ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്.’ അത് പൂർണ്ണമായും സത്യമായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അത് സത്യസന്ധമായ ഒരുതരം നുണയായിരുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, അച്ഛൻ ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ പിന്നെ എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം പുഴയുടെ മുകളിലേക്കോ താഴേക്കോ പോകാതിരുന്നത്, ഞങ്ങളെ കാണാനോ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ കാണാനോ സാധ്യതയില്ലാത്ത അത്രയും ദൂരത്തേക്ക്? അതിനുത്തരം അദ്ദേഹത്തിന് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ.

എന്റെ സഹോദരിക്ക് ഒരു ആൺകുഞ്ഞുണ്ടായി. അച്ഛനെ തന്റെ കൊച്ചുമകനെ കാണിക്കണമെന്ന് അവൾ നിർബന്ധിച്ചു. ഒരു മനോഹരമായ ദിവസം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പുഴക്കരയിലേക്ക് പോയി, എന്റെ സഹോദരി അവളുടെ വെളുത്ത വിവാഹവസ്ത്രത്തിൽ കുഞ്ഞിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ഭർത്താവ് അവർക്ക് മുകളിൽ ഒരു കുട പിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ അച്ഛനെ ഉറക്കെ വിളിക്കുകയും കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല. എന്റെ സഹോദരി കരഞ്ഞു; ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. എന്റെ സഹോദരിയും ഭർത്താവും വളരെ ദൂരേക്ക് മാറി. എന്റെ സഹോദരൻ നഗരത്തിൽ ജീവിക്കാൻ പോയി. പതിവുപോലെ അദൃശ്യമായ വേഗതയോടെ കാലം മാറി. അവസാനം അമ്മയും മാറി; അവൾക്ക് പ്രായമായിരുന്നു, മകളുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ പോയി. ഞാൻ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഭാരങ്ങളുമായി ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു. പുഴയിൽ ഏകാകിയായി, അനാഥനായി അലയുന്ന അച്ഛന് എന്നെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഒരിക്കൽ പോലും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഞാൻ ആളുകളോട് ഈ ചോദ്യം തുറന്നും നിർബന്ധമായും ചോദിച്ചപ്പോൾ, തോണി ഉണ്ടാക്കിയ ആളോട് അച്ഛൻ അത് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർ കേട്ടുവെന്ന് മാത്രമാണ് അവർ പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ മരിച്ചു, ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു, ഓർമ്മയുമില്ലായിരുന്നു. മഴ പ്രത്യേകിച്ച് കഠിനവും തുടർച്ചയായി പെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നോഹയെപ്പോലെ ബുദ്ധിമാനായ എന്റെ അച്ഛൻ പുതിയൊരു പ്രളയം പ്രതീക്ഷിച്ച് തോണി നിർമ്മിച്ചുവെന്ന് ചില വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ കേട്ടിരുന്നു; ആളുകൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ഞാൻ മങ്ങിയതായി ഓർക്കുന്നു. എന്ത് തന്നെയായാലും, അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തില്ല.

എന്റെ മുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എനിക്ക് സങ്കടകരമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ. ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്, എന്തായിരുന്നു എന്റെ വലിയ തെറ്റ്? എന്റെ അച്ഛൻ എപ്പോഴും അകലെയാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭാവം എപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പമുണ്ട്. പിന്നെ പുഴ, എപ്പോഴും പുഴ, നിരന്തരം തന്നെത്തന്നെ പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുഴ, എപ്പോഴും. ജീവിതം വെറുമൊരുതരം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ മാത്രമായ വാർദ്ധക്യത്താൽ ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എനിക്ക് അസുഖങ്ങളും ഉത്കണ്ഠകളും വന്നിരുന്നു. എന്നെ അലട്ടുന്ന വാതമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹമോ? എന്തിനാണ്, എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നത്? അദ്ദേഹം ഭയങ്കരമായി കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടാകും. അദ്ദേഹം വളരെ പ്രായമായ ആളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, തന്റെ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശക്തിയിൽ, അദ്ദേഹം തോണി മറിയാൻ അനുവദിച്ചേക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ താഴെയുള്ള തിളയ്ക്കുന്ന അലർച്ചയിലേക്ക് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് മുകളിലൂടെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്നത് വരെ, കുത്തൊഴുക്കിൽ അത് താഴേക്ക് ഒഴുകാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിച്ചേക്കാം. അത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഭാരമായി, അദ്ദേഹം അവിടെയുണ്ട്, എന്റെ സമാധാനം എന്നന്നേക്കുമായി കവർന്നെടുക്കപ്പെട്ടു. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, എന്റെ വേദന എന്റെ ഉള്ളിലെ തുറന്ന മുറിവാണ്. ഒരുപക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരിക്കാം; കാര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിൽ. എന്താണ് തെറ്റിയതെന്ന് ഞാൻ ഊഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് പറയൂ! എനിക്ക് ഭ്രാന്തായിരുന്നോ? ഇല്ല, ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ആ വാക്ക് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല, ഈ വർഷങ്ങളിലുടനീളം ഒരിക്കലും. ആരും ആരെയും ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിച്ചില്ല, കാരണം ആർക്കും ഭ്രാന്തില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ എല്ലാവർക്കും.

ഞാൻ ഇത്രയേ ചെയ്തുള്ളൂ; അച്ഛൻ എന്നെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവിടെ പോയി ഒരു തൂവാല വീശി. ഞാൻ പൂർണ്ണമായും എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം ദൂരെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവിടെ, പിന്നെ അവിടെയായി, തോണിയുടെ പിൻഭാഗത്ത് ഇരിക്കുന്ന അവ്യക്തമായ ഒരു രൂപം. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ പലതവണ വിളിച്ചു. എനിക്ക് പറയാൻ വളരെ ആഗ്രഹമുള്ളത്, ഔപചാരികമായും ആഴമാർന്ന സത്യത്തോടെയും പറയാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് കഴിയുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ ഞാൻ അത് പറഞ്ഞു:

‘അച്ഛാ, നിങ്ങൾ അവിടെ ആവശ്യത്തിലധികം കാലം കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങൾക്ക് പ്രായമായി, തിരികെ വരൂ, നിങ്ങളിനി അത് ചെയ്യേണ്ടതില്ല, തിരികെ വരൂ, പകരം ഞാൻ പോകാം. ഇപ്പോൾ തന്നെ, നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തോണിയിൽ കയറാം. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കാം.’

ഞാൻ ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം കൂടുതൽ ഉറപ്പോടെ മിടിച്ചു. അദ്ദേഹം ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു. അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ തുഴകൾ ചലിപ്പിക്കുകയും തോണി എന്റെ നേർക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം എന്റെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഞാൻ വിറച്ചു. കാരണം, ഇത്രയധികം വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദ്യമായി അദ്ദേഹം കൈ ഉയർത്തി വീശിയിരുന്നു. എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല… ഭയത്താൽ എന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിന്നു, ഞാൻ ഓടി, എനിക്ക് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെ ഞാൻ ഓടിയൊളിച്ചു. കാരണം അദ്ദേഹം മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ മാപ്പപേക്ഷിക്കുകയാണ്, അപേക്ഷിക്കുന്നു, യാചിക്കുന്നു. മാരകമായ ഭയത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഭയാനകമായ തണുപ്പ് ഞാൻ അനുഭവിച്ചു, എനിക്ക് അസുഖം വന്നു.

അതിനുശേഷം ആരും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടിട്ടില്ല, കേട്ടിട്ടുമില്ല. അത്തരമൊരു പരാജയത്തിന് ശേഷം ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാണോ? ഞാൻ ഒരിക്കലും ആകാൻ പാടില്ലാത്ത ആളാണ്. നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കേണ്ടവനാണ് ഞാൻ. ഇത് വളരെ വൈകിപ്പോയെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മരുഭൂമികളിലും അടയാളപ്പെടുത്താത്ത സമതലങ്ങളിലും ഞാൻ തുടരണം, ഞാനത് വെട്ടിച്ചുരുക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ മരണം വരുമ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി ഈ നീണ്ട തീരങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള നിലക്കാത്ത വെള്ളത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തോണിയിൽ കിടത്തണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നിട്ട് ഞാൻ, പുഴയിലൂടെ താഴേക്ക്, പുഴയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട്, പുഴയുടെ ഉള്ളിൽ… പുഴ…