ചിലർ ഹൃദയത്തിൽ മുറിവുകളായി അവശേഷിക്കുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ ആ മുറിവുകൾക്കൊരു മരുന്നായി മാറുന്നു.
അവൾക്കൊരു ഭ്രാന്തുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ, അതൊരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിച്ചതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം അവൾക്കു ലഭിച്ച ശാപമായിരുന്നില്ല. ജീവിതം അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത മുറിവുകളുടെ അവസാനത്തെ പേരായിരുന്നു അത്.
അവളുടെ പേര് നിള എന്നായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ നിള ഒരുപാട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. പൂക്കളോട് പരിഭവം പറയുകയും മഴയോട് കവിത ചൊല്ലുകയും വഴിയരികിലെ അപരിചിതരായ മനുഷ്യർക്കുപോലും പുഞ്ചിരി സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ആകാശത്തോളം വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെയൊരു കാലത്താണ് അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആദി കടന്നുവന്നത്. അവനായിരുന്നു അവളുടെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ അവൾ ഒരു പുതിയ ലോകം പണിതു. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവൾ അവളുടെ ഏകാന്തതകളെല്ലാം മറന്നു.
പക്ഷേ, ചിലർ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ വീടുപണിയുന്നത് അവിടെ താമസിക്കാനല്ല; ഒടുവിൽ ആ വീട് ഉപേക്ഷിച്ച് പോകാനാണ്. ആദി പോയി.
അവൻ പോയത് അവളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്നു മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവൻ പോയതോടെ അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പലതും അവളിൽനിന്ന് അകന്നുപോയി. പിന്നീട് ജീവിതവും അവളോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല. ബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചകളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും നിരന്തരമായ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിനെ പതിയെ തളർത്തി.
ഒടുവിൽ അവൾക്ക് ചികിത്സ തേടേണ്ടിവന്നു.
അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. വാക്കുകൾ കുറഞ്ഞു. ചില രാത്രികളിൽ അവൾ ഉറക്കമില്ലാതെ ജനലരികിലിരുന്ന് ഇരുട്ടിനോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ ഡയറിയിൽ ഒരേയൊരു വാചകം പലതവണ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു:
“എന്നെ സ്നേഹിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞവർക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ…”
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരാൾ കടന്നുവന്നത്. ദേവൻ. അവളുടെ പഴയ സുഹൃത്തായിരുന്നു അവൻ. ഒരിക്കൽ അവൾ എഴുതിയ കവിതകളെല്ലാം വായിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിരുന്ന ഒരാൾ.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അവളുടെ മുഖത്തെയായിരുന്നില്ല; അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയുടെ അഭാവത്തെയായിരുന്നു. അവൻ അവളോട് സഹതാപം കാണിച്ചില്ല. അവളെ വിചിത്രമായൊരു കാഴ്ചവസ്തുവായും കണ്ടില്ല. അവളുടെ നിശ്ശബ്ദതയെപ്പോലും ബഹുമാനിച്ചു.
അവൾ സംസാരിക്കാതിരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. അവൾ കരഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അവളുടെ കണ്ണീരിന് കാരണങ്ങൾ ചോദിച്ച് അവളെ തളർത്തിയില്ല. അവളുടെ ചികിത്സയ്ക്കും തിരിച്ചുവരവിനും അവൻ പിന്തുണയായി.
ഒരിക്കൽ അവൾ അവനോട് ചോദിച്ചു:
“ദേവാ… എന്നെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടിയെ നിനക്ക് പേടിയില്ലേ?” അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കിയിരുന്നു.
“നിളേ, നിന്റെ മനസ്സിനുണ്ടായ മുറിവുകളെക്കാൾ വലുതല്ല നീയെന്ന സത്യം. നിന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയല്ല നിന്റെ മുഴുവൻ വ്യക്തിത്വം. നീ വീണ്ടും ചിരിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ, അതിനായി നീ പഴയ നിളയായി അഭിനയിക്കേണ്ടതില്ല.” അവൾ ആദ്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് നമ്മളെ സ്വന്തമാക്കാനല്ല; നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ കൂടെ നിൽക്കാനാണ്.
കാലം പിന്നെയും കടന്നുപോയി. നിള പതിയെ അവളുടെ ചികിത്സയോടും ജീവിതത്തോടും പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പഴയ കവിതകൾ വീണ്ടും തുറന്നുവായിച്ചു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചിരിച്ചു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ വീണ്ടും തളർന്നു. എങ്കിലും അവൾ യാത്ര തുടർന്നു.
ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഡയറിയിൽ ദേവനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു വരി കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു:
“ഒരാൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ മുറിവുകൾ വരച്ചിട്ടുപോയപ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ ആ മുറിവുകളെ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമെന്ന് വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. അവൻ എനിക്കൊരു പ്രണയമായിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ, എന്നെ ഞാൻ വെറുക്കാതിരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു അവൻ.”
അവൾക്കൊരു ഭ്രാന്തുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ, അവൾ ഭ്രാന്തിയായിരുന്നുവെന്നതിലുപരി, ആരാലും മനസ്സിലാക്കപ്പെടാതെ പോയൊരു മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക്.
ഒടുവിൽ അവളുടെ കഥ നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചത് ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ്:
“ചില മുറിവുകൾക്ക് പ്രണയം മരുന്നാകണമെന്നില്ല; ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത് മറ്റൊരാളുടെ കരുതലാണ്. കാരണം, തകർന്നുപോയൊരു മനസ്സിനെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നത് സ്വന്തമാക്കലല്ല, മനസ്സിലാക്കലാണ്.”

👍🏼