കോട്ടയത്തെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു, അരവിന്ദൻ .
പുറത്ത്
കർക്കടകത്തിലെ മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് കയ്യിൽ ആവിപറക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് കട്ടൻകാപ്പിയുമായി മീര അവിടേക്ക് വന്നത്.
“അരവിന്ദേട്ടാ… ഇതാ കാപ്പി. ഇങ്ങനെ മഴയും നോക്കിയിരുന്നാൽ പനി പിടിക്കും,” അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദൻ അവളെ നോക്കി. മുടിയിൽ ചൂടിയ തുളസിക്കതിരിന്റെ മണവും, ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും അയാൾക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. “നീ എന്നും ഇങ്ങനെ എന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ടാകുമല്ലോ, അല്ലേ മീര?” അയാൾ ചോദിച്ചു.
“അതെന്താ അരവിന്ദേട്ടാ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. എന്നും ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും,” അവൾ അയാളുടെ കൈകളിൽ മൃദുവായി തലോടി.
അവരുടെ പ്രണയത്തിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജ് കാലം തൊട്ടേ തുടങ്ങിയ ഇഷ്ടം. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുകളെല്ലാം മറികടന്ന് ഒന്നായവർ. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ മീര അരവിന്ദന് വേണ്ടി കട്ടൻകാപ്പിയുമായി വരും. അവർ പഴയ കഥകൾ പറയും, തമാശകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കും.
പക്ഷേ, അരവിന്ദന് മീരയോട് ചെറിയൊരു പരിഭവമുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മീര ചില കാര്യങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ഇന്നലെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് വീണ്ടും ചോദിക്കും. പഴയ ആൽബത്തിലെ ഫോട്ടോകൾ എടുത്ത് ഓരോരുത്തരെയും കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
“നിനക്ക് ഈയിടെയായി നല്ല മറവിയാണല്ലോ മീര,” ഒരു ദിവസം അരവിന്ദൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.
മീര ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ എവിടെയോ ഒരു ചെറിയ നനവ് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം, മഴ തോർന്നു നിന്ന നേരത്ത് അരവിന്ദൻ തന്റെ പഴയ ഡയറി തിരയുകയായിരുന്നു. അലമാരയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ ഫയൽ അയാളുടെ കയ്യിൽ തടഞ്ഞു. കൗതുകത്തോടെ അയാൾ അത് തുറന്നു.
അതൊരു ആശുപത്രി രേഖയായിരുന്നു. മുകളിലെ പേര് കണ്ട് അരവിന്ദൻ ഞെട്ടി.
രോഗിയുടെ പേര്: അരവിന്ദൻ മേനോൻ
രോഗനിർണ്ണയം: അൽഷിമേഴ്സ് (Alzheimer’s Disease – Advanced Stage)
അരവിന്ദന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ ആ പേപ്പറുകൾ വേഗത്തിൽ മറിച്ചുനോക്കി. അതിനിടയിൽ നിന്നും ഒരു കത്ത് താഴേക്ക് വീണു. മീരയുടെ കൈപ്പടയിലുള്ള കത്തായിരുന്നു അത്.
“പ്രിയപ്പെട്ട അരവിന്ദേട്ടന്,
നിങ്ങൾ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ നിങ്ങളെ വീണ്ടും ചതിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ ഓരോ ദിവസവും മാഞ്ഞുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ എനിക്കറിയാം, നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ലെന്ന്. കാരണം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്.
എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് കാപ്പി തരുമ്പോൾ, എന്നെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ നോക്കാറുണ്ട്. ‘നീ എന്നും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകുമല്ലോ’ എന്ന് ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ നിങ്ങളോട് പുതിയതായി പ്രണയത്തിലാവുകയാണ് അരവിന്ദേട്ടാ… നിങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്ന നമ്മുടെ ഓർമ്മകളെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഓർത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ എന്നെ മറന്നാലും, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
സ്വന്തം മീര.”
അരവിന്ദന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി ആ കത്തിലേക്ക് വീണു. താൻ മറവിരോഗിയാണെന്ന സത്യം പോലും താൻ മറന്നുപോയിരുന്നു!
അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് മീര അകത്തേക്ക് വന്നത്. അരവിന്ദന്റെ കയ്യിലെ കത്തും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ ഓടിവന്ന് അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“കരയണ്ട അരവിന്ദേട്ടാ… സാരമില്ല. നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നും നിങ്ങൾ ഓർക്കില്ല. അപ്പോഴും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കട്ടൻകാപ്പിയുമായി വരും… നമ്മൾ വീണ്ടും പ്രണയിക്കും,” അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
തന്റെ ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞുപോയാലും, തന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്ന ഈ പെണ്ണിനെ തന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും മറക്കില്ലെന്ന് അരവിന്ദൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയാൾ അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ… എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി!”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പുറത്ത് കർക്കടകമഴ വീണ്ടും പെയ്തുതുടങ്ങി.

❤️🔥❤️🔥