അതൊരു വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ ആയിരുന്നു, ഷോപ്പിൽ നല്ല തിരക്കുള്ള ജോലികൾ കാരണം ഞാൻ ഓടിനടക്കുകയായിരുന്നു. ജോലികൾ മുഴുവൻ തീരാത്തതുകൊണ്ട്, ഏകദേശം പതിനൊന്നു മണിയായപ്പോൾ ബോസ് പറഞ്ഞു, ‘ഇനി ചായ കുടിച്ച് വന്നിട്ട് ബാക്കി ചെയ്യാം.’ അങ്ങനെ ഞാൻ ചായ കുടിച്ച് ഷോപ്പിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി, ബാക്കിയുള്ള ജോലികൾ വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വിളി കേട്ടത്, ‘മോനേ…’. ആ വിളിയിൽ ഒരു നേർത്ത പ്രതീക്ഷയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു സാരി ധരിച്ച സ്ത്രീയെയാണ്. അൻപതുകൾക്ക് മുകളിൽ പ്രായം തോന്നിക്കുമെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഒരു ഐശ്വര്യക്കുറവുമില്ല. ഒരു വലിയ മാസ്‌ക് പോലെ എന്തോ ഒന്ന് മുഖം മറച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു കയ്യിൽ തുണി സഞ്ചിയും അതിനുള്ളിൽ പായസമുള്ള പാത്രവും, മറ്റേ കയ്യിൽ ഡിസ്‌പോസിബിൾ ഗ്ലാസ്സുകളടങ്ങിയ ഒരു കവറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘മോനേ, പായസം വേണോ?’ അവർ ചോദിച്ചു. ‘ഒരു ഗ്ലാസിന് 20 രൂപയേ ഉള്ളൂ. മോൻ ഒരു ഗ്ലാസ് കുടിച്ചാൽ എനിക്ക് വലിയ സഹായമാകും.’
ചായ കുടിച്ചിട്ട് അധികം സമയമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ പറഞ്ഞു, ‘ഇപ്പോൾ വേണ്ട ചേച്ചീ, ഞാൻ ചായ കുടിച്ചതേയുള്ളൂ.’
എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചുവെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ പ്രതീക്ഷയോടെയുള്ള നോട്ടം മങ്ങിയത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ സങ്കടത്തോടെ അവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഉടൻ തന്നെ അവരെ തിരികെ വിളിച്ച് പായസം കുടിക്കാമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
തിരികെ തിരക്കിലേക്ക് ഞാൻ മുഴുകിയെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സ് അകാരണമായി അസ്വസ്ഥമാകാൻ തുടങ്ങി. അരമണിക്കൂറിനുശേഷം, ജുമുഅക്ക് പോകാൻ ഞാൻ ഷോപ്പിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ആ സംഭവം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നു. ആ ചേച്ചിയെ വീണ്ടും കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാനാശിച്ചു. എന്റെ സ്‌കൂട്ടറിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ചുറ്റും അവരെ കാണാൻ കഴിയുമോ എന്ന് തിരഞ്ഞുനോക്കി. ആരുടെ മുന്നിലും കൈ നീട്ടാതെ, അധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ നമ്മൾ കഴിയുന്നൊരു ചെറിയ സഹായം നൽകി പിന്തുണക്കേണ്ടവരല്ലേ? നമുക്കതിൽ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ലല്ലോ. ആ ചിന്ത എന്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിച്ചു.
ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, ഇനി കാണുകയാണെങ്കിൽ ആ ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽനിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് പായസം കുടിക്കണം. പക്ഷെ ഞാൻ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ അവരെ വഴിയിൽ എവിടെയും കണ്ടില്ല. ആ ചേച്ചിയെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിലുള്ള വിഷമം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങലായി അവശേഷിച്ചു. അവരുടെ കഷ്ടപ്പാട് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് വേദന തോന്നി. ആ നിമിഷം സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേദന ബാക്കിയായി. അധ്വാനത്തിന്റെ മധുരം കലർന്ന ആ പായസത്തിന്റെ രുചി അറിയാൻ എനിക്കിനി കഴിയുമോ? അതോ ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിന് നൽകിയ വേദനയായി അത് എന്നെന്നും നിലനിൽക്കുമോ?
