കൂടിന്റെ പണി പൂർത്തിയായി. ഒരു ശീലമെന്ന നിലയിൽ ബാൾത്തസാർ അത് ഇറയത്ത് തൂക്കിയിട്ടു. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കൂട് അതാണെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് കാണാൻ ധാരാളം ആളുകൾ വന്നതിനാൽ വീടിനു മുന്നിൽ ഒരു ആൾക്കൂട്ടം തന്നെ രൂപപ്പെട്ടു, അതിനാൽ ബാൾത്തസാറിന് അത് താഴെയിറക്കി കട അടക്കേണ്ടി വന്നു.
“നിങ്ങൾ താടി വടിക്കണം” – ഭാര്യ ഉർസുല അയാളോട് പറഞ്ഞു, “നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ ഒരു കപ്പുച്ചിൻ കുരങ്ങനെപ്പോലെയുണ്ട്.”
“ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം താടി വടിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല” – ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. രണ്ടാഴ്ചത്തെ വളർച്ചയുള്ള, ഒരു കോവർകഴുതയുടെ കുഞ്ചിരോമം പോലെ നീളം കുറഞ്ഞതും കടുപ്പമുള്ളതുമായ രോമങ്ങളായിരുന്നു അയാളുടേത്. കൂടാതെ ഭയന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവവും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതൊരു തെറ്റായ ഭാവമായിരുന്നു. ഫെബ്രുവരിയിൽ അയാൾക്ക് മുപ്പത് വയസ്സ് തികഞ്ഞിരുന്നു; വിവാഹം കഴിക്കാതെയും കുട്ടികളില്ലാതെയും അയാൾ നാല് വർഷമായി ഉർസുലയോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ജീവിതം അയാൾക്ക് ജാഗ്രത പാലിക്കാൻ നിരവധി കാരണങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നുവെങ്കിലും ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നും നൽകിയിരുന്നില്ല. താൻ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കിയ കൂട് ചിലർക്കെങ്കിലും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒന്നാണെന്ന് അയാൾക്കറിയുക പോലുമില്ലായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ കൂടുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ശീലിച്ച അയാൾക്ക്, അത് മറ്റ് ജോലികളേക്കാൾ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒന്നായിരുന്നില്ല.
“എങ്കിൽ, കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കൂ…” ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. “ആ താടിയും വെച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങും പോകാൻ കഴിയില്ല.”.
വിശ്രമിക്കുന്ന സമയത്ത്, അയൽക്കാർക്ക് കൂട് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനായി അയാൾക്ക് പലതവണ തന്റെ തൂക്കുമഞ്ചത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വന്നു. അതുവരെ ഉർസുല അതിലേക്ക് ഒട്ടും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ ഭർത്താവ് മരപ്പണിശാലയിലെ ജോലികൾ അവഗണിച്ച് പൂർണ്ണമായും ആ കൂടിനായി സമയം ചിലവഴിച്ചതിലും, രണ്ടാഴ്ചയായി ഉറക്കമില്ലാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് അസംബന്ധങ്ങൾ പിറുപിറുത്തതിലും, താടി വടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാത്തതിലും അവർ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. എന്നാൽ പണിതീർത്ത ആ കൂടിന് മുന്നിൽ അവരുടെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ബാൾത്തസാർ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോഴേക്കും അവർ അയാളുടെ പാന്റും ഷർട്ടും ഇസ്തിരിയിട്ടിരുന്നു; അവർ അവ തൂക്കുമഞ്ചത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു കസേരയിൽ വെക്കുകയും കൂട് ഊണുമേശയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. അവർ നിശബ്ദയായി അതിനെ നോക്കി നിന്നു.
“നിങ്ങൾ ഇതിന് എത്ര വില ഈടാക്കും?” അവർ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല” – ബാൾത്തസാർ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അവർ എനിക്ക് ഇരുപത് പെസോ തരുമോ എന്നറിയാൻ ഞാൻ മുപ്പത് ചോദിക്കാൻ പോകുകയാണ്.”.
“അമ്പത് ചോദിക്കൂ” – ഉർസുല പറഞ്ഞു. “ഈ രണ്ടാഴ്ചയായി നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. പോരാത്തതിന് ഇതൽപ്പം വലുതാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ കൂട് ഇതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”.
ബാൾത്തസാർ താടി വടിക്കാൻ തുടങ്ങി. “അവർ എനിക്ക് അമ്പത് പെസോ തരുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ?”.
“മിസ്റ്റർ പെപ്പെ മോണ്ടിയേലിന് അതൊന്നുമല്ല, മാത്രമല്ല ഈ കൂട് അതിന് അർഹവുമാണ്” – ഉർസുല പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ അറുപത് ചോദിക്കണം.”
വീട് ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു തണലിൽ കിടന്നു. ഏപ്രിൽ ആദ്യവാരമായിരുന്നു അത്. ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ കാരണം ചൂട് ഒട്ടും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതായി തോന്നി. വസ്ത്രം ധരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീട് തണുപ്പിക്കാനായി ബാൾത്തസാർ നടുമുറ്റത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു, അപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികൾ ഊണുമുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
വാർത്ത പരന്നിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവാനെങ്കിലും തന്റെ തൊഴിലിൽ മടുപ്പ് തോന്നിയ വൃദ്ധനായ ഡോക്ടർ ഒക്ടാവിയോ ജിറാൾഡോ, രോഗിയായ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ബാൾത്തസാറിന്റെ കൂടിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ചൂടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവർ മേശ ഇടാറുള്ള അകത്തെ ടെറസിൽ ധാരാളം പൂച്ചട്ടികളും കാനറി പക്ഷികളുള്ള രണ്ട് കൂടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യക്ക് പക്ഷികളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, പക്ഷികളെ തിന്നാൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ പൂച്ചകളെ വെറുക്കത്തക്കവിധം അവൾ അവയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അന്ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ഡോക്ടർ ജിറാൾഡോ ഒരു രോഗിയെ കാണാൻ പോയി, മടങ്ങിവരുമ്പോൾ ആ കൂട് പരിശോധിക്കാനായി അദ്ദേഹം ബാൾത്തസാറിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി.
ഊണുമുറിയിൽ ധാരാളം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന, കമ്പികൊണ്ടുള്ള കൂറ്റൻ താഴികക്കുടം, അതിനുള്ളിൽ മൂന്ന് നിലകൾ, ഇടനാഴികൾ. കൂടാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും ഉറങ്ങാനുമുള്ള പ്രത്യേക അറകൾ, പക്ഷികളുടെ വിനോദത്തിനായി മാറ്റിവെച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ഊഞ്ഞാലുകൾ എന്നിവയുൾപ്പെട്ട അത് ഭീമാകാരമായ ഒരു ഐസ് ഫാക്ടറിയുടെ ചെറിയൊരു മാതൃക പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ഡോക്ടർ അതിൽ തൊടാതെ ശ്രദ്ധയോടെ അത് പരിശോധിച്ചു. വാസ്തവത്തിൽ ആ കൂട് അതിന് ലഭിച്ച ഖ്യാതിയേക്കാൾ മികച്ചതാണെന്നും, തന്റെ ഭാര്യക്ക് വേണ്ടി അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണെന്നും അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു.
“ഇതൊരു ഭാവനാവിലാസമാണ്” – അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ബാൾത്തസാറിനെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു. തന്റെ മാതൃത്വമുള്ള കണ്ണുകൾ അയാളിൽ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “നീ ഒരു അസാധാരണനായ വാസ്തുശില്പിയാകുമായിരുന്നു.”.
ബാൾത്തസാർ നാണിച്ചു. “നന്ദി” അയാൾ പറഞ്ഞു.
“അത് സത്യമാണ്” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. യൗവനത്തിൽ സുന്ദരിയായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ മൃദുലവും ലോലവുമായ വണ്ണമുള്ള പ്രകൃതമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. അദ്ദേഹത്തിന് ലോലമായ കൈകളുമുണ്ടായിരുന്നു. ലത്തീൻ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു പുരോഹിതന്റേത് പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം.
ലേലം വിളിക്കുന്നതുപോലെ കാണികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ആ കൂട് തിരിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “ഇതിൽ പക്ഷികളെ ഇടേണ്ട ആവശ്യം പോലുമില്ല.”. “മരങ്ങളിൽ തൂക്കിയിട്ടാൽ മതി, അത് തനിയെ പാടിക്കൊള്ളും.”. അദ്ദേഹം അത് തിരികെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു, കൂടിനെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: “കൊള്ളാം, എങ്കിൽ ഞാനിത് എടുക്കുകയാണ്.”
“അത് വിറ്റുപോയി” – ഉർസുല പറഞ്ഞു.
“ഇത് മിസ്റ്റർ ചെപ്പെ മോണ്ടിയേലിന്റെ മകനുള്ളതാണ്” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. “അവൻ പ്രത്യേകം ഓർഡർ ചെയ്തതാണ്.”.
ഡോക്ടർ ആദരവുള്ള ഒരു ഭാവം സ്വീകരിച്ചു. “അവനാണോ നിനക്ക് ഇതിന്റെ രൂപരേഖ തന്നത്?”.
“അല്ല,” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. “ഒരു ജോടി ട്രൂപ്പിയൽ പക്ഷികൾക്ക് ഇതേപോലൊരു വലിയ കൂട് വേണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.”.
ഡോക്ടർ കൂട്ടിലേക്ക് നോക്കി. “പക്ഷേ ഇത് ട്രൂപ്പിയൽ പക്ഷികൾക്കുള്ളതല്ലല്ലോ.”.
“തീർച്ചയായും അതെ ഡോക്ടർ,” മേശയെ സമീപിച്ച് ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു, കുട്ടികൾ അയാൾക്കുചുറ്റും കൂടി. ചൂണ്ടുവിരൽകൊണ്ട് വിവിധ അറകളിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു, “അളവുകൾ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്.”. തുടർന്ന് അയാൾ താഴികക്കുടത്തിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി, ആ കൂട് പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന സ്വരങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ബലമുള്ള കമ്പിയാണിത്, കൂടാതെ ഓരോ സന്ധിയും അകത്തും പുറത്തും സോൾഡർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,” അയാൾ പറഞ്ഞു.
“ഇതൊരു തത്തക്ക് താമസിക്കാൻ മാത്രം വലുപ്പമുള്ളതാണ്,” കുട്ടികളിലൊരാൾ ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയാണ്,” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ തല തിരിച്ചു. “കൊള്ളാം, പക്ഷേ അവനല്ലല്ലോ നിനക്ക് രൂപരേഖ തന്നത്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “ട്രൂപ്പിയലുകൾക്ക് വേണ്ടത്ര വലുപ്പമുള്ള ഒരു കൂട് നിർമ്മിക്കുക എന്നതിനപ്പുറം അവൻ കൃത്യമായ വിവരങ്ങളൊന്നും നൽകിയില്ല. അങ്ങനെയല്ലേ?”.
“അത് ശരിയാണ്,” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല,” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. “ട്രൂപ്പിയൽ പക്ഷികൾക്ക് വേണ്ടത്ര വലുപ്പമുള്ള ഒരു കൂട് എന്നത് ഒരു കാര്യം, ഈ കൂട് എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട കൂട് ഇതാണെന്നതിന് ഒരു തെളിവുമില്ലല്ലോ.”.
“ഇതുതന്നെയാണ് അത്,” ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനിത് ഉണ്ടാക്കിയത്.”.
ഡോക്ടർ അക്ഷമയോടെ ഒരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കാമല്ലോ.” ഉർസുല പറഞ്ഞു, തന്റെ ഭർത്താവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട്. തുടർന്ന് ഡോക്ടറോട്, “താങ്കൾക്ക് അത്ര ധൃതിയൊന്നുമില്ലല്ലോ.”.
“ഇന്ന് ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഞാനിത് എന്റെ ഭാര്യക്ക് നൽകാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു,” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
“ക്ഷമിക്കണം ഡോക്ടർ,” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു, “പക്ഷേ വിറ്റുകഴിഞ്ഞ ഒരു സാധനം എനിക്ക് താങ്കൾക്ക് വിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.”.
ഡോക്ടർ തോളുകൾ കുലുക്കി. ഒരു തൂവാല കൊണ്ട് കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നിശബ്ദനായി ആ കൂടിനെ നോക്കി നിന്നു, അകന്നുപോകുന്ന ഒരു കപ്പലിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എന്നപോലെ ഒരു പ്രത്യേക ബിന്ദുവിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാത്ത ഒരു ഉറച്ച നോട്ടമായിരുന്നു അത്.
“അവർ നിനക്ക് ഇതിന് എത്ര തന്നു?” മറുപടി പറയാതെ ബാൾത്തസാർ ഉർസുലയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “അറുപത് പെസോ,” അവർ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ കൂട്ടിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. “ഇത് വളരെ മനോഹരമാണ്,” അദ്ദേഹം നെടുവീർപ്പിട്ടു. “അതീവ മനോഹരം.”. തുടർന്ന്, വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഊർജ്ജസ്വലതയോടെ സ്വയം വീശാൻ തുടങ്ങി, ആ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോയി. “മോണ്ടിയേൽ വളരെ ധനികനാണ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സത്യത്തിൽ, ജോസ് മോണ്ടിയേൽ പുറമെ കാണുന്നത്ര ധനികനായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അങ്ങനെയാകാൻ എന്തും ചെയ്യാൻ അയാൾക്ക് കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ബ്ലോക്കുകൾക്കപ്പുറം, വിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മണവും ആരും ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, കുതിരസവാരിക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ കുത്തിനിറച്ച ഒരു വീട്ടിൽ, കൂടിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തയോട് അയാൾ യാതൊരു താല്പര്യവും കാണിക്കാതെ നിന്നു. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ കൊണ്ട് പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യ, ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം വാതിലുകളും ജനലുകളും അടച്ച് മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തുറന്നുവെച്ച് രണ്ട് മണിക്കൂറോളം കിടന്നു, ആ സമയം ജോസ് മോണ്ടിയേൽ ഉച്ചയുറക്കത്തിലായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് നിരവധി ശബ്ദങ്ങളുടെ ബഹളം അവരെ അമ്പരപ്പിച്ചു. തുടർന്ന്, അവൾ സ്വീകരണമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ വീടിന് മുന്നിൽ ഒരു ആൾക്കൂട്ടത്തെ കണ്ടു. ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ കൂടുമായി നിൽക്കുന്ന ബാൾത്തസാറിനെയും. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, വൃത്തിയായി താടി വടിച്ച്, ദരിദ്രർ സമ്പന്നരുടെ വീടുകളെ സമീപിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ മര്യാദയുള്ള നിഷ്കളങ്കതയുടെ ഭാവത്തോടെ അയാൾ നിന്നു.
“എത്ര അത്ഭുതകരമായ ഒന്നാണിത്”- ബാൾത്തസാറിനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകവേ തിളങ്ങുന്ന മുഖത്തോടെ ജോസ് മോണ്ടിയേലിന്റെ ഭാര്യ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനിതുപോലൊന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല,” വാതിൽക്കൽ തടിച്ചുകൂടിയ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അസ്വസ്ഥയായിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ അവർ സ്വീകരണമുറിയെ ഒരു ഗാലറിയാക്കി മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ് അത് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരൂ.”.
ജോസ് മോണ്ടിയേലിന്റെ വീട് ബാൾത്തസാറിന് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ കഴിവും തുറന്ന ഇടപെടലുകളും കാരണം പല അവസരങ്ങളിലും ചെറിയ മരപ്പണികൾക്കായി അയാളെ അവിടെ വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ സമ്പന്നർക്കിടയിൽ അയാൾക്കൊരിക്കലും സ്വസ്ഥത തോന്നിയിരുന്നില്ല. അവരെക്കുറിച്ചും അവരുടെ വിരൂപരും തർക്കസ്വഭാവമുള്ളവരുമായ ഭാര്യമാരെക്കുറിച്ചും അവരുടെ വലിയ ശസ്ത്രക്രിയകളെക്കുറിച്ചും അയാൾ ചിന്തിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, അയാൾക്ക് എപ്പോഴും ഒരു സഹതാപമാണ് അവരോട് തോന്നിയിരുന്നത്. അവരുടെ വീടുകളിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, കാലുകൾ വലിച്ചിഴക്കാതെ അയാൾക്ക് നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“പെപ്പെ വീട്ടിലുണ്ടോ?” അയാൾ ചോദിച്ചു. അയാൾ കൂട് ഊണുമേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“അവൻ സ്കൂളിലാണ്” – ജോസ് മോണ്ടിയേലിന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു. “അവൻ വരാൻ അധികം വൈകില്ല,” അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “മോണ്ടിയേൽ കുളിക്കുകയാണ്.”.
സത്യത്തിൽ, ജോസ് മോണ്ടിയേലിന് കുളിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്നറിയാൻ പുറത്തുവരുന്നതിനായി അയാൾ തിടുക്കത്തിൽ ശരീരത്തിൽ മദ്യം പുരട്ടി തടവുകയായിരുന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ വീട്ടിലെ ശബ്ദങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനായി ഇലക്ട്രിക് ഫാൻ ഇല്ലാതെ ഉറങ്ങാൻ മാത്രം അതീവ ജാഗ്രതയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു അയാൾ.
“അഡലെയ്ഡ്” അയാൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “എന്താണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്?”
“ഇവിടെ വന്ന് ഈ അത്ഭുതകരമായ സാധനം കാണൂ” – അയാളുടെ ഭാര്യ തിരിച്ചു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
തടിയനും രോമാവൃതനുമായ ജോസ് മോണ്ടിയേൽ, കഴുത്തിൽ ഒരു ടവ്വൽ ചുറ്റി കിടപ്പുമുറിയുടെ ജനാലക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “എന്താണത്?”.
“പെപ്പെയുടെ കൂട്” – ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ഭാര്യ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അയാളെ നോക്കി.
“ആരുടെ?”
“പെപ്പെയുടെ,” ബാൾത്തസാർ മറുപടി നൽകി. ശേഷം ജോസ് മോണ്ടിയേലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “പെപ്പെ ഓർഡർ ചെയ്തതാണ്.”.
ആ നിമിഷം പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമുണ്ടായില്ല, പക്ഷേ ആരോ തന്റെ മേൽ കുളിമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതുപോലെ ബാൾത്തസാറിന് തോന്നി. ജോസ് മോണ്ടിയേൽ അടിവസ്ത്രം ധരിച്ച് കിടപ്പുമുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. “പെപ്പെ,” അയാൾ അലറി.
“അവൻ വന്നിട്ടില്ല” ചലനമറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് അയാളുടെ ഭാര്യ മന്ത്രിച്ചു. പെപ്പെ വാതിൽക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവന് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു, വളഞ്ഞ കൺപീലികളോടെ തന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ നിശബ്ദവും ദയനീയവുമായ പ്രകൃതമായിരുന്നു അവന്റേതും.
“ഇങ്ങോട്ട് വാ” – ജോസ് മോണ്ടിയേൽ അവനോട് പറഞ്ഞു. “നീയാണോ ഇത് ഓർഡർ ചെയ്തത്?”.
കുട്ടി തലതാഴ്ത്തി. ജോസ് മോണ്ടിയേൽ അവന്റെ മുടിക്ക് പിടിച്ച് തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു. “മറുപടി പറ.”.
കുട്ടി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ചുണ്ട് കടിച്ചു. “മോണ്ടിയേൽ” അയാളുടെ ഭാര്യ മന്ത്രിച്ചു.
ജോസ് മോണ്ടിയേൽ കുട്ടിയെ വിട്ടിട്ട് കോപത്തോടെ ബാൾത്തസാറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം, ബാൾത്തസാർ,”. അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഇത് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് നീ എന്നോട് ചോദിക്കണമായിരുന്നു. ഒരു പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടിയുമായി കച്ചവടം ചെയ്യാൻ നിനക്ക് മാത്രമേ തോന്നൂ…”
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അയാളുടെ മുഖം ശാന്തമായി. അയാൾ അതിലേക്ക് നോക്കാതെ കൂടെടുത്ത് ബാൾത്തസാറിന് നൽകി. “ഇതുടനെ തന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ, ആർക്കെങ്കിലും വിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ” – അയാൾ പറഞ്ഞു. “ദയവായി, എന്നോട് തർക്കിക്കരുതെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുകയാണ്.”. അയാൾ ബാൾത്തസാറിന്റെ പുറത്തു തട്ടി വിശദീകരിച്ചു: “ദേഷ്യപ്പെടരുതെന്ന് ഡോക്ടർ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…”
കൂടുമായി നിന്ന ബാൾത്തസാർ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അയാളെ നോക്കുന്നതുവരെ കുട്ടി കണ്ണുചിമ്മാതെ നിശ്ചലനായി നിന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ പെപ്പെ ഒരു നായുടെ മുരൾച്ച പോലെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലേക്ക് വീണു. അമ്മ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ജോസ് മോണ്ടിയേൽ ഭാവഭേദമില്ലാതെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. “അവനെ എടുക്കുക പോലും വേണ്ട,” അയാൾ പറഞ്ഞു. “അവൻ തല തറയിലിടിച്ചു പൊട്ടിക്കട്ടെ, എന്നിട്ട് അതിൽ ഉപ്പും നാരങ്ങയും പുരട്ടാം, അപ്പോൾ അവന് മനസ്സുനിറയെ ദേഷ്യപ്പെടാമല്ലോ.”. അമ്മ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, കുട്ടി കണ്ണീരില്ലാതെ അലറിക്കരയുകയായിരുന്നു.
“അവനെ വെറുതെ വിടൂ” ജോസ് മോണ്ടിയേൽ നിർബന്ധിച്ചു. പേവിഷബാധയേറ്റ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ മരണവെപ്രാളം നോക്കിക്കാണുന്നതുപോലെ ബാൾത്തസാർ ആ കുട്ടിയെ നിരീക്ഷിച്ചു.
സമയം ഏതാണ്ട് നാല് മണിയായി. ആ സമയത്ത്, അയാളുടെ വീട്ടിൽ ഉർസുല വളരെ പഴയൊരു ഗാനം ആലപിച്ചുകൊണ്ട് ഉള്ളി അരിയുകയായിരുന്നു.
“പെപ്പെ” ബാൾത്തസാർ വിളിച്ചു.
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടിയെ സമീപിച്ച് കൂട് അവന് നേരെ നീട്ടി. കുട്ടി ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ഏകദേശം തന്റെയത്രയും തന്നെ വലിപ്പമുള്ള ആ കൂട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കമ്പിവലകളിലൂടെ ബാൾത്തസാറിനെ നോക്കി എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ നിന്നു. അവൻ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും പൊഴിച്ചിരുന്നില്ല.
“ബാൾത്തസാർ” ജോസ് മോണ്ടിയേൽ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “അത് കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാണല്ലോ.”.
“അത് തിരികെ കൊടുക്കൂ,” ആ സ്ത്രീ കുട്ടിയോട് കൽപ്പിച്ചു.
“വെച്ചോളൂ,” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. ശേഷം ജോസ് മോണ്ടിയേലിനോടായി പറഞ്ഞു, “എന്തായാലും ഇവനു വേണ്ടിയാണല്ലോ ഞാനിത് ഉണ്ടാക്കിയത്.”
ജോസ് മോണ്ടിയേൽ അയാളുടെ പിന്നാലെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ വഴി തടഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു. “മണ്ടത്തരം കാണിക്കല്ലേ ബാൾത്തസാർ,” “നിന്റെ ഈ മരപ്പണി വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ, മണ്ടത്തരം കാണിക്കരുത്. നിനക്ക് ഒരു പൈസ പോലും തരാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.”.
“സാരമില്ല” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു. “ഞാനിത് പെപ്പെയ്ക്ക് ഒരു സമ്മാനമായി നൽകാൻ വേണ്ടിത്തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. ഇതിന് വിലയൊന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.”.
വാതിൽക്കൽ തിങ്ങിക്കൂടിയിരുന്ന കാഴ്ചക്കാർക്കിടയിലൂടെ ബാൾത്തസാർ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ജോസ് മോണ്ടിയേൽ സ്വീകരണമുറിയുടെ നടുവിൽ നിന്ന് അലറുകയായിരുന്നു. അയാൾ വിളറിയിരുന്നു, അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. “വിഡ്ഢി!” അയാൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “നിന്റെ ഈ സാധനം ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോ. ആരുമല്ലാത്ത ഒരുവൻ വന്ന് എന്റെ വീട്ടിൽ ആജ്ഞാപിക്കുന്നതാണ് എനിക്കേറ്റവും വെറുപ്പ്. കഴുവേറിടെ മോനേ.”.
പൂൾ ഹാളിൽ ബാൾത്തസാറിനെ കരഘോഷത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അതുവരെ, മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ മികച്ച ഒരു കൂട് താനുണ്ടാക്കിയെന്നും, ജോസ് മോണ്ടിയേലിന്റെ മകൻ കരയാതിരിക്കാൻ അതവന് നൽകേണ്ടി വന്നുവെന്നും, അതൊന്നും അത്ര വലിയ കാര്യമല്ലെന്നുമാണ് അയാൾ കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം പലർക്കും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണെന്ന് അപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായത്. അയാൾക്ക് അല്പം ആവേശം തോന്നി.
“അപ്പോൾ, ആ കൂടിന് അവർ നിനക്ക് അമ്പത് പെസോ തന്നു.”
“അറുപത്” ബാൾത്തസാർ പറഞ്ഞു.
“നിനക്കൊരു കയ്യടി,” ഒരാൾ പറഞ്ഞു. “മിസ്റ്റർ ചെപ്പെ മോണ്ടിയേലിൽ നിന്നും ഇത്രയും പണം വാങ്ങിയെടുക്കാൻ നിനക്ക് മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. നമുക്കിത് ആഘോഷിക്കണം.”.
അവർ അയാൾക്ക് ഒരു ബിയർ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു, അതിന് പകരമായി ബാൾത്തസാർ എല്ലാവർക്കും ഓരോ റൗണ്ട് ബിയർ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. അയാൾ ആദ്യമായാണ് പുറത്തുപോയി മദ്യപിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, സന്ധ്യയായപ്പോഴേക്കും അയാൾ പൂർണ്ണമായും മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ടു, അയാൾ അറുപത് പെസോ വീതം വിലവരുന്ന ആയിരം കൂടുകളുടെ ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ചും, പിന്നീട് പത്ത് ലക്ഷം കൂടുകളെക്കുറിച്ചും, അവസാനം അറുപത് ദശലക്ഷം പെസോ ലഭിക്കുന്നതുവരെ അയാൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “സമ്പന്നർ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവർക്ക് വിൽക്കാൻ നമുക്ക് ധാരാളം സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കണം,” പൂർണ്ണമായും മദ്യലഹരിയിൽ അയാൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. “അവരെല്ലാം രോഗികളാണ്, അവർ മരിക്കാൻ പോകുകയാണ്. അവർക്ക് ദേഷ്യപ്പെടാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അവരുടെ നില മോശമാണ്.”. ഇടവേളകളില്ലാതെ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജൂക്ക്ബോക്സിനായി രണ്ട് മണിക്കൂറോളം അയാൾ പണം നൽകി. ബാൾത്തസാറിന്റെ ആരോഗ്യത്തിനും ഭാഗ്യത്തിനും സമ്പത്തിനും സമ്പന്നരുടെ മരണത്തിനുമായി എല്ലാവരും ഗ്ലാസുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ഭക്ഷണസമയമായപ്പോൾ അയാളെ പൂൾ ഹാളിൽ തനിച്ചാക്കി അവർ പോയി.
ഉള്ളിയരിഞ്ഞത് വിതറിയ വറുത്ത ഇറച്ചിയുമായി ഉർസുല എട്ട് മണിവരെ അയാൾക്കായി കാത്തിരുന്നു. സന്തോഷത്താൽ മതിമറന്ന് അവരുടെ ഭർത്താവ് പൂൾ ഹാളിൽ എല്ലാവർക്കും ബിയർ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുകയാണെന്ന് ആരോ അവരോട് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ അവരത് വിശ്വസിച്ചില്ല, കാരണം ബാൾത്തസാർ ഇതിനുമുൻപ് ഒരിക്കലും മദ്യപിച്ചിരുന്നില്ല. ഏകദേശം അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവർ ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ, നാല് കസേരകൾ വീതമുള്ള ചെറിയ മേശകളുള്ള പ്രകാശമുള്ള ഒരു മുറിയിലായിരുന്നു ബാൾത്തസാർ. പ്ലോവർ പക്ഷികൾ നടന്നുനീങ്ങുന്ന പുറത്തുള്ള ഒരു ഡാൻസ് ഫ്ലോറിലായിരുന്നു അയാൾ. അയാളുടെ മുഖത്ത് ചായം പുരണ്ടിരുന്നു, ഇനി ഒരു ചുവടുപോലും വെക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, ഒരേ കിടക്കയിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കിടക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പിറ്റേന്ന് പണം നൽകാമെന്ന ഉറപ്പിൽ വാച്ച് പണയം വെക്കേണ്ടി വന്നുവെന്നത് അയാൾ എത്രമാത്രം പണം ചിലവാക്കി എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തിന് ശേഷം, തെരുവിൽ കൈകാലുകൾ വിടർത്തി കിടക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഷൂസുകൾ ഊരിമാറ്റപ്പെടുകയാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ ആ സ്വപ്നം ഉപേക്ഷിക്കാൻ അയാൾക്ക് തോന്നിയില്ല. അഞ്ചുമണിയുടെ കുർബാനക്ക് പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ അയാൾ മരിച്ചുപോയി എന്ന് കരുതി അയാളെ നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
