സെക്കന്ദരാബാദ് ഡയറീസ്

അദ്ധ്യായം 1

ശബരി എക്സ്പ്രസിലെ യാത്ര

1998 ജൂൺ മാസത്തിലെ ആ പുലർച്ചയ്ക്ക് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു.
എറണാകുളം സൗത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം പതിവുപോലെ സജീവമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചുവന്ന കുപ്പായമിട്ട ചുമട്ടുതൊഴിലാളികൾ വലിയ പെട്ടികളുമായി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലൂടെ തിടുക്കത്തിൽ അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെയെവിടെയോ ഉള്ള സ്റ്റീൽ കെറ്റിലിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന പുകയ്ക്കൊപ്പം ചായക്കാരന്റെ ശബ്ദവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി.

“ചായേ… കോഫീ…”

പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ അറ്റത്ത്, റെയിലിന്റെ വളവുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് നീണ്ടുകിടന്ന ശബരി എക്സ്പ്രസിന്റെ ബോഗികളിലേക്ക് നോക്കി അഭിനവ് നിശ്ചലനായി നിന്നു. പതിനാറ് വയസ്സിന്റെ അപക്വതയും ആകാംക്ഷയും ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ അതിരുകൾ വിട്ട്, പരിചിതമായ മനുഷ്യരെയും കാഴ്ചകളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഇത്രയും ദൂരേക്ക് അവനൊരു യാത്ര പോകുന്നത് ഇതാദ്യമായാണ്.

അവന്റെ അമ്മയുടെ കൈകളിൽ രണ്ട് വലിയ ബാഗുകളുണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ മൂന്ന് തട്ടുകളുള്ള ഒരു സ്റ്റീൽ ടിഫിൻ കരിയറും, ഒരു ചുവന്ന വി.ഐ.പി സ്യൂട്ട്കേസും. ആ സ്യൂട്ട്കേസിനുള്ളിൽ അമ്മ വളരെ കൃത്യമായി മടക്കിവെച്ച ഏതാനും ഷർട്ടുകളും, പുതിയ പുസ്തകങ്ങളും, ഒപ്പം അവന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ പ്രതീക്ഷകളും അടങ്ങിയിരുന്നു.

“ടിക്കറ്റ് ഒക്കെ കൃത്യമായി എടുത്തു വെച്ചില്ലേടാ?” അമ്മ ഇത് മൂന്നാമത്തെ തവണയാണ് ഒരേ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത്. ആ ശബ്ദത്തിൽ ദൂരേക്ക് പോകുന്നതിന്റെ ആശങ്ക പ്രകടമായിരുന്നു.
“നോക്കി അമ്മേ… ഒക്കെ ബാഗിലുണ്ട്,” അഭിനവ് മറുപടി നൽകിയെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ നീലവണ്ടിയുടെ ചക്രങ്ങളിലായിരുന്നു. വെറുമൊരു ട്രെയിൻ യാത്ര എന്നതിലുപരി, വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടം പോലെയാണ് അവനതിന് തോന്നിയത്.

ട്രെയിൻ പതുക്കെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം വിട്ടതോടെ, ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിച്ച മഴത്തുള്ളികൾ നീണ്ട വരകൾ തീർത്തുക്കൊണ്ട് താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. വേഗത കൂടിയതോടെ കേരളത്തിന്റെ പച്ചപ്പും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും പതുക്കെപ്പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

ട്രെയിനിന്റെ താളാത്മകമായ ശബ്ദത്തിനിടയിലും അമ്മ തന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ പരമ്പര തുടർന്നു:
“അവിടെ ചെന്നിട്ട് ആരോടും വഴക്കിനൊന്നും പോകരുത്, കേട്ടല്ലോ? പിന്നെ… ഹിന്ദി അറിയില്ലെന്ന് വിചാരിച്ച് ആരെയും പേടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ പഠിക്കാൻ പോയതാണെന്ന ബോധം എപ്പോഴും മനസ്സിൽ വേണം.”

അഭിനവ് യാന്ത്രികമായി തലയാട്ടി. പക്ഷേ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ആവേശമായിരുന്നു തുളുമ്പിനിന്നത്.
‘സെക്കന്തരാബാദ്’— ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു സിനിമാ നഗരത്തിന്റെ ചിത്രമാണ് അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നത്. വലിയ റോഡുകൾ, ഇരമ്പിയോടുന്ന സൈനിക ട്രക്കുകൾ, ഗൗരവത്തിൽ ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ, വലിയ കോളേജ് കാമ്പസുകൾ… അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ!
രാത്രിയായപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ തമിഴ്‌നാടിന്റെ അതിർത്തികൾ പിന്നിട്ടിരുന്നു. കമ്പാർട്ട്മെന്റിലെ മുകളിലെ ബർത്തിൽ (Upper berth) ഇരുന്നിരുന്ന മധ്യവയസ്കനായ ഒരു യാത്രികൻ താഴേക്ക് നോക്കി അഭിനവിനോടായി ചോദിച്ചു:

“Where going?”

പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിൽ അഭിനവ് ഒന്നു പരുങ്ങി, വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവൻ മരവിച്ചു നിന്നു. അമ്മയാണ് രക്ഷക്കെത്തിയത്. അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “Hyderabad…”
“Study ah?” അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അമ്മ അനുകൂലമായി തലയാട്ടി.
അയാൾ അഭിനവിനെ ഒന്ന് ഉറ്റുനോക്കി, മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“Learn Hindi fast. Otherwise finished.”

അതുപറഞ്ഞ് അയാൾ സ്വയം ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ അഭിനവിന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ കൊണ്ടു. ‘Otherwise finished’… ആ അപായസൂചന അവന്റെ തലച്ചോറിൽ ആവർത്തിച്ചു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് പുലർന്നത് ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ മണ്ണിലായിരുന്നു. പുറത്തെ കാഴ്ചകൾക്ക് വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ കടുംപച്ചപ്പിന് പകരം ഇവിടെ ചുവന്ന മണ്ണും, ഇലകൾ പൊഴിഞ്ഞ ഉണങ്ങിയ മരങ്ങളുമായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനുകളിലെ ബോർഡുകളിൽ വടിവൊത്ത തെലുങ്ക് (తెలుగు) അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. മുൻപൊരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വിചിത്രമായ ചില സുഗന്ധങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു.

“ഇഡ്‌ലി വാഡാ… ഇഡ്‌ലി വാഡാ…”

ട്രെയിനിലേക്ക് കയറിവന്ന കച്ചവടക്കാരനിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം തന്ന ചമ്മന്തി അത്രമേൽ എരിവുള്ളതായിരുന്നു (Spicy chutney). ആദ്യത്തെ കടിയിൽ തന്നെ അഭിനവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചാടി. അവൻ വേഗം കുപ്പിയിലെ വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചു.

അത് കണ്ട് അമ്മ പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇനിയിപ്പോ ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണ് നിന്റെ ഭക്ഷണം. പതുക്കെ ശീലമാകും.”

ഉച്ചയോടെ ട്രെയിൻ സെക്കന്തരാബാദ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പതുക്കെ വേഗത കുറച്ചടുത്തു. കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന വലിയ റെയിൽവേ യാർഡ്. മിലിട്ടറി ഗ്രീൻ നിറമുള്ള ഒട്ടനവധി ബോഗികൾ അവിടെവിടെയായി കിടക്കുന്നുണ്ട്. സ്പീക്കറുകളിലൂടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള അനൗൺസ്‌മെന്റുകൾ മുഴങ്ങി:

“Attention please…”

ട്രെയിൻ പൂർണ്ണമായും അഞ്ചാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ വന്നു നിന്നു. അഭിനവ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനും ഇത്രയധികം ജനക്കൂട്ടവും അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. മനുഷ്യർ ഒരു വലിയ ഒഴുക്കുപോലെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലൂടെ നീങ്ങുന്നു. ഒരേസമയം ഹിന്ദിയും തെലുങ്കും ഇംഗ്ലീഷും വായുവിൽ കലർന്നു കേൾക്കാം. അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, ആ വലിയ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ അവനൊരു മാന്ത്രികലോകം പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി കൈവീശി ഓടി വരുന്നത് അഭിനവ് കണ്ടു.
“ആന്റീ…!”

അത് ക്രിസ്റ്റീന ആയിരുന്നു. അവൾക്ക് തൊട്ടുപിന്നാലെ ഒരു ചെറിയ പെപ്സി ബോട്ടിലും കൈയിൽ പിടിച്ച് ഒരു ചെറിയ പയ്യനും ഓടിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു വില്യംസ്.
അവൻ നേരെ വന്ന് അഭിനവിനെ ആകെമൊത്തം ഒന്ന് നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നിട്ട് വളരെ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു:

“ഇതാണോ അഭിനവ് ചേട്ടൻ? മമ്മൂട്ടിയെപ്പോലെ ഇരിക്കുമെന്നാ വിചാരിച്ചേ… ഇതിപ്പോ ഒട്ടും അങ്ങനെയല്ലല്ലോ!”

അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ട് അമ്മ പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അങ്ങനെ, ഹൈദരാബാദിന്റെ മണ്ണിൽ അഭിനവിന്റെ ആദ്യത്തെ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
സ്റ്റേഷന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ആ മഹാനഗരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശബ്ദം അവനെ വിഴുങ്ങാൻ പാകത്തിൽ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർമാരുടെ ബഹളങ്ങൾ, നിർത്താതെയുള്ള ഹോൺ അടികൾ, ബസ് കണ്ടക്ടർമാരുടെ അലർച്ച, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പറന്നുനടക്കുന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ, ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു ഉഷ്ണവും… അതായിരുന്നു ഹൈദരാബാദ്. അതായിരുന്നു ജീവിതം!

അവിടെ വഴിയരികിൽ കിടന്ന ഒരു പഴയ ഓപ്പൽ ആസ്ട്ര കാറിനരികിൽ നിന്ന് ഒരാൾ അവർക്ക് നേരെ കൈവീശി കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ താടിയും, തലയിൽ പാവുടുത്ത തലപ്പാവുമുള്ള (Turban), ഒരു മനുഷ്യൻ.

“അതാ ഡോക്ടർ സലൂജ!” ആനി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ആ സർദാർജി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന് അഭിനവിന്റെ തോളിൽ ശക്തമായി തട്ടി. “ഓഹോ! നമ്മുടെ കേരള ബോയ്!”

അയാൾ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “Welcome to Hyderabad, beta!”

കാർ പതുക്കെ റെജിമെന്റൽ ബസാറിന്റെ (Regimental Bazaar) തിരക്കുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കാറിന്റെ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ അഭിനവ് പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കൺചിമ്മാതെ നോക്കിക്കണ്ടു. പഴമ പ്രകൃതിയാകുന്ന വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, ആർമി കാന്റീനുകൾ, ചെറിയ ചായക്കടകൾ, സൈക്കിൾ റിപ്പയർ ചെയ്യുന്ന കടകൾ, വലിയ സിനിമാ പോസ്റ്ററുകൾ…

ഈ നഗരം അവന് തികച്ചും അപരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ അപരിചിതത്വത്തിലും അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ആ തെരുവുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവർ സലൂജ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുകളിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും നേരം വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ ദൂരെയുള്ള റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ അനൗൺസ്‌മെന്റുകൾ ഇപ്പോഴും നേർത്തു കേൾക്കാം.

ക്രിസ്റ്റീന ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് ദൂരേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് അഭിനവിനോട് പറഞ്ഞു: “ദേ… ആ കാണുന്ന തിയേറ്ററിലാണ് ഷാരൂഖ് ഖാന്റെ പുതിയ സിനിമ ഓടുന്നത്.”

അത് കേട്ടയുടനെ കുട്ടി വില്യംസ് ഇടപെട്ടു “ചേട്ടാ… നമുക്ക് സിനിമ കാണാൻ വേണ്ടി ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്യാമോ?”

അമ്മ ഉടനെ കണ്ണ് വലിയതാക്കി അഭിനവിനെ ഒന്നു നോക്കി. അതോടെ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ചിരിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി, ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അഭിനവ് ആ മുറിയുടെ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. അകലെ സെക്കന്തരാബാദ് നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ട്രെയിനിന്റെ വിസിൽ ശബ്ദം ദൂരേക്ക് കേട്ടു.

അവൻ പതുക്കെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
“ഇനി ജീവിതം മാറും… എല്ലാം മാറിമറിയാൻ പോവുകയാണ്.”

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ഉണർന്നപ്പോൾ തന്നെ ആ മുറിയിലേക്ക് വന്നത് ചൂടുള്ള ബിസ്ക്കറ്റിന്റെയും സ്ലൈസ്ഡ് ബ്രെഡിന്റെയും മണമായിരുന്നു. ആനി ആന്റി അവർക്കായി വലിയ ഗ്ലാസുകളിൽ ചായയുമായി എത്തി.
“കേരളത്തിൽ നല്ല പശുവിൻ പാലിന്റെ ചായ കിട്ടും, ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് മോനേ,” അവർ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അഭിനവ് ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് പുറത്തെ വലിയ റോഡുകളിലായിരുന്നു. ഇന്ന് അവന് കോളേജിൽ പോകണം. അഡ്മിഷൻ നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കണം. പുതിയ മനുഷ്യരെ കാണണം.
കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മലയോര ഗ്രാമമായ പത്തനാപുരം സെയ്ന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് ഹൈസ്കൂളിലെ ചെറിയ ക്ലാസ് മുറികളിൽ നിന്നും ഹൈദരാബാദിലെ ഈ വമ്പൻ കാമ്പസിലേക്കുള്ള ദൂരം വെറുമൊരു ട്രെയിൻ യാത്രയുടേത് മാത്രമല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് അംബാസഡർ കാറുകൾ ഹോൺ മുഴക്കി ഓടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു പുതിയ അദ്ധ്യായം അവനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 2

റെജിമെന്റൽ ബസാറിലെ പുതിയ വീട്


സെക്കന്തരാബാദ് നഗരത്തിൽ പ്രഭാതങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ഉണരുക. അഭിനവ് അത് ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കിയത് അവിടെയെത്തിയതിന്റെ പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെയായിരുന്നു.
അഞ്ചരയോടെ തന്നെ താഴെയുള്ള പ്രധാന റോഡിൽ നിന്ന് ഓട്ടോറിക്ഷകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ഹോൺ മുഴക്കങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ അനൗൺസ്‌മെന്റുകളും മുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി:
“ട്രെയിൻ നമ്പർ വൺ-ടു-സെവൻ…”
അതിനിടയിൽ എവിടെയോ ഉള്ള ഒരു മസ്ജിദിൽ നിന്ന് സുബ്ഹി ബാങ്ക് വിളിയുടെ നാദം ഉയർന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ കുറച്ചകലെയുള്ള പള്ളിയിലെ പ്രഭാതമണികളും മുഴങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ ആരോ റേഡിയോയിൽ പഴയൊരു ഹിന്ദി പാട്ട് ഉച്ചത്തിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ നിശ്ശബ്ദവും ശാന്തവുമായ പ്രഭാതങ്ങളിൽ നിന്ന് എത്രയോ വ്യത്യസ്തമായ, തികച്ചും അപരിചിതമായ ഒരു പുതിയ ലോകം!
അഭിനവ് പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. റെജിമെന്റൽ ബസാർ ഇതിനോടകം തന്നെ പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വഴിയരികിലെ സൈക്കിൾ റിപ്പയർ കടക്കാരൻ തന്റെ കടയുടെ ഷട്ടർ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത ചായക്കടയിലെ വലിയ സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ നിന്നും ആവി പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇസ്തിരിയിട്ട മിലിട്ടറി യൂണിഫോം ധരിച്ച ജവാൻമാർ തിടുക്കത്തിൽ നടന്നുപോകുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള ഇറാനി ചായക്കടയുടെ മുന്നിലിരുന്ന് ചിലർ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ട് ചെറിയ ഗ്ലാസുകളിൽ ചായ കുടിക്കുകയാണ്. അഭിനവിന് ഇതെല്ലാം ഏതെങ്കിലും സിനിമയുടെ സെറ്റ് നേരിട്ട് കാണുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്.
“വേഗം ബ്രഷ് ചെയ്ത് വാടാ!” കിച്ചണിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
അപ്പോഴേക്കും അവിടെനിന്ന് നല്ല ചൂടുള്ള ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആനി ആന്റി കിച്ചണിലെ ഒരു ജനറലിനെപ്പോലെ എല്ലാവർക്കും നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു.
“വില്യംസ്! വേഗം ആ പാൽ കുടിച്ചു തീർക്ക്!”
“ക്രിസ്റ്റീന, നിന്റെ സ്കൂൾ ബാഗ് എവിടെ വച്ചിരിക്കുകയാണ്?”
“അഭിനവ്… നീ മുട്ട കഴിക്കുമല്ലോ അല്ലേ?”
ഒരേ സമയം അഞ്ചാറ് കാര്യങ്ങളാണ് ആനി ആന്റി യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലിരുന്ന വില്യംസ് തന്റെ കൈയിലെ സ്പൂൺ കൊണ്ട് പ്ലേറ്റിൽ ഡ്രംസ് അടിക്കുന്നത് പോലെ താളം പിടിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇവന് രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മുതൽ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് മ്യൂസിക് വേണം,” ക്രിസ്റ്റീന അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ഉരുട്ടി.
വില്യംസ് ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അവൻ പെട്ടെന്ന് രജനീകാന്ത് സ്റ്റൈലിൽ, കണ്ണിൽ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് ഇല്ലെങ്കിലും കൈകൾ കൊണ്ട് ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ഗ്ലാസ് വായുവിൽ കറക്കി മുഖത്തേക്ക് വെച്ചു. എന്നിട്ട് തികഞ്ഞ ഗൗരവത്തോടെ തമിഴിൽ പറഞ്ഞു:
“നാൻ വൺസ് സ്കൂൾക്ക് പോനാ… ലേറ്റ് ആ പോനാലും അറ്റൻഡൻസ് വരും!”
അവൻ പറഞ്ഞ ആ ഡയലോഗിന്റെ അർത്ഥം അവിടെയിരുന്ന ആർക്കും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവൻ തന്നെ അതിന് ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ക്രിസ്റ്റീന സ്കൂൾ യൂണിഫോം ധരിച്ച് റെഡിയായി വന്നു. നീല ഫ്രോക്കും വെളുത്ത സോക്സും തലമുടിയിൽ കെട്ടിയ റിബണുമൊക്കെയായി അവൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു.
“സെന്റ് ആൻസ് ഹൈസ്കൂൾ,” തന്റെ സ്കൂളിന്റെ പേര് അവൾ വളരെ അഭിമാനത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അഭിനവിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു: ചേട്ടാ, ചേട്ടൻ ചേരാൻ പോകുന്ന കോളേജിൽ ആൺകുട്ടികൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നാണോ കേട്ടത്?”
“അതെ, ബോയ്സ് ഒൺലി കോളേജ് ആണ്.”
“അയ്യോ പാവം…” അവൾ തികച്ചും നാടകീയമായി തല കുലുക്കി.
വില്യംസ് ഉടനെ അതിനിടയിലേക്ക് കയറി തന്റെ വക ഒരു തത്വം കാച്ചി: “പെൺകുട്ടികൾ ഇല്ലാത്ത കോളേജ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ജയിൽ പോലെയാണ് ചേട്ടാ.”
അതിനിടയിലാണ് താഴെ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ഡോക്ടർ സാബ്”
ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ രാജേന്ദ്ര സിംഗ് സലൂജ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ എൻട്രൻസിൽ നിന്ന് ആരോടോ ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു. തലയിൽ വലിയൊരു തലപ്പാവവും വലിപ്പമുള്ള മീശയുമൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന ഒരു മുഖമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. അഭിനവ് മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കൈവീശി കാണിച്ചു.
“ഓഹോ, നമ്മുടെ കേരള ബോയ്! താഴേക്ക് വരൂ”
അഭിനവ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നപ്പോൾ സലൂജ ഹോസ്പിറ്റൽ പൂർണ്ണമായും തിരക്കിലമർന്നിരുന്നു. രോഗികളുടെ ബഹളം, ഓടിനടക്കുന്ന നഴ്‌സുമാർ, കുട്ടികളുടെ കരച്ചിൽ, നിർത്താതെ അടിക്കുന്ന ടെലിഫോൺ… ആകെക്കൂടിയുള്ള ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ഡോക്ടർ സലൂജ വളരെ റിലാക്‌സ്ഡ് ആയിട്ടാണ് നിന്നിരുന്നത്.
ഈ സ്ഥലം ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ മോനേ? അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
അഭിനവ് അല്പം നാണത്തോടെ തലയാട്ടി.
അത് കണ്ട് ഡോക്ടർ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യത്തെ റൂൾ എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? ഇവിടുത്തെ എരിവുള്ള ഭക്ഷണം (Spicy food) കഴിച്ച് അതിജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം.”
അടുത്തുനിന്ന കമ്പൗണ്ടർ ഗുഫ്രാൻ അതിനോടൊപ്പം രണ്ടാമത്തെ റൂളും കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ റൂൾ, ഇവിടുത്തെ ഓട്ടോക്കാരെ അത്ര പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കരുത്.” അതുകേട്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
ഡോക്ടർ സലൂജ പെട്ടെന്ന് അഭിനവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു: “ഹിന്ദി അറിയാമോ?”
അഭിനവ് അല്പം മടിയോടെ പറഞ്ഞു: “കുറച്ചൊക്കെ അറിയാം…”
അതോടെ ഡോക്ടർ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം വരുത്തി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു: “Very dangerous!”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവം കണ്ട് അഭിനവ് ഒന്നു പേടിച്ചു. പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഡോക്ടർ വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ഹിന്ദി അറിയില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് കഴിക്കാൻ ഒരു പ്ലേറ്റ് ബിരിയാണി പോലും കിട്ടില്ല മോനേ!”
ക്രിസ്റ്റീന സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരുന്നു. വില്യംസ് സ്കൂൾ വാനിൽ കയറുമ്പോഴും ഏതൊക്കെയോ സിനിമയിലെ ഡയലോഗുകൾ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഐ വിൽ കം ബാക്ക്!”
വാൻ സ്റ്റാർട്ടാക്കി ദൂരേക്ക് പോയതിന് ശേഷവും അവന്റെ ആ ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം തെരുവിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അഭിനവും അമ്മയും കൂടി അടുത്തുള്ള തെരുവുകളിലൂടെ വെറുതെ നടക്കാനിറങ്ങി. റെജിമെന്റൽ ബസാർ ശരിക്കും മനുഷ്യർ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന, ജീവസ്സുറ്റ ഒരു ലോകം തന്നെയായിരുന്നു.
വഴിയരികിൽ മിലിട്ടറി സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന കടകൾ, ഓഡിയോ കാസറ്റുകൾ നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന പെട്ടിക്കടകൾ, കുട്ടികൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ വീഡിയോ ഗെയിം പാർലറുകൾ, ബേക്കറികൾ, പാൻ ഷോപ്പുകൾ… അങ്ങനെ എവിടെ നോക്കിയാലും ഹിന്ദിയിലുള്ള സൈൻബോർഡുകൾ മാത്രം. അഭിനവ് മനസ്സിൽ ആ അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടി വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
ഒരു വലിയ കടയുടെ മുന്നിൽ ഷാരൂഖ് ഖാന്റെ പുതിയ സിനിമയായ ‘ദിൽ സേ’ (Dil Se) യുടെ വലിയൊരു പോസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ തെലുങ്ക് സൂപ്പർസ്റ്റാർ ചിരഞ്ജീവിയുടെ സിനിമയുടെ കൂറ്റൻ കട്ടൗട്ടും പോസ്റ്ററുകളും കാണാം. അഭിനവ് അത്ഭുതത്തോടെ അതെല്ലാം നോക്കിനിന്നു. കേരളത്തിൽ അവൻ ഇത്രയും വലിയ സിനിമാ പോസ്റ്ററുകൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ! ക്രിസ്റ്റീന പെട്ടെന്ന് ഒരു വശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
അവിടെ ഒരു സ്നൂക്കർ ക്ലബ്ബിന്റെ (Snooker club) മുന്നിൽ ഒരുകൂട്ടം കോളേജ് പയ്യന്മാർ ഒത്തുകൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുകച്ചുരുളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവരുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചിരിയും തമാശകളും കേൾക്കാം. അകത്ത് നിന്ന് വെസ്റ്റേൺ മ്യൂസിക് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ചേട്ടന്റെ കോളേജിലെ പിള്ളേരൊക്കെ ഇവിടെയാണ് വരാറുള്ളത്,” ക്രിസ്റ്റീന പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സ് ഒക്കെ കട്ട് ചെയ്തിട്ട്.
അത് കേട്ടതും അമ്മ പെട്ടെന്ന് അഭിനവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു: “അഭിനവ്, കേട്ടല്ലോ പറഞ്ഞത്?”
ഉം… അവൻ യാന്ത്രികമായി മൂളിയെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ക്ലബ്ബിനുള്ളിലെ പച്ച മേശയിലേക്കായിരുന്നു. ആ പച്ച ടേബിളും, അതിന് മുകളിൽ നിരന്നു കിടക്കുന്ന കളർ ബോളുകളും, അവിടെയുള്ള സ്റ്റൈലിഷ് ആയ സീനിയർ ചേട്ടന്മാരും… അവന് അതൊരു വല്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ലോകമായി തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ, തികച്ചും അപകടകരമായ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം.
രാത്രിയായപ്പോഴേക്കും നഗരത്തിൽ പെട്ടെന്ന് പവർകട്ട് ഉണ്ടായി. ഫാൻ കറങ്ങുന്നത് നിന്നതോടെ മുറിയിൽ ചൂട് കൂടിവന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ദൂരെ നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ മാത്രമാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.
ചൂട് കാരണം എല്ലാവരും ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. താഴെ ഇരുട്ടത്തിരുന്ന് ഡോക്ടർ സലൂജ ഉച്ചത്തിൽ ഒരു പഞ്ചാബി പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് വില്യംസ് എല്ലാവരെയും പേടിപ്പിക്കാനായി പ്രേതകഥകൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. അതിനിടയിൽ ക്രിസ്റ്റീന അഭിനവിന് ഹൈദരാബാദിലെ ചില പ്രാദേശിക സ്ലാംഗുകൾ (Slang) പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ലൈറ്റ് ലേ… ടെൻഷൻ മത് ലേ…” (വിട്ടുകളിക്ക്… വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കാതിരിക്ക്…)
അവളുടെ സംസാരം കേട്ട് അഭിനവ് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അമ്മ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് പതിയെ ചോദിച്ചു: എന്താടാ… ഈ പുതിയ സ്ഥലത്ത് നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ ?
അഭിനവ് ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. ആ സമയത്ത് ദൂരെയുള്ള ട്രാക്കിലൂടെ ഒരു ട്രെയിൻ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അമ്മയെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: പേടിയൊന്നുമില്ല അമ്മേ… പക്ഷേ, ഇവിടുത്തെ എല്ലാം എനിക്ക് വളരെ പുതിയതാണ്…
ആ രാത്രി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിന് മുൻപ് അവന്റെ മനസ്സിൽ രണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ് മാറിമാറി തെളിഞ്ഞുനിന്നത്.
ഒന്ന്, അവൻ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന ‘സെന്റ് മേരീസ് കോളേജ്’.
രണ്ടാമത്തേത്, ആ തെരുവിന്റെ കോണിലുള്ള ‘സ്നൂക്കർ ഡെൻ’ (Snooker Den).

അദ്ധ്യായം 3

സെന്റ് മേരിസ് സെന്റിനറി ജൂനിയർ കോളേജ്


അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മനോഹരമായി വെട്ടി ഒതുക്കിയ പുൽത്തകിടികൾ കാണാം. വിദ്യാർത്ഥികൾ തികഞ്ഞ അച്ചടക്കത്തോടെ വരിവരിയായി നടന്നുപോകുന്നു. ദൂരെയെവിടെയോ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ബെൽ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. അതിനൊപ്പം ദൂരെയുള്ള ചാപ്പലിൽ നിന്ന് ക്വയർ പ്രാക്ടീസിന്റെ നേർത്ത സംഗീതവും കേൾക്കാമായിരുന്നു. അത് കണ്ടിട്ട് ഒരു കോളേജിനേക്കാൾ ഉപരി ഒരു സന്യാസാശ്രമം (Monastery) പോലെയാണ് അഭിനവിന് തോന്നിയത്.
ഗേറ്റിന് സമീപം ഉയരമുള്ള ഒരു അറ്റൻഡർ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വസ്ത്രധാരണവും ഷൂസുമൊക്കെ കണിശമായി പരിശോധിക്കുകയാണ്.
ഷർട്ട് ഇൻ ചെയ്യ്!
മുടി ശരിയായി വെട്ടണം !
ഐഡി കാർഡ് എവിടെ ?
അയാളുടെ ആ കർക്കശമായ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അഭിനവിന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം ഉടലെടുത്തു. അവൻ വേഗം തന്റെ ഷർട്ട് ഒന്നു കൂടി നന്നായി ഇൻ ചെയ്ത് ഒതുക്കി വെച്ചു.
കോളേജിലെ അസംബ്ലി ഹാൾ അതിവിശാലമായിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് ആൺകുട്ടികൾ അവിടെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവിടെ പൂർണ്ണമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഹാളിന്റെ വശത്തുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുകയും, വെളുത്ത ളോഹ (Cassock) ധരിച്ച ഒരാൾ ഗൗരവത്തോടെ അകത്തേക്ക് നടന്നു വരികയും ചെയ്തു.
ഫാദർ ജൂലിയൻ സ്റ്റഡൻ.
നല്ല ഉയരം, മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ, വെള്ളിനിറമുള്ള തലമുടി. തികഞ്ഞൊരു അധികാരഭാവം ആ രൂപത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സ്റ്റേജിലെ മൈക്കിന് മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നതോടെ ഹാൾ മുഴുവൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചതുപോലെയുള്ള നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
ജെന്റിൽമെൻ…
അദ്ദേഹം ഉച്ചരിച്ച ആ ഒറ്റ വാക്കിൽ തന്നെ ആ കലാലയത്തിന്റെ മുഴുവൻ അച്ചടക്കവും കാർക്കശ്യവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഫാദർ ജൂലിയൻ പതുക്കെ സ്റ്റേജിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു കൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഈ സ്ഥാപനം വെറും ആൺകുട്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ളതല്ല… ഇത് പുരുഷന്മാരെ വാർത്തെടുക്കാനുള്ളതാണ്.(This institution does not create boys. It creates men.)
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആരും ഒന്നു അനങ്ങുകയോ, ചുമയ്ക്കുകയോ, ഒന്നു ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസം വിടുകയോ പോലും ചെയ്തില്ല. അഭിനവ് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു സ്ഥാപനത്തോട് വല്ലാത്തൊരു ഭയം അനുഭവിക്കുന്നത് അന്നായിരുന്നു.
അസംബ്ലി പ്രസംഗത്തിന് ശേഷം ക്ലാസ്സുകൾ ആരംഭിച്ചു. ക്ലാസ്സ് റൂമിലെ ആദ്യത്തെ ബെഞ്ചുകൾ ഇതിനോടകം തന്നെ പഠിപ്പിസ്റ്റുകളായ കുട്ടികൾ കയ്യടക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതേസമയം ബാക്ക് ബെഞ്ചുകൾ മുഴുവൻ ബഹളം വെക്കുന്ന പയ്യന്മാരെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന സച്ചിൻ എന്നൊരു പയ്യൻ വായയിലിരുന്ന ചൂയിംഗം ചവച്ചുകൊണ്ട് അഭിനവിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു “ന്യൂ ഫെല്ലോ ?”
അഭിനവ് പതുക്കെ തലയാട്ടി.
കേരള ? അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
അഭിനവ് വീണ്ടും തല കുലുക്കി.
ഇംഗ്ലീഷ് ?
അഭിനവ് ഒരു മറുപടിയും പറയാതെ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.
അതോടെ സച്ചിൻ തികച്ചും നാടകീയമായി നെഞ്ചിൽ കൈകൾ കൂപ്പിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: റെസ്റ്റ് ഇൻ പീസ്.
അത് കേട്ട് ആ ക്ലാസ് റൂം മുഴുവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ആ ക്ലാസിന്റെ പിൻവാതിലിലൂടെ മറ്റൊരാൾ വളരെ തന്ത്രപൂർവ്വം അകത്തേക്ക് നിരങ്ങി നീങ്ങി വന്നത്. ചുരുണ്ട മുടിയും, അല്പം അയഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ടൈയും, മുഖത്ത് തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവുമുള്ള ഒരു പയ്യൻ — ജഗൻ.
അവനെ കണ്ടതും അധ്യാപകൻ ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി. ജഗൻ വേഗം കൈകൾ കൂപ്പി പറഞ്ഞു: സോറി സാർ… ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് ആയിരുന്നു സാർ…
അധ്യാപകൻ കട്ടക്കലിപ്പിൽ അവനെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു: നീ നടന്നു വന്നതാണല്ലോടാ.
അതെ സാർ… നടന്നു വരുന്ന വഴിയിൽ ഭയങ്കര ഹെവി വാക്കിംഗ് ട്രാഫിക് ആയിരുന്നു സാർ.ജഗൻ ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ മറുപടി നൽകി.
ക്ലാസ്സ് റൂം വീണ്ടും ചിരിയിൽ മുങ്ങി.
അടുത്തതായി ഇംഗ്ലീഷ് ലക്ചറർ ഇവാൻ മോറിസ് വന്ന് അറ്റൻഡൻസ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഭിനവ് വർഗീസ് ?
അഭിനവ് വേഗം ബെഞ്ചിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
കേരളത്തിൽ നിന്നാണോ ? അവർ ചോദിച്ചു.
യെസ് മാം …
സ്വയം ഒന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തൂ.
പെട്ടെന്ന് ക്ലാസിലെ എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും കണ്ണുകൾ അഭിനവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വളരെ വേഗത്തിലായി. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ അവിടെ മരവിച്ചു നിന്നു.
“ഐ ആം … കമിംഗ് ഫ്രം …കൊല്ലം ” അവൻ പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ചില ആൺകുട്ടികൾ അപ്പോഴേക്കും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“ഐ ആം സ്റ്റേയിങ് ഇൻ ഹൈദരാബാദ് നൗ…”
ചിരി കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിലായി.
ഐ ലൈക് ക്രിക്കറ്റ് ആൻഡ്… സ്റ്റഡിയിംഗ്…(എനിക്ക് ക്രിക്കറ്റും പഠിത്തവും ഇഷ്ടമാണ്…)
അത് കേട്ടതും പുറകിലിരുന്ന സച്ചിൻ പതുക്കെ അടക്കംപറഞ്ഞു: “ കള്ളം നമ്പർ ഒന്ന് ” (Lie number one.)
ക്ലാസ് റൂം മുഴുവൻ വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ ചിരിച്ചു. അഭിനവിന്റെ മുഖം നാണം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും ചുവന്നുതുടുത്തു.
ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ലഞ്ച് ബ്രേക്ക് ആയപ്പോൾ സച്ചിനും ജഗനും കൂടി അഭിനവിനെ നിർബന്ധിച്ച് കാന്റീനിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
അവിടുത്തെ കാന്റീൻ ഒരു യുദ്ധക്കളം പോലെ വല്ലാതെ ബഹളം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ചൂടുള്ള സമോസകളുടെ മണവും ചായയുടെ ആവിയും അന്തരീക്ഷത്തിൽ കലർന്നുനിന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ തെലുങ്കിൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ബഹളം വെക്കുന്നു.
തിരക്കിനിടയിലിരുന്ന് ജഗൻ അഭിനവിനോട് വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ചോദിച്ചു: എടാ… മലയാളത്തിലെ ചില ചീത്ത വാക്കുകൾ എനിക്ക് പഠിപ്പിച്ചു തരുമോ?
അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അഭിനവ് ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി.
പക്ഷേ, സച്ചിൻ അപ്പോഴേക്കും തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു നോട്ട്ബുക്ക് എടുത്ത് മുന്നിൽ വെച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു: ഇതൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റമാണ് (Cultural exchange) മോനേ… വേഗം പറ!
പെട്ടെന്നാണ് കാന്റീന്റെ ജനലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂട്ടത്തോടെ ഓടാൻ തുടങ്ങിയത്. എല്ലാവരും ഇടനാഴിയുടെ (Corridor) വശങ്ങളിലേക്ക് തിക്കിത്തിരക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
അവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ? അഭിനവ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
സച്ചിൻ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു : അത് സെന്റ് ഫ്രാൻസിസ് ടൈമിംഗ് ആണ് മോനേ.
സെന്റ് മേരിസ് കോളേജിന്റെ ആ വശത്തുള്ള റോഡിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ‘സെന്റ് ഫ്രാൻസിസ് ഗേൾസ് കോളേജ്’ ആയിരുന്നു. അവിടുത്തെ പെൺകുട്ടികൾ കൂട്ടമായി റോഡിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. അതുവരെ ബഹളം വെച്ചിരുന്ന ഇടനാഴി പെട്ടെന്ന് ഒരു ‘സ്റ്റഡി ടൂർ’ മൂഡിലേക്ക് മാറി.
ജഗൻ വേഗം തന്റെ മുടി ചീകി ഒതുക്കി. സച്ചിൻ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ അല്പം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അഭിനവ് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ കൺഫ്യൂഷനോടെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. റോഡിലൂടെ പോയ ഒരു പെൺകുട്ടി ഈ കോറിഡോറിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ നിമിഷം, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പിള്ളേരെല്ലാം ഒരു നിമിഷം സ്റ്റാച്യൂ പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നുപോയി!
പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവിടെ പെട്ടെന്ന് കടുത്ത നിശ്ശബ്ദത പരന്നു. കുട്ടികളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് നേരെ നിന്നു. കോറിഡോറിന്റെ അറ്റത്തുനിന്നും ഫാദർ ജൂലിയൻ ഗൗരവത്തോടെ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു സെക്കൻഡ് മുൻപ് വരെ പെൺകുട്ടികളെ നോക്കി നിന്നിരുന്ന ആൺകുട്ടികളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് വലിയ വിശുദ്ധന്മാരെപ്പോലെ ഭാവം മാറി നിന്നു. ഫാദർ ജൂലിയൻ സ്റ്റഡ്ഡൻ നടന്നു വരുന്നതിനിടയിൽ ഒരു പയ്യന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ നേരെയാക്കി കൊടുത്തു. മറ്റൊരു പയ്യന്റെ വായിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂയിംഗം തുപ്പിച്ചു.
അവസാനം അദ്ദേഹം വന്ന് നിന്നത് അഭിനവിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു. ആ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ അഭിനവിനെ ആകെമൊത്തം ഒന്നു നിരീക്ഷിച്ചു.
പുതിയ അഡ്മിഷൻ ആണോ? ഫാദർ ചോദിച്ചു.
യെസ് ഫാദർ… അഭിനവ് ഭയത്തോടെ മറുപടി നൽകി.
കേരളത്തിൽ നിന്നാണോ ?
യെസ് ഫാദർ…
ഹാളിൽ ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ, എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഫാദർ ജൂലിയന്റെ മുഖത്ത് നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“വെൽക്കം ടു സെന്റ് മേരീസ്.” (Welcome to St Mary’s.) അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഫാദർ അവിടെനിന്ന് നടന്നു നീങ്ങിയതും പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന സച്ചിൻ അഭിനവിന്റെ കാതിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: അഭിനന്ദനങ്ങൾ ഡാ! നീ ആദ്യത്തെ ഇൻസ്പെക്ഷൻ വളരെ വിജയകരമായി അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു!
ദിവസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പിരീഡ് കെമിസ്ട്രി ആയിരുന്നു. ക്ലാസിലെ ഫാൻ വളരെ പതുക്കെയാണ് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഹൈദരാബാദിലെ ആ ഉച്ചച്ചൂട് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ലെക്ചററുടെ ഒരേ ഈണത്തിലുള്ള ക്ലാസ്സ് കേട്ട് പകുതിയോളം കുട്ടികൾ ക്ലാസിൽ ഉറങ്ങിത്തൂങ്ങി.
ജഗൻ തന്റെ നോട്ട്ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജിൽ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ഫീൽഡിന്റെ ചിത്രം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. സച്ചിൻ പേനയുടെ അടപ്പ് വായയിലിട്ട് ചവച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അഭിനവ് പതുക്കെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ മഹാനഗരത്തിലെ വലിയ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കുകൾ കാണാമായിരുന്നു. ആ റോഡുകൾക്കും തെരുവുകൾക്കും അപ്പുറത്ത് എവിടെയോ ആണ് റെജിമെന്റൽ ബസാറിലെ ആ സ്നൂക്കർ ക്ലബ്ബ് ഉള്ളത്.
ഈ നഗരം വളരെ വലുതാണ്. തികച്ചും വിചിത്രവും, രസകരവും, അതേസമയം അല്പം അപകടം നിറഞ്ഞതും ആകാംക്ഷ ഉണർത്തുന്നതുമായ ഒരു നഗരം!
പക്ഷേ, ആ വലിയ കാഴ്ചകൾക്കിടയിൽ ഇരുന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അഭിനവിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ഈ നഗരം പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവന്റേത് കൂടിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്!

തുടരും……..

Like this:
Share this:

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ അവരുടേത് മാത്രമാണ്; Readers Trend-ന്റെ നിലപാടല്ല. വിദ്വേഷം, അധിക്ഷേപം, അശ്ലീലം, സ്പർധ വളർത്തുന്ന പ്രതികരണങ്ങൾ എന്നിവ ഒഴിവാക്കുക.

5 1 vote
Article Rating
1 Comment
Sam
6 hours ago

Superb

Recently added