ലീന : പറയാത്ത കഥ

അദ്ധ്യായം 1 : മഞ്ഞിന്റെ നഗരം

1999 ജൂൺ മാസം.

സെക്കന്ദരാബാദ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ശബരി എക്സ്പ്രസ്സ് വന്നു കിതച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിയായിരുന്നു. കനത്ത മഞ്ഞും കൽക്കരിപ്പുകയുടെ മണവും കലർന്ന ആ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പതിനേഴുകാരനായ ജാക്സൺ തന്റെ വലിയൊരു ട്രങ്ക് പെട്ടിയുമായി ഇറങ്ങി. കേരളത്തിലെ പച്ചപ്പിൽ നിന്നും കായൽക്കാറ്റിൽ നിന്നും, തികച്ചും അപരിചിതമായ വലിയൊരു നഗരത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പ്.

തമിഴും മലയാളവും കലർന്ന അനൗൺസ്മെന്റുകൾക്ക് പകരം കാതുകളിൽ വന്നു അലച്ചത് തെലുങ്കും ഉറുദുവും കലർന്ന ഒരു പുതിയ ഭാഷയായിരുന്നു. ഇന്റർമീഡിയറ്റ് (പ്ലസ് ടു) പഠനത്തിനായി അപ്പച്ചന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരമാണ് ജാക്സൺ ഇങ്ങോട്ട് വണ്ടി കയറിയത്.

ക്യാ ബേട്ടാ… കഹാം ജാനാ ഹേ? (എവിടെ പോകണം മോനെ?) ഒരൊറ്റക്കണ്ണൻ ഓട്ടോക്കാരൻ തെലുങ്ക് കലർന്ന ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ ജാക്സൺ കയ്യിലെ ഡയറിയിൽ കുറിച്ചിട്ട വിലാസം കാണിച്ചു കൊടുത്തു: ‘ഗോപാൽപുരം, സെക്കന്ദരാബാദ്’.

ഓട്ടോ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞു. വഴിയരികിൽ വലിയ തിയേറ്ററുകളിൽ ചിരഞ്ജീവിയുടെയും ബാലകൃഷ്ണയുടെയും പടുകൂറ്റൻ കട്ടൗട്ടുകൾ അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു. നഗരം ഉണരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നത് ഒരു പഴയ കഫേയുടെ മുന്നിലാണ്. കഫേയുടെ മുകളിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു: “ഗോൾഡൻ കഫേ”. ആ അടിയന്തിര വിലാസമായിരുന്നു ജാക്സന് നാട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയിരുന്നത്. അവിടുത്തെ ഉടമസ്ഥൻ യൂസഫ് ഭായിയെ അന്വേഷിച്ചാണ് അവൻ വന്നത്.

കഫേയ്ക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു വട്ടമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരുന്ന് കുറച്ചു ചെറുപ്പക്കാർ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചായ ഗ്ലാസുകളിൽ നിന്നും പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ജാക്സൺ പെട്ടിയുമായി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“യൂസഫ് ഭായി…?” ജാക്സൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
കൂട്ടത്തിൽ ഇരുന്ന കട്ടിമീശക്കാരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എഴുന്നേറ്റു, “ഹാ, മൈൻ ഹൂം യൂസഫ്. ജാക്സൺ അല്ലേ ഇത്? വാടാ മോനെ…”

യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ മലയാളം കേട്ടപ്പോഴാണ് ജാക്സന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. അപ്പച്ചന്റെ പഴയ സുഹൃത്താണ് കഫേ ഉടമയായ യൂസഫ് ഭായി. അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“ഡേയ് ബബ്ലു, സായി രാജ്… ഇതെന്റെ നാട്ടിലെ പയ്യനാ. ഇന്റർമീഡിയറ്റ് പഠിക്കാൻ വന്നതാ,” യൂസഫ് ഭായി അവിടെയിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാർക്ക് ജാക്സനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.

കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും സുന്ദരനായ, തലമുടി അല്പം നീട്ടി വളർത്തിയ ഒരു തെലുങ്ക് ചെറുപ്പക്കാരൻ എഴുന്നേറ്റു കൈ നീട്ടി: “നേനു സദാനന്ദ്… പാനി ബബ്ലു അനി പിലുസ്തരു (ഞാൻ സദാനന്ദ്, പക്ഷെ ബബ്ലു എന്ന് വിളിക്കും).” സിനിമാ നടന്മാരെപ്പോലെ സ്റ്റൈലിലാണ് അവൻ കൈ തന്നത്.

തൊട്ടടുത്തിരുന്ന സായി രാജ് എന്ന തമാശക്കാരൻ ജാക്സന്റെ തോളിൽ തട്ടി, “മലയാളി ആണല്ലേ? ഇവിടെ തകർക്കാം ബ്രദർ. പേടിക്കേണ്ട, ഞങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്.”

യൂസഫ് ഭായി അവന് ചൂടുള്ള ഒരു ഇറാനി ചായയും ഉസ്മാനിയ ബിസ്ക്കറ്റും എടുത്തു കൊടുത്തു. ആ ആദ്യത്തെ ചായക്കുടിയിൽ തന്നെ ജാക്സന് മനസ്സിലായി, ഈ നഗരം അത്ര അപരിചിതമല്ല. വഴി തെറ്റി വന്നവന് തണലാകാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു സൗഹൃദവലയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ആ ഗോൾഡൻ കഫേ.

പക്ഷെ, വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ തന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ഒന്നാണെന്നോ, ഇവിടെ വെച്ച് തന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കാൻ പോകുന്ന ആ ‘ടീച്ചറെ’ കാണുമെന്നോ അപ്പോൾ ജാക്സൺ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അദ്ധ്യായം 2 : കൂട്ടുകാരുടെ താവളം

ഗോൾഡൻ കഫേയിലെ രാവുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ സിൽവർ പാത്രങ്ങളിൽ തിളയ്ക്കുന്ന ഇറാനി ചായയുടെ മണവും, കസ്റ്റമേഴ്സിന്റെ ബഹളവും, സിഗരറ്റ് പുകച്ചുരുളുകളും നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷം ജാക്സന് പതിയെ പരിചിതമായിത്തുടങ്ങി. യൂസഫ് ഭായി കഫേയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള ചെറിയൊരു മുറിയാണ് ജാക്സന് താമസിക്കാനായി നൽകിയത്.

നഗരത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആഴ്ച തന്നെ ജാക്സനെ ആ ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരു പ്രധാനിയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കഫേയിലെ ആ മൂലയിലെ വട്ടമേശ അവരുടെ മാത്രമായി മാറി.

“ഡേയ് ജാക്സൺ, നീ ഈ നടപ്പും കണ്ട് നടന്ന് പരീക്ഷ തോറ്റാൽ നിന്റെ അപ്പച്ചൻ എന്നെ കൊലവിളിക്കും. കോളേജിൽ കൃത്യമായി പോകുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ?” കൗണ്ടറിൽ ഇരുന്ന് പൈസ എണ്ണുന്നതിനിടയിൽ യൂസഫ് ഭായി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

“പോകുന്നുണ്ട് ഭായി… പക്ഷെ അവിടുത്തെ ലക്ചറർമാർ പറയുന്ന തെലുങ്ക് കലർന്ന ഇംഗ്ലീഷ് എനിക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലാകുന്നില്ല,” ജാക്സൺ ചായയിൽ ബിസ്ക്കറ്റ് മുക്കിക്കൊണ്ട് സങ്കടം പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് സ്റ്റൈലായി മുടി ഒതുക്കി ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺസ് ഒക്കെ അഴിച്ചിട്ട് ബബ്ലു കടന്നുവന്നത്. ഒപ്പം എപ്പോഴും വായാടിയായ അഭിഷേകും, കയ്യിൽ കുറേ പുസ്തകങ്ങളുമായി സായി രാജും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താടാ ജാക്സൺ ഒരു വിഷമം? ദാ നോക്ക്, നിനക്ക് കമ്പനി തരാൻ പുതിയൊരാളെ കൂടി ഞാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്,” സായി രാജ് തന്റെ പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മുന്നിലേക്ക് നിർത്തി.
“ഇത് പിങ്കി. നമ്മുടെ കോളേജിൽ തന്നെയാണ്. ഭയങ്കര തമാശക്കാരിയാ, കുറച്ചു മലയാളവും അറിയാം,” സായി രാജ് പരിചയപ്പെടുത്തി.

“ഹലോ ജാക്സൺ! സുഖമാണോ?” പിങ്കി തികച്ചും തനി മലയാളി ശൈലിയിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ ജാക്സന്റെ മുഖം വിടർന്നു.

“ഹപ്പാ! ഇവിടെ ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടി കൂടിയുണ്ടായിരുന്നോ?” ജാക്സൺ ചോദിച്ചു.

“മലയാളിയല്ല ബ്രദർ, ഇവളുടെ അമ്മ തിരുവനന്തപുരംകാരിയാ, പപ്പ തെലുങ്കനാ. ജനിച്ചതും വളർന്നതും ഒക്കെ ഇവിടെത്തന്നെയാ,” അഭിഷേക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അന്ന് ആ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും ചിരിയുടെ പൂരം തന്നെയായിരുന്നു. ബബ്ലു തന്റെ സിനിമാ മോഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് വാചാലനായി. “ഈ വർഷം ഒരു ഓഡീഷൻ ഉണ്ട്. ചിരഞ്ജീവി സാറിന്റെ പടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വേഷം കിട്ടിയാൽ പോലും ഞാൻ രക്ഷപ്പെടും. നീ നോക്കിക്കോ ജാക്സൺ, ഈ ബബ്ലു എന്ന സദാനന്ദിന്റെ കട്ടൗട്ട് നാളെ ഹൈദരാബാദിലെ തിയേറ്ററുകളുടെ മുന്നിൽ ഉയരും!” അവൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“നീ ആദ്യം ആ ഡയലോഗ് ഡെലിവറി നേരെയാക്ക് സാറേ… എന്നിട്ടാകാം കട്ടൗട്ട്,” സായി രാജ് ബബ്ലുവിനെ കളിയാക്കിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഡേയ് ബബ്ലൂ, നീ വലിയ നടനായാലും ഈ യൂസഫ് ഭായിയുടെ ഇറാനി ചായ മറക്കരുത് കേട്ടോ,” യൂസഫ് ഭായി കൗണ്ടറിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

രസകരമായ ആ സൗഹൃദ സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിലും ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആധി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്റർമീഡിയറ്റ് ഒന്നാം വർഷ കെമിസ്ട്രിയും മാത്‌സും അവന് വലിയൊരു മലപോലെയാണ് തോന്നിയത്. പരീക്ഷകൾ അടുത്തു വരുന്നു.

“എനിക്ക് ഈ സയൻസ് സബ്ജക്റ്റുകൾ ഒന്നുമായില്ലെങ്കിൽ അപ്പച്ചൻ എന്നെ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കും. ഏതെങ്കിലും നല്ലൊരു ട്യൂഷൻ സെന്റർ ഇവിടെയുണ്ടോ?” ജാക്സൺ കൂട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചു.

സായി രാജ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, “അതിന് നമ്മുടെ ലെയ്നിലെ ‘സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്റർ’ ഉണ്ടല്ലോ. അവിടുത്തെ ലീന ടീച്ചർ സൂപ്പറാ. എത്ര വലിയ മണ്ടന്മാരെയും പഠിപ്പിച്ചു പാസ്സാക്കും.”

“ലീന ടീച്ചറോ?” ജാക്സൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“മ്മ്… ലീന ടീച്ചർ. ഭയങ്കര സ്ട്രിക്റ്റാ, പക്ഷെ നന്നായി പഠിപ്പിക്കും. നീ നാളെത്തന്നെ പോയി ചേർന്നോ,” പിങ്കിയും സായി രാജിനെ പിന്തുണച്ചു.

കൂട്ടുകാരുടെ തമാശകൾക്കും ചിരികൾക്കും നടുവിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും, നാളെ താൻ കാണാൻ പോകുന്ന ആ ട്യൂഷൻ സെന്ററും അവിടുത്തെ ടീച്ചറും തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തന്നെ മാറ്റാൻ പോകുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ജാക്സൺ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. രാത്രി ഒൻപത് മണിയോടെ കഫേയിലെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, നാളത്തെ ക്ലാസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളുമായി ജാക്സൺ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

അദ്ധ്യായം 3: സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്റർ

അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം നാലര മണി. സെക്കന്ദരാബാദിലെ ഇടുങ്ങിയ ഗലികളിലൂടെ ജാക്സൺ നടന്നു. സായി രാജ് പറഞ്ഞ വിലാസം നോക്കി ഒടുവിൽ അവൻ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിലെത്തി. നീല പെയിന്റടിച്ച, അല്പം പഴക്കമുള്ള ഒരു വീടിന്റെ ഒന്നാം നിലയിലായിരുന്നു ആ സ്ഥാപനം. മുന്നിൽ ഒരു ബോർഡ് തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു:

“സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്റർ”

പടിഞ്ഞാറൻ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം ആ ഇടനാഴിയിലേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്നും കുട്ടികൾ ഒന്നിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിന്റെയോ വായിക്കുന്നതിന്റെയോ നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാം. ജാക്സൺ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മുകളിലെത്തി.
അവിടെ ഒരു ചെറിയ ഓഫീസും അതിനപ്പുറം വലിയൊരു ക്ലാസ്സ് റൂമും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഓഫീസിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കിയ ജാക്സൺ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി.
മേശയ്ക്ക് അപ്പുറം ഒരു കസേരയിൽ അവൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു—ലീന ടീച്ചർ.

വർണ്ണിക്കാൻ വാക്കുകളില്ലാത്ത അത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതി. ഇരുണ്ട കറുത്ത മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കിക്കെട്ടി, ഒരു ലളിതമായ കോട്ടൺ സാരി ധരിച്ച്, കണ്ണുകളിൽ നേർത്ത കരിമഷിയെഴുതി അവരിരിക്കുകയായിരുന്നു. 27 വയസ്സിന്റെ പക്വതയും എന്നാൽ ഒരു കോളേജ് പെൺകുട്ടിയുടെ തുടിപ്പും ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. നെറ്റിയിലെ ചെറിയൊരു പൊട്ടും കയ്യിലെ വാച്ചും അവരുടെ ഭംഗി കൂട്ടി.

ജാക്സൺ വാതിലിൽ പതുക്കെ മുട്ടി. “മേ ഐ കമിൻ ടീച്ചർ…?” അവൻ ചോദിച്ചു.
ലീന തലയുയർത്തി നോക്കി. ആ വലിയ കണ്ണുകൾ ജാക്സന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “യെസ്, കമിൻ. ആരാണ്?”
“ഞാൻ… ഞാൻ ജാക്സൺ. ഇവിടെ ഇന്റർമീഡിയറ്റ് മാത്‌സിനും കെമിസ്ട്രിക്കും ട്യൂഷന് ചേരാൻ വന്നതാ. സായി രാജ് പറഞ്ഞിട്ടാ…” ജാക്സന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. 17 വയസ്സുകാരനായ ഒരു പയ്യന് ആ സൗന്ദര്യത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുക എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു.

“ഓ… സായി രാജിന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണല്ലേ? ഇരിക്കൂ,” ലീന ജാക്സന് മുന്നിലെ കസേര കാണിച്ചു കൊടുത്തു. “കേരളത്തിൽ നിന്നാണല്ലേ? സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആ ഒരു ടോണുണ്ട്.”

“അതെ ടീച്ചർ….” ജാക്സൺ പറഞ്ഞു.

ലീന ടീച്ചർ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് മനസ്സിലായി. സയൻസ് സബ്ജക്റ്റുകൾ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് സായി രാജ് പറഞ്ഞിരുന്നു. പേടിക്കേണ്ട. ഇവിടെ വേറെയും കുട്ടികളുണ്ട്. ഇന്ന് മുതൽ തന്നെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരുന്നോളൂ.”

അവർ ജാക്സന്റെ പേരും ഡീറ്റെയിൽസും ഒരു രജിസ്റ്ററിൽ കുറിച്ചെടുത്തു. ആ പേന പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വിരലുകളിലേക്ക് പോലും ജാക്സൺ അറിയാതെ നോക്കി നിന്നുപോയി.

“എന്താ ജാക്സൺ… അങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? മുഖത്ത് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” ലീന കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ജാക്സന് ബോധം വന്നത്. അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖം താഴ്ത്തി.

“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല ടീച്ചർ,” അവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

“ശരി, ക്ലാസ്സിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. ദാ ആ വലതു വശത്തെ റൂം,” ലീന വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
ജാക്സൺ ക്ലാസ്സ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം സാധാരണയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഇടിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പഠനത്തോടുള്ള പേടി കൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത്, പകരം ആ ഓഫീസിനുള്ളിൽ കണ്ട മാലാഖയെപ്പോലെയുള്ള രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നിശബ്ദമായ ഒരു ചലനം കൊണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ബോർഡിൽ ലീന ടീച്ചർ എഴുതിത്തന്ന ഫോർമുലകളേക്കാൾ ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നത് അവരുടെ ആ മനോഹരമായ ചിരി മാത്രമായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 4: സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം

ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ ദിവസങ്ങൾ ജാക്സന്റെ വിരസമായ നഗരജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു നിറം നൽകി. ദിവസവും വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിയാകാൻ അവൻ കാത്തിരുന്നു. കോളേജ് കഴിഞ്ഞെത്തി, ബബ്ലുവിനോടും സായി രാജോടും രണ്ട് തമാശകൾ പറഞ്ഞ്, ബാഗുമെടുത്ത് അവൻ സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്ക് ഓടും.

ലീന ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സുകൾ മറ്റ് അധ്യാപകരിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. കണക്കിലെ കടുംപിടുത്തങ്ങളും കെമിസ്ട്രിയിലെ സമവാക്യങ്ങളും അവർ വളരെ ലളിതമായി, കഥകൾ പറയുന്നതുപോലെ ജാക്സന് വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു.

“ജാക്സൺ… ദാ ഈ ഫോർമുല നോക്കൂ, ഇത് ഇങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ ഓർത്തു വെക്കാം,” ബോർഡിൽ ചോക്ക് കഷണങ്ങൾ കൊണ്ട് എഴുതുന്നതിനിടയിൽ ലീന തിരിഞ്ഞു നോക്കി പറയും.

മറ്റ് കുട്ടികൾ നോട്ട്ബുക്കിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ ശ്രദ്ധ ടീച്ചറുടെ മുഖത്തായിരിക്കും. അവന്റെ ഈ നോട്ടം പലപ്പോഴും ലീനയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതിരുന്നില്ല.

“ജാക്സൺ! നിന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടെയാണ്? ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ അതോ നാട്ടിലെ കായൽക്കാറ്റും ഓർത്ത് ഇരിക്കുകയാണോ?” ലീന കയ്യിലെ സ്കെയിലുകൊണ്ട് മേശപ്പുറത്ത് പതുക്കെ തട്ടും.

ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ജാക്സൺ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തും. “ഇല്ല ടീച്ചർ… ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്,” അവൻ പതുക്കെ പറയും.
ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു കുട്ടികളെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും ജാക്സൺ ചില സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാനെന്ന വ്യാജേന അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കും. ലീനയ്ക്ക് അവന്റെ ഈ കുറുമ്പുകൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും അവർ അതിനെ ഒരു അധ്യാപികയുടെ വാത്സല്യത്തോടെയാണ് കണ്ടത്.

ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കുട്ടികളെല്ലാം ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ജാക്സൺ മാത്രം കുടയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് വരാന്തയിൽ നിന്നു. അകത്ത് ഡെസ്കുകൾ ഒതുക്കിവെക്കുകയായിരുന്ന ലീന പുറത്തേക്ക് വന്നു.

എന്താ ജാക്സൺ പോയില്ലേ? കുടയില്ലേ കയ്യിൽ?
ഇല്ല ടീച്ചർ, മഴ പെയ്യുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല.
എന്നാൽ വാ, കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കാം. മഴ മാറട്ടെ, ലീന തന്റെ ഓഫീസിലെ കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

അന്ന് ആ മഴയത്ത്, ഓഫീസിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ കുറേ സംസാരിച്ചു. ജാക്സൺ തന്റെ നാട്ടിലെ വീടിനെക്കുറിച്ചും, അപ്പച്ചനെക്കുറിച്ചും, സെക്കന്ദരാബാദിലെ തന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിനെക്കുറിച്ചും ലീനയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. ഒരു നല്ല ശ്രോതാവിനെപ്പോലെ ലീന അതെല്ലാം കേട്ടിരുന്നു.

എനിക്കും ഈ നഗരം ആദ്യം ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു ജാക്സൺ, ലീന പതുക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ജീവിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ ഇതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടും. ഇവിടെ നിനക്ക് നല്ല കൂട്ടുകാരുണ്ടല്ലോ, യൂസഫ് ഭായിയും സായി രാജും ഒക്കെ. അതൊരു ഭാഗ്യമാണ്.

ടീച്ചറുടെ ആ വാക്കുകൾ ജാക്സന് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി തോന്നി. അവർ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ പതുക്കെ മായുന്നതുപോലെയും, ആ ടീച്ചർ പദവിക്കപ്പുറം അതൊരു നല്ല സൗഹൃദമായി മാറുന്നതുപോലെയും അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു.

അദ്ധ്യായം 5 : വെടിയൊച്ച

ആ രാത്രി ഗോൾഡൻ കഫേയിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ തിരക്കായിരുന്നു. തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ ചായ ഗ്ലാസുകളുമായി ജീവനക്കാർ ഓടിനടന്നു. പതിവുപോലെ കോണിലെ വട്ടമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ജാക്സണും കൂട്ടുകാരും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ബബ്ലു തന്റെ പുതിയ ഓഡീഷനെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് കഫേയുടെ മുൻവശത്ത് നിന്നും കസേരകൾ മറിഞ്ഞുവീഴുന്ന ഉഗ്രൻ ശബ്ദം കേട്ടത്.
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. മദ്യലഹരിയിലായിരുന്ന ഒരു കൂട്ടം പ്രാദേശിക ഗുണ്ടകൾ കഫേയിലെ ജീവനക്കാരോട് തട്ടിക്കയറുകയാണ്. ബില്ലിനെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വലിയൊരു വഴക്കായി മാറി. അവർ കൗണ്ടറിലിരുന്ന സാധനങ്ങൾ തല്ലിത്തകർക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഡേയ്! എന്താടാ ഇവിടെ ബഹളം?

കൗണ്ടറിൽ നിന്നും യൂസഫ് ഭായി ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. വർഷങ്ങളായി ആ തെരുവിൽ ജീവിക്കുന്ന യൂസഫ് ഭായിക്ക് ആരെയും പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ആ ഗുണ്ടകളെ പിടിച്ച് പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവർ കൂടുതൽ അക്രമാസക്തരായി. കൂട്ടത്തിലൊരാൾ കയ്യിലിരുന്ന സോഡാക്കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് യൂസഫ് ഭായിക്ക് നേരെ അടുത്തു.

കഫേയിലുണ്ടായിരുന്ന ആളുകൾ പേടിച്ചോടാൻ തുടങ്ങി. ജാക്സണും സായി രാജും യൂസഫ് ഭായിയെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞെങ്കിലും യൂസഫ് ഭായി അവരെ കൈകാട്ടി തടഞ്ഞു.

നിങ്ങൾ മാറി നിൽക്കടാ! യൂസഫ് ഭായി അലറി.
ഗുണ്ടകൾ ഒന്നിച്ച് യൂസഫ് ഭായിയെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സ്വയരക്ഷയ്ക്കായി അദ്ദേഹം തന്റെ മേശയ്ക്കുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പഴയൊരു ലൈസൻസുള്ള തോക്ക് പുറത്തെടുത്തു. അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുക മാത്രമായിരുന്നു യൂസഫ് ഭായിയുടെ ലക്ഷ്യം.

അവിടെത്തന്നെ നിൽക്ക്! ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചാൽ ഞാൻ വെടിവെയ്ക്കും! തോക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് യൂസഫ് ഭായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

എന്നാൽ ലഹരി തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ആ സംഘത്തലവൻ യൂസഫ് ഭായിയുടെ കയ്യിലെ തോക്ക് പിടിച്ചടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇരുവരും തമ്മിൽ കടുത്ത പിടിവലിയായി. ജാക്സൺ ഭയത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, കഫേയുടെ ചുവരുകളെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് ആ ഭീകരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“ധീം…!”

ഒരു നിമിഷം പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. കഫേയ്ക്കുള്ളിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.

യൂസഫ് ഭായിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും അബദ്ധത്തിൽ ഉതിർന്ന ആ വെടിയുണ്ട ആ ഗുണ്ടയുടെ നെഞ്ച തുളച്ചുകയറിയിരുന്നു. അയാൾ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച്, ചോരക്കുളത്തിലേക്ക് പതുക്കെ തറയിൽ വീണു. കൺമുന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവനായി പിടയുന്നത് ജാക്സൺ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകാലുകൾ വിറച്ചു.

മിനിറ്റുകൾക്കകം സൈറൺ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ഗോപാൽപുരം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ജീപ്പ് കഫേയ്ക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.

പോലീസ് യൂസഫ് ഭായിയെ വിലങ്ങുവെച്ചു. പോലീസുകാരുടെ പിടിയിൽ നടന്നുപോകുമ്പോഴും യൂസഫ് ഭായി തിരിഞ്ഞുനോക്കി ജാക്സണോടും കൂട്ടുകാരോടും പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “പേടിക്കേണ്ടടാ… നിങ്ങൾ റൂമിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ.”

യൂസഫ് ഭായിയെയും കൊണ്ട് പോലീസ് ജീപ്പ് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറയുമ്പോൾ, ഗോൾഡൻ കഫേയുടെ ആ തറയിൽ വീണ ചോരപ്പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി ജാക്സൺ തളർന്നിരുന്നുപോയി. സെക്കന്ദരാബാദിലെ അവരുടെ സന്തോഷഭരിതമായ ആ നാളുകൾക്ക് മേൽ ഒരു കരിനിഴൽ വീണുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 6: ലീനയുടെ ലോകം

യൂസഫ് ഭായിയുടെ അറസ്റ്റോടെ ഗോൾഡൻ കഫേയുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെയായി. ഷട്ടറുകൾ പകുതി താഴ്ത്തിക്കിടന്നു. ജാക്സന്റെ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടിയ കൂട്ടുകാർക്കെല്ലാം കനത്ത മൗനമായിരുന്നു.

കൺമുന്നിൽ നടന്ന ആ വെടിവെയ്പ്പിന്റെയും ചോരയുടെയും ദൃശ്യങ്ങൾ ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉറക്കമില്ലാത്ത ആ രാത്രികൾക്ക് ശേഷം, കനത്ത മനസ്സായാണ് അവൻ അടുത്ത ദിവസം ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്ക് നടന്നത്.

ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ജാക്സന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടെയോ ആയിരുന്നു. ഒഴിഞ്ഞ നോട്ടവും വിളറിയ മുഖവും ലീന ടീച്ചർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞയുടൻ അവർ ജാക്സനെ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“എന്താ ജാക്സൺ പറ്റിപ്പോയത്? ഗോൾഡൻ കഫേയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഞാനും അറിഞ്ഞു. നീ വല്ലാതെ പേടിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ?” ലീനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടേതിന് സമാനമായ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.

ടീച്ചറുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ജാക്സന്റെ കൺകോണുകൾ നനഞ്ഞു. “എന്റെ കൺമുന്നിലാ ടീച്ചർ അത് നടന്നത്. യൂസഫ് ഭായി ആരെയും കൊല്ലാൻ വിചാരിച്ചതല്ല. ഇപ്പോ അദ്ദേഹം ജയിലിലാണ്. എനിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോയാൽ മതിയെന്ന് തോന്നുന്നു,” ജാക്സൺ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ലീന കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ജാക്സന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “കരയരുത് ജാക്സൺ. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ വിചാരിക്കാത്ത പലതും സംഭവിക്കും. അതിനെയൊക്കെ അതിജീവിക്കണം. യൂസഫ് ഭായി ചെയ്തത് സ്വയരക്ഷയ്ക്കായുള്ള ശ്രമമാണ്. നിയമം അത് മനസ്സിലാക്കും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കണം.”

ടീച്ചറുടെ ആ സാമീപ്യവും ആശ്വാസവാക്കുകളും ജാക്സന്റെ മനസ്സിനെ ഒട്ടൊന്നുമല്ല ശാന്തമാക്കിയത്.
ടീച്ചർക്ക് പോലീസുകാരെപ്പറ്റി അറിയില്ല. അവർ യൂസഫ് ഭായിയെ ക്രൂരമായി…ജാക്സൺ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് ലീന ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ തടഞ്ഞു.

എനിക്ക് പോലീസുകാരെപ്പറ്റി നന്നായി അറിയാം ജാക്സൺ. കാരണം, നീ പറയുന്ന ആ ഗോപാൽപുരം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ ഉണ്ടല്ലോ… അത് എന്റെ ഭർത്താവാണ്.

ജാക്സൺ ഞെട്ടിപ്പോയി! അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ലീനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ടീച്ചറുടെ ഭർത്താവാണോ ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ?

അതെ, ലീനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ മടുപ്പ് പടർന്നു.

അദ്ദേഹം വളരെ കർക്കശക്കാരനായ ഒരു ഓഫീസറാണ്. എപ്പോഴും ജോലിത്തിരക്കുകൾ മാത്രം. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടാറില്ല. വീട്ടിൽ എനിക്ക് കൂട്ടായി മൂന്ന് മക്കളുണ്ട്. മൂന്നും ചെറിയ കുട്ടികളാണ്.

ലീനയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ ഒരൊറ്റപ്പെടലിന്റെ നിഴലാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറമേ അതീവ സുന്ദരിയും സന്തോഷവതിയുമായി കാണപ്പെടുന്ന ലീന ടീച്ചറുടെ ഉള്ളിൽ, സ്നേഹമില്ലാത്ത കണിശക്കാരനായ ഒരു ഭർത്താവിന്റെ തണലിൽ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ സങ്കടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ജാക്സൺ അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

ആ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവർക്കിടയിലെ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള തുടക്കമായിരുന്നു. ജാക്സന് ലീന വെറുമൊരു ടീച്ചർ മാത്രമല്ല, തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന, തനിക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ഒരാളായി മാറി.

ലീനയ്ക്കാകട്ടെ, തന്റെ വിരസമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവമായി തന്ന ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരനായും ജാക്സൺ മാറുകയായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 7 : വീട്ടിലെ അതിഥി

ലീന ടീച്ചറുടെ ഭർത്താവാണ് ഗോപാൽപുരം സ്റ്റേഷനിലെ ഇൻസ്പെക്ടർ എന്ന സത്യം ജാക്സനെ ആദ്യം അൽപം ഭയപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, ആ വീട്ടിലേക്കുള്ള അവന്റെ പ്രവേശനം വളരെ യാദൃശ്ചികമായിരുന്നു.

ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ കണക്കപ്പിള്ള ഒപ്പിടേണ്ട ചില പ്രധാന രജിസ്റ്ററുകൾ ലീന മറന്നുവെച്ചിരുന്നു. അത് വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ ലീന ജാക്സനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെയാണ് സെക്കന്ദരാബാദിലെ പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിന് അടുത്തുള്ള ലീനയുടെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് ജാക്സൺ ആദ്യമായി ചെല്ലുന്നത്.

ഹാളിൽ കയറിയ ജാക്സനെ വരവേറ്റത് മൂന്ന് കുട്ടികളുടെ ബഹളമായിരുന്നു. മൂത്തയാൾ എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരൻ അർജുൻ, രണ്ടാമത് അഞ്ചിൽ പഠിക്കുന്ന കാവ്യ, പിന്നെ എല്ലാവരുടെയും കുറുമ്പിയായ നാല് വയസ്സുകാരി ചിന്നു.

ആരാ അമ്മേ ഇത്? അർജുൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

ഇത് ജാക്സൺ ചേട്ടൻ. അമ്മയുടെ സ്റ്റുഡന്റാ.

കേരളത്തിൽ നിന്നാ, അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായയുമായി വന്നുകൊണ്ട് ലീന കുട്ടികൾക്ക് അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.

‘കേരളം’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും കുട്ടികൾക്ക് വലിയ ആവേശമായി. ജാക്സൺ തന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്വഭാവം കൊണ്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ‘ജാക്സൺ ചേട്ടൻ’ ആയി മാറി.

ചിന്നുക്കുട്ടിയെ എടുത്ത് വായുവിൽ പൊക്കിയും, അർജുന് സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ ചില ട്രിക്കുകൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തും അവൻ ആ വീടിന്റെ ഭാഗമായി.

നീ കുട്ടികളുമായി ഭയങ്കര കൂട്ടായല്ലോ ജാക്സൺ, ചായ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ലീന ചിരിച്ചു.

എനിക്ക് കുട്ടികളെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാ ടീച്ചർ. നാട്ടിൽ എന്റെ അനിയനുണ്ടായിരുന്നു… അവനെ ഓർമ്മ വന്നു,ജാക്സൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അതിനിടയിലാണ് വീടിന് മുന്നിൽ ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് വന്നു നിന്നത്. ജീപ്പിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടതും കുട്ടികളുടെ കളി പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഹാളിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

ഉള്ളിലേക്ക് കയറിവന്നത് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ ആയിരുന്നു. കട്ടിമീശയും, ഒതുക്കി വെച്ച കാക്കി യൂണിഫോമും, അധികാരഭാവമുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. അയാളുടെ നോട്ടം നേരെ തറയിലിരുന്ന ജാക്സന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

ആരാ ഇത്? ഗോപാൽ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ ലീനയോട് ചോദിച്ചു.

എന്റെ ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ കുട്ടിയാ. ഒരു രജിസ്റ്റർ തരാൻ വന്നതാ,ലീന പതുക്കെ മറുപടി നൽകി.

ഗോപാൽ ജാക്സനെ മുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പോലീസുകാരന്റെ സംശയ ദൃഷ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. മ്മ്… നേരം ഇരുട്ടുന്നതിന് മുൻപ് ഇറങ്ങിക്കോ. ഇത് പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സ് ഏരിയയാണ്, അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ ഷർട്ടിലെ ബട്ടൺസ് അഴിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

അയാൾ അകത്തേക്ക് പോയതും ലീന ജാക്സനെ നോക്കി കണ്ണ് കാണിച്ചു—ഇപ്പോൾ പൊയ്ക്കോളൂ എന്ന ഭാവത്തിൽ.

ജാക്സൺ പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആ വീട്ടിൽ ലീന ജീവിക്കുന്നത് എത്രമാത്രം ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലാണെന്ന് ജാക്സന് മനസ്സിലായി. ആ കർക്കശക്കാരനായ മനുഷ്യന്റെ മുന്നിൽ കുട്ടികൾ പോലും പേടിച്ചാണ് കഴിയുന്നത്.

എന്നാൽ, ആ വീട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ സ്നേഹവും ലീനയുടെ സാന്നിധ്യവും ജാക്സനെ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് ആകർഷിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോപാൽ ഡ്യൂട്ടിയിലില്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ ജാക്സൺ ആ വീട്ടിലെ ഒരു നിത്യസന്ദർശകനായി മാറി. ലീനയുടെ ഒരൊറ്റപ്പെടലിന് ആ 17 വയസ്സുകാരന്റെ സാന്നിധ്യം വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറുകയായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 8 : പൈലറ്റ് ജാക്സൺ

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ജാക്സണും ലീനയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ഊഷ്മളമായി മാറി. ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാലിന്റെ ഡ്യൂട്ടി സമയം കൃത്യമല്ലാത്തതിനാലും സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കുകൾ കാരണവും ലീനയ്ക്ക് പലപ്പോഴും ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്ക് കൃത്യസമയത്ത് എത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഓട്ടോറിക്ഷകളെ ആശ്രയിക്കുന്നതും അക്കാലത്ത് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.

ഇതറിഞ്ഞ സായി രാജാണ് ജാക്സന് ഒരു വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. ഡേയ് ജാക്സൺ, യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ പഴയ പ്രിയ സ്കൂട്ടർ കഫേയുടെ സൈഡിൽ വെറുതെ കിടപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ താക്കോൽ എടുത്ത് നീ ലീന ടീച്ചറെ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യ്.

അങ്ങനെ ജാക്സൺ ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തു. ദിവസവും രാവിലെ എട്ടര മണിക്ക് പ്രിയ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ജാക്സൺ ലീനയുടെ വീടിന് മുന്നിലെത്തും. കാക്കി യൂണിഫോം ഇട്ട ഭർത്താവ് ജീപ്പിൽ കയറിപ്പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, മനോഹരമായ കോട്ടൺ സാരിയും ഉടുത്ത്, കയ്യിൽ പുസ്തകങ്ങളുമായി ലീന പടികളിറങ്ങി വരും.

ഗുഡ് മോർണിംഗ് ടീച്ചർ! ജാക്സൺ സ്കൂട്ടറിന്റെ ആക്സിലറേറ്റർ തിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയും.

ഗുഡ് മോർണിംഗ് ജാക്സൺ. എന്താ ഇന്ന് ലേറ്റ് ആയോ? ലീന ആ വണ്ടിയുടെ പുറകിൽ സൈഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കും.

സെക്കന്ദരാബാദിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെ, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് ആ സ്കൂട്ടർ പായുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ മനസ്സ് വാനോളമുയരും. വണ്ടിയിലെ ചെറിയ കുലുക്കങ്ങളിൽ ലീനയുടെ കൈകൾ പതുക്കെ അവന്റെ തോളിൽ അമരും. ആ സ്പർശനം ജാക്സന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ലഹരി പടർത്തും. കൗമാരത്തിന്റെ പ്രണയമാണോ അതോ ഒരു സുരക്ഷിതത്വബോധമാണോ എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രത്യേക വികാരം അവൻ അനുഭവിച്ചു.

വഴിയിലുടനീളം ലീന സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങൾ, നാട്ടിലെ ഓർമ്മകൾ, സിനിമകൾ അങ്ങനെ പലതും. വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ തിരികെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കുന്നതും ജാക്സൻ തന്നെയായിരുന്നു.

നീയിപ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തം പൈലറ്റായല്ലോ ജാക്സൺ, ഒരു ദിവസം വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ലീന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ടീച്ചർക്ക് എവിടെ പോകണമെങ്കിലും എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി, ഞാൻ കൊണ്ടുപോകാം, ജാക്സൺ തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെ മറുപടി നൽകി.

അതൊരു പതിവായി മാറി. ലീനയ്ക്ക് മാർക്കറ്റിൽ പോകണമെങ്കിലും കുട്ടികൾക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണമെങ്കിലും ജാക്സൺ ഒപ്പമുണ്ടാകും. സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ മറ്റ് കുട്ടികൾക്കിടയിലും, കഫേയിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിലും ‘ജാക്സൺ ലീനയുടെ നിഴലാണ്’ എന്നൊരു സംസാരം പതുക്കെ രൂപപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. എങ്കിലും അവരുടെ ആ പവിത്രമായ സൗഹൃദത്തെ തകർക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ, ഈ സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിലും ജയിലിനുള്ളിൽ കിടക്കുന്ന യൂസഫ് ഭായിയുടെ ഓർമ്മകൾ അവരെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 9 : സലാം യൂസഫ് ഭായി

ചഞ്ചൽഗുഡ സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കനത്ത ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഇരച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പും കാക്കിക്കാറ്റും നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ബബ്ലുവും സായി രാജും അവന് ഇരുവശത്തുമായി നിന്നു. യൂസഫ് ഭായിയെ കാണാൻ അനുമതി കിട്ടിയപ്പോൾ അവർ ജയിലിന്റെ സന്ദർശന മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

കട്ടിപ്പൂട്ടുളള ഇരുമ്പഴികൾക്ക് അപ്പുറം കടും നീല ജയിൽ വസ്ത്രം ധരിച്ച് യൂസഫ് ഭായി നടന്നു വന്നു. കട്ടികൂടിയ ആ മീശ അല്പം നരച്ചിരുന്നു, കണ്ണുകൾ ക്ഷീണിതമായിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ കൂട്ടുകാരെ കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തെളിച്ചം തിരിച്ചെത്തി.

ഭായി… ജാക്സന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
എന്താടാ ജാക്സൺ… നീ ഇപ്പോഴും ആ പേടി മാറിയില്ലേ? ദാ നോക്ക്, ഞാൻ ഇവിടെ സുഖമായിരിക്കുന്നു, യൂസഫ് ഭായി ഇരുമ്പഴികൾക്കിടയിലൂടെ കൈ നീട്ടി ജാക്സന്റെ കവിളിൽ തട്ടി.

കേസ് ഇപ്പോൾ കോടതിയിലാണ് ഭായി. സെൽഫ് ഡിഫൻസ് (സ്വയരക്ഷ) ആണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ വക്കീൽ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അധികം വൈകാതെ പുറത്തിറങ്ങാം, സായി രാജ് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.
എനിക്ക് അതിലൊന്നും സങ്കടമില്ലടാ. കഫേ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ് എന്റെ വിഷമം. പിന്നെ… ബബ്ലൂ, നിന്റെ സിനിമയുടെ കാര്യം എന്തായി? യൂസഫ് ഭായി ബബ്ലുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

ബബ്ലു അല്പം നിരാശയോടെ തലതാഴ്ത്തി. ഒരു വലിയ പ്രൊഡക്ഷൻ കമ്പനിയുടെ ഓഡീഷൻ കഴിഞ്ഞു ഭായി. നായകന്റെ ഫ്രണ്ട് റോൾ ആണ്. പക്ഷെ അവർക്ക് കുറച്ചു പൈസ അഡ്വാൻസ് വേണമെന്ന് പറയുന്നു. എന്റെ കയ്യിൽ…

പൈസയെക്കുറിച്ചോർത്ത് നീ വിഷമിക്കേണ്ട,യൂസഫ് ഭായി അവനെ തടഞ്ഞു. കഫേയുടെ കൗണ്ടറിന് താഴെയുള്ള രഹസ്യ അറയിൽ ഞാൻ കുറച്ചു പണം മാറ്റിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. സായി രാജ്, നീ അത് എടുത്ത് ബബ്ലുവിന് കൊടുക്കണം. എന്റെ ബബ്ലു തെലുങ്ക് സിനിമയിലെ വലിയൊരു സ്റ്റാർ ആകുന്നത് എനിക്ക് കാണണം. ജയിലിന്റെ പുള്ളിപ്പുലിയായ യൂസഫ് ഭായിയുടെ പയ്യനാണെന്ന് നീ തെളിയിക്കണം.

യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ബബ്ലുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ജയിലിന്റെ ഇരുട്ടറയ്ക്കുള്ളിൽ കിടക്കുമ്പോഴും തന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് തണലാകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ വലിയ മനസ്സ് ജാക്സനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

ജാക്സൺ, നീ ലീന ടീച്ചറേയും കൊണ്ട് പ്രിയ ഓടിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു കേട്ടോ. സൂക്ഷിക്കണം, ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ അത്ര നല്ലവനല്ല. കണ്ണ് എപ്പോഴും വേണം, ജാക്സനെ നോക്കി യൂസഫ് ഭായി ഒന്നു കണ്ണ് ചിമ്മി.

സമയം കഴിഞ്ഞു, എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങൂ! വാർഡന്റെ കനത്ത ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

സലാം യൂസഫ് ഭായി… ജാക്സൺ കൈ ഉയർത്തി.

സലാം ബേട്ടാ… നന്നായി പഠിക്ക്, യൂസഫ് ഭായി തിരികെ നടന്നു.

ജയിലിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ബബ്ലുവിന്റെ മുഖത്ത് പുതിയൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. യൂസഫ് ഭായി നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം അവനെ മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നാൽ, നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ ജാക്സനെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു ചെറിയ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു—ലീനയുമായുള്ള അവന്റെ ആദ്യത്തെ പിണക്കം.

അദ്ധ്യായം 10 : മിണ്ടാപ്പെണ്ണും പരിഭവങ്ങളും

പിണക്കങ്ങൾ എപ്പോഴും വരുന്നത് വലിയ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടായിരിക്കില്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു അവകാശപ്പെടലുകളിൽ നിന്നാണ്. ജാക്സനും ലീനയും തമ്മിൽ തെറ്റിയതും അങ്ങനെയൊരു ചെറിയ കാരണത്താലാണ്.

ഒരു ബുധനാഴ്ച വൈകുന്നേരം, കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് ജാക്സൺ നേരെ പോയത് ബബ്ലുവിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ ഷൂട്ടിന് സഹായിക്കാനായിരുന്നു. സായി രാജും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഫോട്ടോയെടുപ്പും തമാശകളും കഴിഞ്ഞ് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്ക് പോകാൻ ജാക്സൺ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം ആറര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഓടിക്കിതച്ച് ട്യൂഷൻ സെന്ററിൽ എത്തിയപ്പോൾ ക്ലാസ്സെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികൾ ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. ജാക്സൺ പതുക്കെ ലീനയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് നോക്കി. ബാഗ് മടക്കിവെക്കുകയായിരുന്ന ലീനയുടെ മുഖം വല്ലാതെ കടുത്തിരുന്നു.

ടീച്ചർ… അത്… ബബ്ലുവിന്റെ ഒരു ആവശ്യത്തിന്… ജാക്സൺ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

ലീന അവനെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ബാഗിന്റെ സിബ്ബ് വലിച്ചടച്ചു. “നിനക്ക് കൂട്ടുകാരുടെ കാര്യങ്ങളാണ് പ്രധാനം ജാക്സൺ. സമയത്തിന് വരാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഈ സ്കൂട്ടറും കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്? ഞാൻ ഇന്ന് ഒറ്റയ്ക്കാണ് ഓട്ടോ പിടിച്ച് പോകാൻ നിൽക്കുന്നത്, ലീനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ പരിഭവമായിരുന്നു.

ടീച്ചർ, ഞാൻ അറിയാതെ…

മതി, എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കേണ്ട. നീ പൊയ്ക്കോളൂ, ജാക്സൺ എടുത്തു കൊടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ പോലും വാങ്ങാതെ ലീന ദേഷ്യത്തോടെ പടികളിറങ്ങിപ്പോയി.

അടുത്ത രണ്ട് ദിവസം ജാക്സൺ ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്ക് പോയില്ല. അവൻ വരാതിരുന്നപ്പോൾ ആ ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ ലീനയ്ക്ക് എന്തോ വലിയൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. പതിവായി സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ച് ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ആ മലയാളി പയ്യന്റെ അഭാവം അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. വണ്ടിയിൽ വരുമ്പോൾ അവൻ പറയുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങളും ചിരികളും ഇല്ലാതെ സെക്കന്ദരാബാദിലെ റോഡുകൾക്ക് വലിയ നീളമുള്ളതുപോലെ ലീനയ്ക്ക് തോന്നി.
ജാക്സനാകട്ടെ കഫേയിലെ മുറിയിലിരുന്ന് തളർന്നു.

ഡേയ്, ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ മതിയോ? നീ ചെന്ന് ടീച്ചറോട് സോറി പറ, സായി രാജ് ഉപദേശിച്ചു.

ഞാൻ ചെന്നാൽ ടീച്ചർ ദേഷ്യപ്പെടുമോടാ? ജാക്സൺ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.

അതിന് ഞങ്ങളുണ്ടല്ലോ! വാ, നമുക്കൊരു പ്ലാൻ ഇടാം, ബബ്ലു സിനിമാ ഭാവത്തിൽ മുന്നോട്ട് വന്നു.

അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം സായി രാജും ബബ്ലുവും ജാക്സനെയും കൂട്ടി ട്യൂഷൻ സെന്ററിന് മുന്നിലെത്തി. ലീന ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുന്ന സമയമായിരുന്നു.

ബബ്ലു പെട്ടെന്ന് ലീനയുടെ മുന്നിലേക്ക് ചാടിവീണു, കയ്യിലൊരു വലിയ ഡയറി ഉണ്ടായിരുന്നു. ടീച്ചർ! ദാ ഇവൻ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി ആഹാരം പോലും കഴിക്കാതെ ഈ ഡയറിയിൽ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിച്ചിരിക്കുകയാണ്. തെലുങ്ക് സിനിമയിലെ വില്ലന്മാരേക്കാൾ കഷ്ടമാ ഇവന്റെ അവസ്ഥ. ഒന്ന് ക്ഷമിക്കണം ടീച്ചർ, തനി സിനിമാ ഡയലോഗ് പോലെ ബബ്ലു അത് കാച്ചി.

സായി രാജ് പുറകിൽ നിന്ന് ജാക്സനെ മുന്നിലേക്ക് തള്ളി. ജാക്സൺ തലതാഴ്ത്തി, പതുക്കെ കൈകൂപ്പി നിന്നു.

അവരുടെ ആ കോമാളിത്തരം കണ്ടതും ലീനയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ചിരി വന്നെങ്കിലും അവൾ മുഖത്തെ ഗൗരവം വിട്ടില്ല. ഡയറിയിൽ എന്താ എഴുതിയത് ജാക്സൺ? ലീന ചോദിച്ചു.

ജാക്സൺ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ പാകത്തിലായിരുന്നു. സോറി ടീച്ചർ… ഇനി ഞാൻ ലേറ്റ് ആകില്ല.

ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ലീനയുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ ദേഷ്യവും അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ബബ്ലുവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഡയറി വാങ്ങി. ശരി, തൽക്കാലം മാപ്പ് തന്നിരിക്കുന്നു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യ് പൈലറ്റ്, എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം.

ജാക്സന്റെ മുഖത്ത് ഒരായിരം സൂര്യന്മാർ ഒന്നിച്ച് ഉദിച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ആവേശത്തോടെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ആ ഇണക്കവും പിണക്കവും അവർക്കിടയിലെ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടുകയായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 11 : ഇണക്കവും പിണക്കവും

ആ പിണക്കത്തിന് ശേഷം ലീനയും ജാക്സണും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് പുതിയൊരു ഭാവം കൈവന്നു. പരസ്പരം കാണാതിരുന്ന ആ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകിയ ശൂന്യത ചെറുതായിരുന്നില്ല.

തനിക്ക് ജാക്സൺ വെറുമൊരു വിദ്യാർത്ഥി മാത്രമല്ലെന്നും, തന്റെ വിരസമായ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കുന്ന ഒരേയൊരു സാന്നിധ്യമാണെന്നും ലീന തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ജാക്സൺ, ഇനി നീ എന്നോട് ചോദിക്കാതെ എങ്ങോട്ടും പോകരുത്. മനസ്സിലായോ? സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിലിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം ലീന അവനോട് കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.

ഇല്ല ടീച്ചർ… ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല, ജാക്സൺ വണ്ടിയുടെ വേഗത അല്പം കുറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക കുളിർമയായിരുന്നു.

അതിനുശേഷം ലീനയ്ക്ക് പുറത്ത് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ജാക്സൺ ഒപ്പമുണ്ടാകണമെന്നത് ഒരു നിർബന്ധമായി മാറി.

അർത്ഥരാത്രിയിൽ കുട്ടികൾക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങണമെങ്കിലോ, ഞായറാഴ്ചകളിൽ മാർക്കറ്റിൽ പോകണമെങ്കിലോ ലീന ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് ജാക്സനെയായിരുന്നു. ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ പലപ്പോഴും ഡ്യൂട്ടിയിലോ അല്ലെങ്കിൽ ക്യാമ്പുകളിലോ ആയിരിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്ന ഒരാളായി ജാക്സൺ മാറി.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സെക്കന്ദരാബാദിലെ വലിയൊരു ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിൽ കുട്ടികൾക്ക് ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ ലീന ജാക്സനെയും കൂട്ടിയാണ് പോയത്.
ജാക്സൺ, ഈ സാരി എനിക്ക് ചേരുമോടാ? ഒരു ഇളം നീല ജോർജറ്റ് സാരി തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ലീന ചോദിച്ചു.

ആ കാഴ്ചയിൽ ജാക്സന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിനിന്നു. കടയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ സാരിയിൽ ലീന ഒരു അപ്സരസ്സിനെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. 17 വയസ്സുകാരന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം അതിന്റെ എല്ലാ തീവ്രതയോടും കൂടി ഉണർന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
ഭയങ്കര ഭംഗിയുണ്ട് ടീച്ചർ… ലക്ഷ്മി ദേവിയെപ്പോലെയുണ്ട്, ജാക്സൺ സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ പറഞ്ഞു.

ലീനയുടെ മുഖം ചുവന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. കൂടുതൽ സോപ്പിടേണ്ട. നീ പോയി ബില്ല് പേ ചെയ്യാൻ നോക്ക്,എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ ആ പ്രശംസ വലിയ സന്തോഷം നൽകിയിരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ കറക്കങ്ങളും യാത്രകളും ചിലരുടെയെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ സംശയത്തിന്റെ നിഴൽ വീഴ്ത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗോപാൽപുരം പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ ചില അയൽക്കാർ ലീനയുടെ കൂടെ എപ്പോഴും കാണുന്ന ഈ മലയാളി പയ്യനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ, ജാക്സന്റെ
നിഷ്കളങ്കതയിലും ലീനയുടെ ആത്മബന്ധത്തിലും മറ്റൊന്നിനും വിള്ളൽ വീഴ്ത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഈ സുന്ദരമായ നാളുകൾക്കിടയിലാണ് ബബ്ലുവിന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ വാർത്ത എത്തിയത്.

അദ്ധ്യായം 12 : ബബ്ലുവിന്റെ ആദ്യ റോൾ

അടുത്ത ആഴ്ചകളിൽ ഗോൾഡൻ കഫേയിലെ ആ പഴയ വട്ടമേശ വീണ്ടും സജീവമായി. യൂസഫ് ഭായി ജയിലിനുള്ളിൽ നിന്നും നൽകിയ ആ തുക ബബ്ലുവിന്റെ സിനിമാ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ജീവൻ നൽകിയിരുന്നു. ദിവസവും പ്രൊഡക്ഷൻ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങിയ ബബ്ലു ഒടുവിൽ ആ സന്തോഷവാർത്തയുമായി കഫേയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നു.

ഡേയ് ജാക്സൺ! സായി രാജ്… അഭിഷേക്… എനിക്ക് റോൾ കിട്ടിയെടാ! കയ്യിലിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഡയലോഗ് പേപ്പർ വായുവിൽ വീശിക്കൊണ്ട് ബബ്ലു ആർത്തുവിളിച്ചു.

സത്യമാണോടാ? ജാക്സൺ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അതെ ബ്രദർ! ഒരു വലിയ തെലുങ്ക് സിനിമയാണ്. നായകന്റെ വലംകൈ പോലെയുള്ള കൂട്ടുകാരന്റെ വേഷം. അടുത്ത ആഴ്ച ഹൈദരാബാദിലെ രാമോജി ഫിലിം സിറ്റിയിൽ വെച്ചാണ് ഷൂട്ടിംഗ് ! ബബ്ലുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ആ സന്തോഷം ആഘോഷിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. ജാക്സന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരം ലീന ടീച്ചറും കുട്ടികളും ആ ചെറിയ പാർട്ടിയിൽ പങ്കുചേരാൻ സമ്മതിച്ചു. കഫേയുടെ മുകളിലത്തെ ചെറിയ ഹാളിൽ വെച്ചായിരുന്നു ഒത്തുചേരൽ. പിങ്കിയും അഭിഷേകും ചേർന്ന് കുറേ പലഹാരങ്ങളും കേക്കും വാങ്ങിയിരുന്നു.

ലീന കുട്ടികളുമായി എത്തിയപ്പോൾ ഹാൾ ഒന്നടങ്കം എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞ സാരിയുടുത്ത് വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ വന്ന ലീനയെ ബബ്ലു ആദരവോടെ വണങ്ങി.

ടീച്ചർ, നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനയും യൂസഫ് ഭായിയുടെ അനുഗ്രഹവും ഉള്ളതുകൊണ്ടാ എനിക്ക് ഈ ചാൻസ് കിട്ടിയത്, ബബ്ലു പറഞ്ഞു.

എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷമുണ്ട് ബബ്ലു. നീ വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്, ലീന അവന് കേക്ക് മുറിച്ച് നൽകിക്കൊണ്ട് ആശംസിച്ചു.

അന്ന് ആ രാത്രി പാട്ടും തമാശകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. സായി രാജും അഭിഷേകും ചേർന്ന് പഴയ തെലുങ്ക് പാട്ടുകൾ പാടി നൃത്തം ചെയ്തു. കുട്ടികൾ അവരോടൊപ്പം കൂടി. ജാക്സൺ ലീനയുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു.

ടീച്ചർ സന്തോഷത്തിലാണോ? ജാക്സൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

വളരെ സന്തോഷത്തിലാണ് ജാക്സൺ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെ ചിരിച്ച കളിച്ച് നടന്ന നാളുകൾ വളരെ കുറവാണ്. ഗോപാലേട്ടന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എപ്പോഴും ഒരു ഭയമാണ്. ഈ കൂട്ടുകാരുടെ നടുവിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ പഴയ കോളേജ് കാലം ഓർമ്മ വരുന്നു, ലീന ജാക്സനെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ആ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ജാക്സനോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക കടപ്പാടും സ്നേഹവും വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിലും ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ ലീനയോടുള്ള വികാരം കേവലമൊരു സൗഹൃദത്തിനപ്പുറം വളരുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു പേരിടാൻ കഴിയാത്ത പ്രണയം ആ പതിനേഴുകാരന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 13 : പേരിടാത്ത പ്രണയം

വർഷം 1999 അതിന്റെ അവസാന പാദത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. സെക്കന്ദരാബാദിലെ തണുപ്പ് പതിയെ കൂടിത്തുടങ്ങി. നഗരത്തിലെ ഈ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം പോലെ ജാക്സന്റെ മനസ്സിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പതിനേഴ് വയസ്സിന്റെ കൗമാര ചാപല്യമല്ല തനിക്ക് ലീനയോടുള്ളതെന്ന് ജാക്സൺ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇരുപത്തിയേഴ് വയസ്സുള്ള, മൂന്ന് കുട്ടികളുടെ അമ്മയായ ആ അധ്യാപിക അവന് വെറുമൊരു ക്രഷ് ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അവന്റെ ചിന്തകളെയും ശ്വാസത്തെയും ഭരിക്കുന്ന ഒരാളായി അവർ മാറിയിരുന്നു.

അത് കേവലം ശാരീരികമായ ഒരു ആകർഷണമായിരുന്നില്ല. ലീനയുടെ സാന്നിധ്യം, അവളിൽ നിന്നും പ്രസരിക്കുന്ന ആ അമ്മത്തവും പ്രണയവും കലർന്ന സുഗന്ധം, സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ തോളിൽ വീഴുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളുടെ സ്പർശനം—ഇതെല്ലാം ജാക്സനെ മറ്റൊരു ലോകത്ത് എത്തിച്ചു.

ജാക്സൺ… നീ ഈ പുതിയ മലയാളം പാട്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ സെന്ററിൽ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് ലീന റേഡിയോയിലെ പാട്ട് പതുക്കെ കൂട്ടി വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

‘അനിയത്തിപ്രാവ്’ എന്ന സിനിമയിലെ മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയഗാനമായിരുന്നു അത്.

കേട്ടിട്ടുണ്ട് ടീച്ചർ… നാട്ടിൽ ഭയങ്കര ഹിറ്റാ, ജാക്സൺ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ലീനയുടെ മുഖമായിരുന്നു.

എന്താടാ ഒരു ഗൗരവം? എപ്പോഴും എന്തിനെക്കുറിച്ചോ ആലോചിക്കുന്നതുപോലെ, ലീന അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ആ പനിനീരിന്റെ മണം ജാക്സനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

“ഞാൻ… ഞാൻ ടീച്ചറെക്കുറിച്ചാ ആലോചിച്ചത്,”

ജാക്സൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. തന്റെ വാക്കുകൾ അതിരു ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

ലീന ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. ജാക്സന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തീവ്രത അവൾ കുറച്ചുകാലമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ നോട്ടമല്ലെന്ന് ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അത് തെറ്റായിരിക്കാം, അധ്യാപികയും വിദ്യാർത്ഥിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിക്കുന്നതായിരിക്കാം. പക്ഷേ, സ്നേഹശൂന്യമായ ഒരു ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ തടവറയിൽ കിടക്കുന്ന ലീനയ്ക്ക്, ജാക്സന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം ഒരു വലിയ പ്രാണവായുവായിരുന്നു.

അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല, പകരം ജാക്സന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. ജാക്സൺ… ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പേരിടാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ളത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്കും ഉത്തരമില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ ഈ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും സമാധാനം തരുന്നത് നിന്റെ ഈ കൂടെയുള്ള നടത്തമാണ്. അതിന് പ്രണയമെന്നോ സൗഹൃദമെന്നോ എന്ത് വേണമെങ്കിലും വിളിക്കാം. പക്ഷേ, അത് നമ്മൾക്കിടയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങണം…

ലീനയുടെ ആ വാക്കുകൾ ജാക്സന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അവൾ തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന് നൽകിയ സന്തോഷം ചെറുതായിരുന്നില്ല. സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും പ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, അവർക്കിടയിൽ പവിത്രവും തീവ്രവുമായ ഒരു ‘പേരിടാത്ത പ്രണയം’ അങ്ങനെ ജനിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, കാലം അവർക്കായി അധികം സമയം കരുതിവെച്ചിരുന്നില്ല. ജാക്സന്റെ ഇന്റർമീഡിയറ്റ് പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 14 : പരീക്ഷാക്കാലം

2000-മാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തോടെ സെക്കന്ദരാബാദിൽ കടുത്ത ചൂട് ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പരീക്ഷാക്കാലത്തിന്റെ ചൂടും സമ്മർദ്ദവും നഗരത്തിലെമ്പാടുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ജാക്സന്റെ ഇന്റർമീഡിയറ്റ് ഫൈനൽ പരീക്ഷകൾക്ക് ഇനി കൃത്യം ഒരു മാസം മാത്രമാണ് ബാക്കി.

ജാക്സൺ, ഈ പരീക്ഷ നിനക്ക് എത്രമാത്രം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ? ഇതിലെ മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ നിന്റെ അപ്പച്ചൻ നിന്നെ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകും. പിന്നെ നമുക്ക് കാണാൻ പോലും കഴിയില്ല, ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ലീന ജാക്സന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകേണ്ടി വരിക, ലീനയെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുക എന്ന ചിന്ത ജാക്സനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഞാൻ ജയിക്കും ടീച്ചർ… പക്ഷേ എനിക്ക് കെമിസ്ട്രിയിലെ ഓർഗാനിക് ഇക്വേഷൻസ് എത്ര നോക്കിയിട്ടും ഓർമ്മ നിൽക്കുന്നില്ല.

അതിന് പരിഹാരമുണ്ട്. ഇനി മുതൽ നീ ദിവസവും രാത്രി എട്ട് മണിക്ക് കുട്ടികളെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ വരണം. ഞാൻ നിന്നെ മാത്രമായി ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കാം,ലീന ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ ആ പരീക്ഷാക്കാലത്ത്, സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ രാത്രികൾ അവർക്ക് മാത്രമുള്ളതായി മാറി. മറ്റെല്ലാ കുട്ടികളും പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ജനലുകളെല്ലാം അടച്ച്, ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ലീന ജാക്സനെ അരികിലിരുത്തി പഠിപ്പിച്ചു.

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, പുറത്ത് ചില്ലറ വണ്ടികൾ പോകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് തലതാഴ്ത്തിയിരിക്കുമ്പോൾ, ലീനയുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും അവളുടെ സാരിയുടെ നേർത്ത സുഗന്ധവും ജാക്സനെ പലപ്പോഴും പഠനത്തിൽ നിന്നും പിന്നോട്ട് വലിച്ചു.

ജാക്സൺ… നിന്റെ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിലല്ല, എന്റെ മുഖത്താണ്, ലീന കയ്യിലെ പേനകൊണ്ട് ജാക്സന്റെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ കൊട്ടും.

ടീച്ചർ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇക്വേഷൻസിനേക്കാൾ ഭംഗിയായി തോന്നുന്നത് ടീച്ചറെയാണ്, ജാക്സൺ പതുക്കെ കള്ളച്ചിരിയോടെ പറയും.

കൂടുതൽ മിടുക്ക് കാണിക്കാതെ ഇത് എഴുതിത്തീർക്ക് സാറേ, ലീന പുറമേ ഗൗരവം കാണിക്കുമെങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പ്രണയത്തിന്റെ അനുഭൂതി നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഠനത്തിനിടയിൽ അവൾ അവനായി ചായ ഇട്ടുകൊടുത്തു. ചില രാത്രികളിൽ കനത്ത ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോൾ ജാക്സൺ ആ മേശപ്പുറത്ത് തലവെച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോകും. ആ സമയങ്ങളിൽ ലീന അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ പതുക്കെ വിരലോടിക്കും.

ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ അക്കാലത്ത് ഹൈദരാബാദിന്റെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിൽ ഏതോ വലിയ കേസിന്റെ ഡ്യൂട്ടിയിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലീനയ്ക്കും ഈ രാത്രികാല ക്ലാസ്സുകൾ ഒരു വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു.

ജാക്സൻ കഠിനമായി പഠിച്ചു. ലീനയുടെ കൺമുന്നിൽ തോറ്റുപോകാതിരിക്കാൻ, അവളോടൊപ്പമുള്ള ഈ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ അവൻ തന്റെ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. ഒടുവിൽ പരീക്ഷാ തീയതികൾ എത്തിച്ചേർന്നു. ഓരോ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോഴും ട്യൂഷൻ സെന്ററിന്റെ പടവുകളിൽ ലീന അവനായി കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു ജാക്സൺ ഇന്നത്തെ എക്സാം?” അവൾ ആകുലതയോടെ ചോദിക്കും.

സൂപ്പർ ടീച്ചർ! ടീച്ചർ പറഞ്ഞുതന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഒക്കെ വന്നിരുന്നു,” ജാക്സൺ ആവേശത്തോടെ പറയുമ്പോൾ ലീനയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ സംതൃപ്തി അവന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമായിരുന്നു.

എന്നാൽ, പരീക്ഷകൾ അവസാനിക്കുന്നതോടെ തന്റെ സെക്കന്ദരാബാദ് ജീവിതത്തിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിന് തിരശ്ശീല വീഴുകയാണെന്ന് ജാക്സൺ ഓർത്തിരുന്നില്ല.

അദ്ധ്യായം 15 : യാത്രയയപ്പ്

അവസാനത്തെ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് ഹാളിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ പരീക്ഷ എഴുതിത്തീർത്തതിന്റെ ആശ്വാസമായിരുന്നില്ല, പകരം വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വേർപാടിന്റെ ശൂന്യതയായിരുന്നു. പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് ഫലം വരുന്നത് വരെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണമെന്ന് അപ്പച്ചന്റെ കത്ത് വന്നിരുന്നു.

യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന്റെ തലേദിവസം വൈകുന്നേരം ജാക്സൺ ലീനയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ സ്റ്റേഷനിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുട്ടികൾ ജാക്സന്റെ ചുറ്റും കൂടി.

ജാക്സൺ ചേട്ടാ… നാട്ടിൽ പോയാൽ ഞങ്ങളെ മറക്കുമോ? എപ്പോ തിരിച്ചു വരും? അർജുനും കാവ്യയും അവന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി. ചിന്നുക്കുട്ടി അവന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് ജാക്സന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു.

ഏയ്… ചേട്ടൻ ഒട്ടും വൈകാതെ വരും. നിങ്ങൾക്ക് ഒത്തിരി മിഠായികളും കൊണ്ടുവരും, കുട്ടികളെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ തൊണ്ടയിടറി.

അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായയുമായി വന്ന ലീനയുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോൾത്തന്നെ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

കുട്ടികളെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം അവൾ ജാക്സന്റെ അരികിലിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ ഗോപാലിന്റെ ഭയമില്ലാതെ അവർ ഇരുന്ന അവസാനത്തെ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

നാട്ടിൽ എത്തിയാൽ ഉടനെ കത്തെഴുതണം ജാക്സൺ. ദിവസവും എനിക്ക് നിന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വേണ്ടി തോന്നിയാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? ലീനയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

ജാക്സൺ ലീനയുടെ കൈകൾ കവർന്നു. ഞാൻ വരും ടീച്ചർ. എന്റെ ശ്വാസം ഇവിടെയാണ്. ഞാൻ വരാതിരിക്കില്ല.

അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ സെക്കന്ദരാബാദ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ. ശബരി എക്സ്പ്രസ്സ് ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ കിടപ്പുണ്ട്. ജാക്സനെ യാത്രയാക്കാൻ സായി രാജും, അഭിഷേകും, പിങ്കിയും എത്തിയിരുന്നു. ബബ്ലു അപ്പോൾ രാമോജി ഫിലിം സിറ്റിയിൽ ഷൂട്ടിംഗിലായതിനാൽ വരാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല, എങ്കിലും ഫോണിൽ വിളിച്ച് അവൻ കരഞ്ഞിരുന്നു.

പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ മാറി, സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് മുഖം മറച്ച് ലീന നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതിരിക്കാൻ അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയാണ് നിന്നത്.

ട്രെയിനിന്റെ ഫൈനൽ വിസിൽ മുഴങ്ങി. ജാക്സൺ കൂട്ടുകാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞു. പിന്നീട് അവൻ പതുക്കെ ലീനയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.

“ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ് ടീച്ചർ…”

ലീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അശ്രുബിന്ദുക്കൾ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയൊരു പൊതി ജാക്സന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. “ഇത് ട്രെയിനിൽ കയറിയിട്ട് തുറന്നു നോക്കിയാൽ മതി. പോയി വരൂ ജാക്സൺ…

ജാക്സൺ വണ്ടിയിൽ കയറി. ട്രെയിൻ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ കൈവീശുന്ന കൂട്ടുകാർക്കിടയിൽ, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നോക്കിനിൽക്കുന്ന ലീനയുടെ രൂപം പതുക്കെ പതുക്കെ മറഞ്ഞു.

സീറ്റിലിരുന്ന് ജാക്സൺ ലീന തന്ന ആ പൊതി തുറന്നു നോക്കി. അതിനുള്ളിൽ ഒരു മനോഹരമായ ഫൗണ്ടൻ പേനയും ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ പൈലറ്റിന്… നിന്റെ കത്തുകൾക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. ഈ പേനകൊണ്ട് നീ എഴുതുന്ന ഓരോ വരിയും എനിക്കുള്ളതായിരിക്കണം. പ്രണയത്തോടെ, നിന്റെ ലീന.

ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ 1999-ന്റെ ആ മനോഹരമായ സെക്കന്ദരാബാദ് നഗരം ജാക്സന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 16 : കേരളക്കരയിൽ

സെക്കന്ദരാബാദിലെ വരണ്ട കാറ്റിൽ നിന്നും, കൽക്കരിപ്പുകയുടെ മണത്തിൽ നിന്നും ശബരി എക്സ്പ്രസ്സ് പാലക്കാടൻ ചുരങ്ങൾ കടന്ന് കേരളത്തിന്റെ പച്ചപ്പിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ജാക്സന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ആ പഴയ നഗരത്തിൽത്തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ തെങ്ങിൻതോപ്പുകൾക്കോ പച്ചപിടിച്ച പാടങ്ങൾക്കോ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യതയെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ കാത്തിരുന്നത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കണ്ണീരോടെ കൈവീശി നിന്ന ആ മാലാഖയുടെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു.

നാട്ടിലെ സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിൽ അവൻ തിരിച്ചെത്തി. കായൽക്കാറ്റും കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളവും ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ജാക്സൺ ജനക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയതുപോലെ നടന്നു.

എന്താടാ ജാക്സൺ… സെക്കന്ദരാബാദിൽ പോയിട്ട് വന്നിട്ട് നീ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയല്ലോ. എപ്പോഴും എന്തോ ആലോചനയിലാണല്ലോ. കഫേയിലെ ചായ കുടിച്ച് മടുത്തോ അതോ പരീക്ഷ പാസ്സാകില്ലെന്ന പേടിയോ?
ഒരു ദിവസം അത്താഴമേശയിൽ വെച്ച് മങ്ങിയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അപ്പച്ചൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ജാക്സൺ ഒന്നു ഞെട്ടി. കയ്യിലിരുന്ന ചോറുരുള താഴെ വെച്ച് അവൻ പതുക്കെ അപ്പച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

ഏയ്… ഒന്നുമില്ല അപ്പച്ചാ, ഇന്റർമീഡിയറ്റ് പരീക്ഷയുടെ ഫലം വരാനുള്ള ടെൻഷനാ, വേറെ ഒന്നുമില്ല, അവൻ പതുക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി എഴുന്നേറ്റു. അപ്പച്ചനോട് എന്ത് പറയും? തന്റെ ഹൃദയം സെക്കന്ദരാബാദിലെ ഒരു ട്യൂഷൻ സെന്ററിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ വെച്ചുതന്നെ താൻ മറന്നുവെച്ചിട്ടാണ് പോന്നതെന്ന് പറയാൻ അവന് കഴിയില്ലല്ലോ.

പകൽസമയങ്ങളിൽ കായൽക്കരയിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടക്കുമ്പോഴും, പള്ളിക്കുളത്തിൽ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നീന്താൻ പോകുമ്പോഴും അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത് മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ലൂണ വണ്ടിയുടെ പുറകിലിരുന്ന്, തന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ വിരലുകൾ അമർത്തി ലീന ടീച്ചർ പറഞ്ഞ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു തമാശകളും, ഗോൾഡൻ കഫേയിലെ മേശപ്പുറത്ത് കൈവെച്ച് യൂസഫ് ഭായിയും ബബ്ലുവും നടത്തിയ സിനിമാ ചർച്ചകളുടെ ശബ്ദങ്ങളുമായിരുന്നു അത്. ഒരു നഗരവും അവിടുത്തെ മനുഷ്യരും അവനെ അത്രമേൽ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത, ആരോടും പങ്കുവെക്കാൻ കഴിയാത്ത ഈ കനത്ത ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു രാത്രിയിൽ അവൻ ആ പൊതി തുറന്നു. സെക്കന്ദരാബാദ് സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് ലീന അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചുതന്ന ആ സമ്മാനം—ഒരു മനോഹരമായ ഫൗണ്ടൻ പേന.

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിയുടെ വെളുത്ത താളുകളിലേക്ക് ആ പേനയുടെ തുമ്പ് പതിഞ്ഞപ്പോൾ ജാക്സന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ ആ പേജിലേക്ക് വീണു പടർന്നു. അവൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കൗമാരപ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്, കണ്ടുമുട്ടലുകളെക്കുറിച്ച്, കൽക്കരിപ്പുക മണക്കുന്ന സെക്കന്ദരാബാദിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ഗലികളെക്കുറിച്ച്, ഇറാനി ചായയുടെ മധുരത്തെക്കുറിച്ച്… എല്ലാം അക്ഷരങ്ങളായി ഒഴുകി.

ആദ്യം അത് വെറും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളായിരുന്നു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വരികൾക്ക് വിചിത്രമായ ഒരു ജീവൻ വെച്ചു. കൗമാരത്തിന്റെ പ്രണയവും വിരഹവും അവൻ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് പകർത്തി വെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു അധ്യാപികയോട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയും, സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചുള്ള അവരുടെ യാത്രകളും അവൻ കഥകളാക്കി മാറ്റി. അവന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും വാക്കുകളായി ആ താളുകളിൽ പെയ്തിറങ്ങി.

നാട്ടിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിലിരുന്ന്, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ എഴുതുമ്പോഴും ജാക്സൺ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല; സെക്കന്ദരാബാദിലെ ആ വേർപാടും ലീനയുടെ സ്നേഹവും ചേർന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലെ നിഗൂഢനായ ആ വലിയ ‘കഥാകൃത്തിനെ’ ഉണർത്തുകയായിരുന്നു എന്ന്. അവന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ലീനയുടെ സൗന്ദര്യവും സെക്കന്ദരാബാദിന്റെ മണവുമുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 17 : കത്തുകളുടെ കാലം

മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെ വലിയ നെറ്റ്‌വർക്കുകളോ ഇന്റർനെറ്റിന്റെ വേഗതയോ ഇല്ലാതിരുന്ന ആ 2000-മാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അങ്ങ് ദൂരെ സെക്കന്ദരാബാദിലെ ഒരു ചെറിയ ലെയ്‌നും കേരളത്തിലെ ഒരു തീരഗ്രാമവും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരേയൊരു പാലം കത്തുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ജാക്സന്റെ പ്രപഞ്ചം ഇപ്പോൾ ആ കത്തുകളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരുന്നു.

ചരൽ വിതറിയ ഗ്രാമീണ റോഡിലൂടെ പോസ്റ്റ്മാൻ മാധവേട്ടന്റെ സൈക്കിൾ മണി മുഴങ്ങുന്നത് കേൾക്കാൻ വേണ്ടി ജാക്സൺ ദിവസവും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ തടി ബെഞ്ചിൽ കാത്തിരിക്കും. മാധവേട്ടൻ ദൂരെ നിന്ന് കൈ ഉയർത്തുമ്പോൾത്തന്നെ ജാക്സന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അതിന്റെ പരമാവധിയിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.

അഡ്രസ്സ് എഴുതിയ ഭാഗത്ത് ലീനയുടെ ആ മനോഹരമായ ഇംഗ്ലീഷ് കൈയക്ഷരവും, മുകളിൽ സെക്കന്ദരാബാദ് എന്ന പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് സീലും പതിച്ച ആ നീല ഇൻലന്റ് ലെറ്ററുകൾ കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കും. വീട്ടിൽ അപ്പച്ചന്റെയോ മറ്റുള്ളവരുടെയോ കണ്ണിൽപ്പെടാതിരിക്കാൻ അവൻ ആ കത്ത് പെട്ടെന്ന് മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിലേക്ക് തിരുകും. പിന്നീട് തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി, വാതിലടച്ച്, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് അവൻ അത് തുറക്കുന്നത്.
അതിൽ നിന്നും പടരുന്ന ആ നേർത്ത പനിനീർ സുഗന്ധം—അത് ലീന ടീച്ചറുടെ മാത്രം മണമായിരുന്നു. കത്ത് നിവർത്തുമ്പോൾ ജാക്സന് തോന്നും, താൻ ആ പഴയ ട്യൂഷൻ സെന്ററിന്റെ ഓഫീസിൽ ലീനയ്ക്ക് മുന്നിൽ വീണ്ടും ചെന്നിരിക്കുകയാണെന്ന്.

പ്രിയപ്പെട്ട ജാക്സൺ…

നീയില്ലാതെ ഈ ലെയ്നും സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്ററും വല്ലാതെ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്. ക്ലാസ്സ് എടുക്കുമ്പോൾ സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ച് എപ്പോഴും എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം എനിക്ക് ചുറ്റും തന്നെയുള്ളതുപോലെ തോന്നും. നീ പോയതിൽ പിന്നെ രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും ഓട്ടോയിലാണ് യാത്ര. അന്നൊക്കെ സ്കൂട്ടറിൽ നിന്റെ പുറകിലിരുന്ന്, ആ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് യാത്ര ചെയ്ത ആ നാളുകൾ ഞാൻ എത്രമാത്രം മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ?

അർജുനും കാവ്യയും ചിന്നുക്കുട്ടിയും എപ്പോഴും ‘ജാക്സൺ ചേട്ടൻ എപ്പോ വരും’ എന്ന് ചോദിച്ച് എന്നെ ശല്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. ഗോപാലേട്ടന് ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണ്… വലിയ കേസുകളുടെ തിരക്കുകൾ മാത്രം. ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോൾ നിന്റെ കത്തുകൾ മാത്രമാണ് എന്റെ ഏക ആശ്വാസം. എന്റെ പൈലറ്റ് എന്നെ മറക്കില്ലല്ലോ അല്ലേ?

എന്ന് സ്വന്തം, ലീന.

ആ വരികൾ ഓരോ തവണ വായിക്കുമ്പോഴും ജാക്സന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും. അവൻ ലീന തന്ന ആ ഫൗണ്ടൻ പേനയിൽ വീണ്ടും മഷി നിറയ്ക്കും. പിന്നീട് പേജുകൾ നീളുന്ന മറുപടിക്കത്തുകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങും. നാട്ടിലെ കായൽക്കാറ്റും, തോണി യാത്രകളും, രാത്രികളിൽ അവളെ സ്വപ്നം കണ്ട് ഉണരുന്നതുമെല്ലാം അവൻ ആ കത്തുകളിൽ പകർത്തിവെച്ചു. തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം മുഴുവൻ അവൻ ആ വരികളിൽ നിറച്ചു.

എന്നാൽ, ആ കത്തുകളുടെ വസന്തകാലം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല.

കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ലീനയുടെ കത്തുകളുടെ വരവ് പതിയെ കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആഴ്ചയിൽ ഒന്നു വന്നിരുന്നത് മാസത്തിൽ ഒന്നായി മാറി. കത്തുകളിലെ വരികളുടെ എണ്ണം ചുരുങ്ങി, അതിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ പഴയ സന്തോഷത്തിന് പകരം എന്തിന്റെയോ ഒരു ഭയവും പരിഭ്രാന്തിയും നിഴലിക്കുന്നതായി ജാക്സന് തോന്നി.

പിന്നീട് എന്നോ… ആ കത്തുകളുടെ വരവ് പൂർണ്ണമായി നിലച്ചു.

ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, മാസങ്ങൾ പലത് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ നീലക്കടലാസ് ജാക്സനെ തേടി വന്നില്ല. മാധവേട്ടന്റെ സൈക്കിൾ മണി മുഴങ്ങുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷയോടെ ഓടിച്ചെല്ലുന്ന ജാക്സന്റെ മുഖം നിരാശയോടെ മടങ്ങുന്നത് ഒരു പതിവായി മാറി.

ജാക്സൺ അങ്ങോട്ട് അയച്ച കത്തുകൾക്കൊന്നും മറുപടി വന്നില്ല. ഒടുവിൽ, താങ്ങാനാകാത്ത വിഷമത്തോടെ ട്യൂഷൻ സെന്ററിന്റെ വിലാസത്തിലേക്ക് അവൻ അയച്ച കത്തുകൾ പുറത്ത് ആളില്ല / അഡ്രസ്സ് മാറിപ്പോയി എന്ന ചുവന്ന മഷിയിലെ പോസ്റ്റൽ സീലോടെ ജാക്സന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിവന്നു.

എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ, ആരോടും ചോദിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ ജാക്സൺ തന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് വിതുമ്പി. തന്റെ ലീനയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റിയിരിക്കാം? കണിശക്കാരനായ ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അറിഞ്ഞു കാണുമോ? അതോ ലീന ആ നഗരം വിട്ടുപോയോ?
ആ വലിയ നഗരത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ തന്റെ ജീവനായ ലീന അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ആ രാത്രികളിൽ ജാക്സന്റെ
തലയിണക്കവറുകൾ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നു. ഉത്തരമില്ലാത്ത ആ വലിയ ചോദ്യം ഒരു കനലായി അവന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് എരിയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 18 : ബബ്ലു എന്ന താരം

വർഷങ്ങൾ ഒരു കായൽ പരപ്പിലെ ഓളങ്ങൾ പോലെ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകിനീങ്ങി. കലണ്ടറിലെ താളുകൾ ഓരോന്നായി മറിഞ്ഞപ്പോഴും, ലീനയുടെ നീലക്കത്തുകൾ നിലച്ചതോടെ ജാക്സന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ ആ കരിനിഴൽ മാത്രം മാഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, സെക്കന്ദരാബാദിന്റെ ഓർമ്മകളെ കൊന്നുകളയാൻ കാലത്തിന് കഴിഞ്ഞതുമില്ല. നാട്ടിലെ കോളേജിൽ നിന്നും അവൻ ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കി. കത്തുകൾ വരാതായതോടെ ഉണ്ടായ ആ കനത്ത ശൂന്യതയെയും മനസ്സിനെ പൊള്ളിച്ച സങ്കടങ്ങളെയും അവൻ തീർത്തത് മുഴുവൻ അക്ഷരങ്ങളിലായിരുന്നു. വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച പ്രണയത്തിലൂടെ അവൻ തന്റെ ലീനയെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവനോടെ നിലനിർത്തി.

അങ്ങനെയൊരു കർക്കിടക മാസത്തിലെ വൈകുന്നേരം. നാട്ടിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ജങ്ഷനിലെ സുകുമാരൻ ചേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലെ ചെറിയ മരബെഞ്ചിൽ മഴ തോരാൻ കാത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ജാക്സൺ. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വറുത്ത പരിപ്പുവടയുടെ മണവും റേഡിയോയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദവും നിറഞ്ഞുനിന്നു. കടയുടെ ഒരു മൂലയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഒനിട ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ടിവിയിൽ ഏതോ തെലുങ്ക് ചാനലിലെ സിനിമാ പരിപാടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ആ ടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് സ്റ്റൈലായി മുടി ഒതുക്കിവെച്ച്, തോളിൽ ഒരു ലെതർ ജാക്കറ്റുമിട്ട് വശ്യമായ ചിരിയോടെ ഒരു പുതിയ നായകൻ കടന്നുവന്നത്. പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉഗ്രൻ മാസ്സ് മ്യൂസിക് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജാക്സൺ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ച ചൂടുള്ള ചായ ഗ്ലാസ്സ് പകുതിക്ക് വെച്ച് താഴ്ത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൻ കസേരയിൽ നിന്നും അറിയാതെ എഴുന്നേറ്റ് ടിവിക്ക് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

“ഡേയ് ജാക്സൺ, എന്താടാ അങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?
നിനക്ക് തെലുങ്ക് സിനിമയും വട്ടായോ?” സുകുമാരൻ ചേട്ടൻ ചോദിച്ചത് ജാക്സൺ കേട്ടില്ല.

അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ ആ സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

അത് സദാനന്ദായിരുന്നു! തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ബബ്ലു!
ആ പഴയ ഗോൾഡൻ കഫേയിലെ വട്ടമേശയിലിരുന്ന് ചായ കുടിച്ച്, ‘ഞാൻ ഒരു ദിവസം വലിയൊരു നടനാകും’ എന്ന് തമാശയോടെ പറഞ്ഞിരുന്ന തങ്ങളുടെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ. ‘ബബ്ലു’ എന്ന ആ പഴയ പേര് മാറി, സ്ക്രീനിൽ വലിയ ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിക്കാണിച്ചു: “HERO SADANAND”.

അവൻ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിൽ വില്ലന്മാരെ പറപറപ്പിക്കുന്നു, നായികയുടെ കൈ പിടിച്ച് മനോഹരമായ പാട്ടുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. തെലുങ്ക് സിനിമയിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു യുവ സൂപ്പർസ്റ്റാറായി അവൻ ഉദിച്ചുയർന്നിരിക്കുന്നു! തൊട്ടടുത്ത വാർത്താ പരിപാടിയിൽ ഹൈദരാബാദിലെ ആർ.ടി.സി എക്സ് റോഡ്സിലുള്ള തിയേറ്ററുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവന്റെ പടുകൂറ്റൻ കട്ടൗട്ടുകളിൽ ആരാധകർ പാലഭിഷേകം നടത്തുന്ന ദൃശ്യങ്ങളും കാണിച്ചു.

ചഞ്ചൽഗുഡ ജയിലിന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിൽ കിടന്ന്, തന്റെ നെഞ്ചിലെ പണം ബബ്ലുവിന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ യൂസഫ് ഭായി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഇന്ന് അക്ഷരംപ്രതി സത്യമായിരിക്കുന്നു!

എന്റെ ബബ്ലു തെലുങ്ക് സിനിമയിലെ വലിയൊരു സ്റ്റാർ ആകുന്നത് എനിക്ക് കാണണം… യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ ശബ്ദം ജാക്സന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
ചായക്കടയിലെ ആളുകളുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ജാക്സന്റെ കൺകോണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുടെയും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: ‘ബബ്ലൂ… നീ ജയിച്ചെടാ… നീ വിചാരിച്ചതുപോലെ നീ വലിയൊരു നടനായല്ലോ…’

ആ ആഹ്ളാദത്തിനിടയിലും ജാക്സന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഒരു വലിയ കടൽ ഇരമ്പാൻ തുടങ്ങി. ബബ്ലു ഇത്രയും വലിയ നിലയിൽ എത്തിയെങ്കിൽ, തങ്ങളുടെ ആ പഴയ സംഘത്തിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോൾ എന്ത് പറ്റിയിരിക്കാം? സായി രാജ് എവിടെയുണ്ടാകും? വായാടിയായ പിങ്കിയും അഭിഷേകും ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരിക്കും? എല്ലാത്തിലുമുപരി… തന്റെ ലീന ടീച്ചർ ഈ വിവരങ്ങളൊക്കെ അറിയുന്നുണ്ടാകുമോ? ബബ്ലുവിന്റെ സിനിമകൾ തിയേറ്ററിൽ പോയി കണ്ട് അവളും സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?

കൂട്ടുകാരന്റെ ആ വലിയ വിജയം, വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന സെക്കന്ദരാബാദിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയ്ക്ക് ജാക്സന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും തീ പകർന്നു. അവരെ എല്ലാവരെയും ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണം, തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ഉത്തരം കണ്ടെത്തണം എന്ന ആഗ്രഹം അവനിൽ ശക്തമാവുകയായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 19 : കഥാകൃത്ത് ജാക്സൺ

കാലം അതിന്റെ പ്രയാണം തുടർന്നു. വർഷം 2017-ലേക്ക് എത്തിനിൽക്കുന്നു. സെക്കന്ദരാബാദിലെ തെരുവുകളിലൂടെ സ്കൂട്ടർ ഓടിച്ചുനടന്ന ആ 17 വയസ്സുകാരൻ ഇന്ന് 35 വയസ്സുള്ള, പക്വതയുള്ള ഒരു പുരുഷനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ജാക്സൺ ഇന്ന് വെറുമൊരു ജാക്സനല്ല; കേരളത്തിലെ വായനക്കാർ ആവേശത്തോടെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ, സമകാലിക മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു നോവലിസ്റ്റാണ്. അവൻ എഴുതിയ രണ്ട് നോവലുകളും ബെസ്റ്റ് സെല്ലറുകളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

മലയാളക്കരയിലെ പുസ്തകപ്രേമികൾക്കിടയിൽ ജാക്സന്റെ എഴുത്തുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്വീകാര്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നോവലുകളിലെ നായികമാർക്ക് വായനക്കാർക്കിടയിൽ വലിയൊരു ആരാധകവൃന്ദം തന്നെയുണ്ടായി. അതിനൊരു കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു—അവന്റെ കഥകളിലെ പ്രണയത്തിന് വിചിത്രമായ ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു, വരികൾക്കിടയിൽ വായനക്കാരെ പൊള്ളിക്കുന്ന ഏതോ ഒരു വിരഹത്തിന്റെ കനലുണ്ടായിരുന്നു.

ആ കഥകളിലെ നായികമാർക്കെല്ലാം സെക്കന്ദരാബാദിന്റെയോ ഹൈദരാബാദിന്റെയോ പശ്ചാത്തലവും, കൺകോണുകളിൽ ഒരേസമയം അമ്മത്തവും തീവ്രപ്രണയവും ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച, കോട്ടൺ സാരികളുടുക്കുന്ന അതീവ സുന്ദരിയായ ഒരു ‘ടീച്ചറുടെ’ സാദൃശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. വായനക്കാരും നിരൂപകരും ആ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയെയും ആവിഷ്കാര ഭംഗിയെയും വാനോളം പുകഴ്ത്തി. പല അഭിമുഖങ്ങളിലും മാധ്യമപ്രവർത്തകർ അവനോട് ചോദിച്ചു: “ജാക്സൺ, എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും തന്മയത്വത്തോടെ ഒരു അധ്യാപികയോടുള്ള പ്രണയം എഴുതാൻ കഴിയുന്നത്? ഇത് ആരുടെയെങ്കിലും ജീവിതമാണോ?”

അപ്പോഴൊക്കെ ജാക്സൺ ഒരു നേർത്ത മൗനത്തോടെ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ആ നോവലുകളിലെ ഓരോ പേജിലും വീണുകിടക്കുന്നത് തന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയരക്തമാണെന്നും, കഥയിലെ നായിക വെറുമൊരു ഭാവനയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു എന്നും അവൻ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. തന്റെ ഉള്ളിലെ ലീനയെ അവൻ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ പുനർജനിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു—ഇത് എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളുടെ കൈകളിൽ എത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ!

എന്നാൽ, ഈ പ്രശസ്തിക്കും തിരക്കുകൾക്കും നടുവിലും ജാക്സന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ 18 വർഷങ്ങളായി ഒരു ചോദ്യം കനലായി അവശേഷിച്ചിരുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ലീന തന്റെ കത്തുകൾക്ക് മറുപടി തരാതിരുന്നത്? താൻ അത്രയേറെ സ്നേഹത്തോടെ എഴുതിയ ആ വരികളെല്ലാം അവൾക്ക് വെറുമൊരു കൗമാരക്കാരന്റെ ചാപല്യമായി തോന്നിക്കാണുമോ? അതോ ആ കണിശക്കാരനായ ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാൽ അവരെ മറ്റെങ്ങോട്ടെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി ശ്വാസംമുട്ടിച്ചുകാണുമോ? അവൾ ഇന്ന് സുഖമായിരിക്കുമോ? അന്നത്തെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളായ അർജുനും കാവ്യയും ചിന്നുക്കുട്ടിയും ഇപ്പോൾ കോളേജ് പഠനമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എവിടെയെങ്കിലും ജോലിക്കായി എത്തിയിട്ടുണ്ടാകില്ലേ?

ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാതെ തന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമാകില്ലെന്ന് ജാക്സൺ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എഴുത്തിന്റെ ലോകം അവന് പേരും പ്രശസ്തിയും നൽകിയെങ്കിലും, ലീന തന്ന ആ ഫൗണ്ടൻ പേനയിലെ മഷിക്ക് ഇപ്പോഴും അവളുടെ വിരഹത്തിന്റെ കണ്ണീരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി കാത്തിരിക്കാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു.

ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആ വലിയ നിഗൂഢതയുടെ മറുപടി തേടാനും, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആ അധ്യായത്തിന് ഒരു പൂർണ്ണത നൽകാനും അവൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ദീർഘമായ പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തന്റെ ഓർമ്മകളുടെ നഗരമായ സെക്കന്ദരാബാദിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി മടങ്ങാൻ അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അദ്ധ്യായം 20 : മടക്കയാത്ര

ദീർഘമായ 18 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 2017 ജൂൺ മാസത്തിലെ ഒരു ചാറ്റൽമഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ജാക്സൺ വീണ്ടും ആ പഴയ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. കേരളത്തിൽ നിന്നും ഇത്തവണ അവൻ യാത്ര തിരിക്കുന്നത് ഇന്റർമീഡിയറ്റ് പഠിച്ച് ബിരുദം നേടാനല്ല; മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ച, സ്വന്തം അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയ ആ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ അവശേഷിപ്പുകൾ തേടിയായിരുന്നു.

തന്റെ നോവലുകളിലെ നായികയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നറിയാനുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെയും കാമുകന്റെയും അനിവാര്യമായ യാത്ര.

ട്രെയിൻ സെക്കന്ദരാബാദ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ വന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ ജാക്സൺ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത അവനെ പൊതിഞ്ഞു. താൻ ആദ്യമായി ഇവിടെ വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആ കൽക്കരിപ്പുകയുടെ മണമോ പഴയ തണുപ്പോ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു വലിയ മെട്രോ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കും കോലാഹലങ്ങളുമാണ് അവനെ വരവേറ്റത്.

സ്റ്റേഷന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നഗരം ഒരുപാട് മാറിയതായി അവന് മനസ്സിലായി. കാലം ഈ നഗരത്തിന് മേൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. ആകാശത്തെ തൊട്ടുനിൽക്കുന്ന വലിയ ഫ്ലൈ ഓവറുകളും, തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ കുതിച്ചുപായുന്ന മെട്രോ ട്രെയിനുകളും, കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ആധുനിക ഗ്ലാസ്സ് കെട്ടിടങ്ങളും ആ പഴയ സെക്കന്ദരാബാദിന്റെ മുഖച്ഛായ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന് തന്നെ ഗോപാൽപുരത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതുപോലെയുള്ള പഴയ ഓട്ടോറിക്ഷകളെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല.

ഒരു ആപ്പ് വഴി ടാക്സി വിളിച്ച് അവൻ ഗോപാൽപുരത്തേക്ക് തിരിച്ചു. എ.സി കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത് യൂസഫ് ഭായിയുടെ ചിരിയും ലീന ടീച്ചർ സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിലിരുന്ന് പറയുന്ന കുസൃതികളുമായിരുന്നു.

ടാക്സി ഗോപാൽപുരത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ ലെയ്നുകളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, 35 വയസ്സുകാരനായ ആ പ്രശസ്ത നോവലിസ്റ്റിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും ആ പഴയ 17 വയസ്സുകാരന്റേതുപോലെ വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം വന്നുനിറയുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
“ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും നിർത്താമോ?” ജംഗ്ഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഡ്രൈവറോട് പറയുമ്പോൾ ജാക്സന്റെ ശബ്ദം നേരിയതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അവൻ ആ തെരുവിലേക്ക് നോക്കി. മനസ്സിൽ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളുമായി അവൻ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇറാനി ചായയുടെ മണം പരന്നിരുന്ന ആ ഗോൾഡൻ കഫേ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടാകുമോ? അതോ ആ പഴയ കെട്ടിടം പൊളിച്ച് വല്ല വലിയ ഷോപ്പിംഗ് മാളും വന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ? യൂസഫ് ഭായി എവിടെയായിരിക്കും? സായി രാജും പിങ്കിയും അഭിഷേകും ഈ നഗരത്തിൽ തന്നെ കാണുമോ? എല്ലാത്തിലുമുപരി, ലീന ടീച്ചറുടെ ആ ‘സായി പ്രിയങ്ക ട്യൂഷൻ സെന്ററിന്റെ’ ബോർഡ് ഈ തെരുവിന്റെ ഏതിലെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടാകുമോ?

ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഏതോ വലിയൊരു സത്യത്തിലേക്ക് താൻ നടന്നടുക്കുകയാണെന്ന് ജാക്സന് അറിയാമായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 21 : കാലം ബാക്കിവെച്ചത്

ഗോപാൽപുരത്തിന്റെ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ജാക്സന് ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും പരിചിതമായി തോന്നിയില്ല. പഴയ ഓടുമേഞ്ഞ വീടുകൾക്കും ചെറിയ കടകൾക്കും പകരം അവിടെയെല്ലാം ബഹുനില ഫ്ലാറ്റുകളും വലിയ വാണിജ്യ സമുച്ചയങ്ങളും തലയുയർത്തി നിന്നിരുന്നു. കേരളത്തിലെ തന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ നിന്നും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഈ മഹാനഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് വീണ്ടും എത്തുമ്പോൾ, തന്റെ ഓർമ്മകളിലെ സെക്കന്ദരാബാദ് എന്നേ മരിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

അവൻ നടന്ന് ആ പഴയ നാൽക്കവലയിലെത്തി. അവിടെയായിരുന്നു ഗോൾഡൻ കഫേ! യൂസഫ് ഭായിയുടെ ആ വലിയ സാമ്രാജ്യം. ഇറാനി ചായയുടെയും ചുട്ടുപഴുത്ത സമോസയുടെയും മണം തങ്ങിനിന്നിരുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടം അവൻ തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവിടെ ഗോൾഡൻ കഫേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന് പകരം, കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചമുള്ള ഒരു വലിയ സൂപ്പർമാർക്കറ്റാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്.

ജാക്സന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. അവൻ ആ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു പ്രായമായ കാവൽക്കാരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“ക്ഷമിക്കണം… ഇവിടെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഗോൾഡൻ കഫേ എന്നൊരു കടയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? അതിന്റെ മുതലാളി യൂസഫ് ഭായി…” ജാക്സൺ ചോദിച്ചു.

ആ കാവൽക്കാരൻ തന്റെ കണ്ണട ഒന്ന് നേരെയാക്കിക്കൊണ്ട് ജാക്സനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “ഗോൾഡൻ കഫേയോ? അത് പത്ത് പതിനഞ്ച് വർഷം മുൻപേ പൊളിച്ചുമാറ്റി ബാബു. ഈ സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് വന്നിട്ട് തന്നെ ഇപ്പോൾ എട്ടു വർഷമായി.”

യൂസഫ് ഭായി? അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?” ജാക്സന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

മുറുക്കാൻ ചുവന്ന പല്ലുകൾ കാട്ടി ആ കാവൽക്കാരൻ സങ്കടത്തോടെ തലയാട്ടി. “യൂസഫ് ഭായി മരിച്ചുപോയി ബാബു. കഫേ പൊളിച്ച് കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭായിക്ക് എന്തോ വലിയ അസുഖം വന്നു. ജയിലിൽ നിന്നും വന്നതിന് ശേഷം ഭായി പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെയെന്തോ… പെട്ടെന്നായിരുന്നു മരണം.

ജാക്സൺ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. തന്നെ ഒരു അനിയനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച, ബബ്ലുവിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ജയിലിന്റെ ഇരുട്ടറയിലിരുന്ന് പണം നൽകിയ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ ഇനിയില്ലെന്ന സത്യം അവന് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.

അവിടെ നിത്യവും വന്നിരുന്ന കുറച്ചു പിള്ളേരുണ്ടായിരുന്നു… സായി രാജ്, അഭിഷേക്… അവരെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും? ജാക്സൺ പതറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

സായി രാജ്… ആ പയ്യൻ? അവൻ ഇപ്പോൾ അപ്പുറത്തെ ഗലിയിൽ (തെരുവ്) ഒരു ചെറിയ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് നടത്തുന്നുണ്ട്. സായി ഗ്രാഫിക്സ് എന്നാണ് കടയുടെ പേര്, കാവൽക്കാരൻ കൈകൊണ്ട് വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ജാക്സൺ അയാൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും വേഗത്തിലായി. കുറച്ചുദൂരം ചെന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ ‘സായി ഗ്രാഫിക്സ്’ എന്ന ചെറിയൊരു ബോർഡ് അവൻ കണ്ടു. പ്രിന്റിംഗ് മെഷീനുകളുടെ ശബ്ദവും മഷിയുടെ ഗന്ധവും ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
ജാക്സൺ പതുക്കെ വാതിൽക്കൽ ചെന്നുനിന്നു.

ഉള്ളിൽ, മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പേപ്പറുകൾക്കിടയിലിരുന്ന് ഒരാൾ കണക്കുകൾ നോക്കുകയാണ്. അല്പം കഷണ്ടി കയറിയ, കട്ടി കണ്ണട വെച്ച, വയറുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. ആ പഴയ മെലിഞ്ഞ സായി രാജിന്റെ രൂപം അവനിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിരുന്നു.

സായി… ജാക്സൺ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
കണക്കുകളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അയാൾ ചോദിച്ചു, എന്താ വേണ്ടത്? കാർഡ് പ്രിന്റ് ചെയ്യാനാണോ?

അല്ല… പഴയ കുറച്ചു ഓർമ്മകൾ പ്രിന്റ് ചെയ്യാനാണ്, ജാക്സൺ വിതുമ്പൽ അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആ ശബ്ദത്തിലെ പ്രത്യേകത കേട്ട് സായി രാജ് തലയുയർത്തി നോക്കി. കണ്ണടയിലൂടെ അവൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ജാക്സനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ മുഖത്തെ താടിയും പക്വതയും ആദ്യം അവനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയെങ്കിലും, ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം സായി രാജിന് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പേന താഴെ വീണു.

ജാക്സൺ… ഡേയ് മലയാളീ ! സായി രാജ് കസേര തട്ടിമറിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.

ജാക്സൺ ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ ചെറിയ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സിനുള്ളിൽ, 18 വർഷങ്ങളുടെ വിരഹവും സങ്കടവും അവർ പരസ്പരം കണ്ണീരിലൂടെ പങ്കുവെച്ചു. രണ്ടുപേർക്കും കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നീ… നീ ഇത്രയും കാലം എവിടെയായിരുന്നുടാ? ഒരു കത്ത് പോലുമില്ലാതെ… സായി രാജ് ജാക്സന്റെ തോളിൽ തല്ലിക്കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.

അതൊക്കെ വലിയ കഥയാടാ. ഞാൻ നാട്ടിൽ, തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരു എഴുത്തുകാരനാണ്, ജാക്സൺ കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

സായി രാജ് പെട്ടെന്ന് കടയിലെ പണിക്കാരനെ വിളിച്ച് കട നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ജാക്സനെയും കൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പാർക്കിലെ ബെഞ്ചിൽ പോയി ഇരുന്നു. പഴയ വിശേഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവർ പങ്കുവെച്ചു. യൂസഫ് ഭായിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുവരും മൗനത്തിലായി. ബബ്ലു വലിയ താരമായതും, ഒരിക്കൽ ബബ്ലു തന്നെ വന്ന് ഈ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് വെക്കാൻ സഹായിച്ചതും സായി രാജ് സന്തോഷത്തോടെ ഓർത്തെടുത്തു. പിങ്കിയും അഭിഷേകും വിവാഹം കഴിച്ച് ഇപ്പോൾ പൂനെയിലാണെന്ന വിവരവും ജാക്സൺ അറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ, ജാക്സന്റെ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത് മറ്റൊരാളെയാണെന്ന് സായി രാജിന് അറിയാമായിരുന്നു. പതിയെ ജാക്സന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവൻ സായി രാജിന്റെ കൈകളിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു.

സായി… നീ എല്ലാം പറഞ്ഞു. പക്ഷെ… പക്ഷെ ടീച്ചറെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ലീന ടീച്ചർ എവിടെയാ? ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ക്വാർട്ടേഴ്സിലാണോ? കുട്ടികളൊക്കെ വലുതായിക്കാണുമല്ലേ ? ജാക്സന്റെ സ്വരത്തിൽ ആകാംക്ഷയും പ്രണയവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും സായി രാജിന്റെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. അവന്റെ ചിരി പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞു. അവൻ ജാക്സന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയാതെ തല കുനിച്ചു. സായി രാജിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും, അവന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും ജാക്സൺ ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു.

സായി… എന്താടാ? എന്താ നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? എന്റെ ടീച്ചർക്ക്… ടീച്ചർക്ക് എന്ത് പറ്റി? ജാക്സന്റെ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിലായി, അവനിൽ ഒരു വലിയ ഭയം പിടിമുറുക്കുകയായിരുന്നു.

സായി രാജ് കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ ജാക്സനെ നോക്കി. ജാക്സൺ… നീ പോയിട്ട് കുറച്ചു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ… ഗോപാൽപുരത്തെ ആ പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ വെച്ച്… ലീന ടീച്ചർ… സായി രാജിന് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.

ജാക്സന്റെ ലോകം ആ നിമിഷം നിശ്ചലമായി. ഭൂമി നെടുകെ പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. കാലം ബാക്കിവെച്ച ആ വലിയ സത്യം കേൾക്കാൻ അവൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നില്ല.

അദ്ധ്യായം 22 : കണ്ണീർ നനവുള്ള സത്യങ്ങൾ

സായി രാജിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജാക്സന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പൽ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്. പാർക്കിലെ ആ ചെറിയ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് അവൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ, മെട്രോ ട്രെയിനുകളുടെ ശബ്ദവും നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളും അവനിൽ നിന്നും ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു.

നീ… നീ എന്താടാ ഈ പറയുന്നത്? എന്റെ ടീച്ചർക്ക്… ലീനയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി? ജാക്സൺ സായി രാജിന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ കോളറിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും നിയന്ത്രണമില്ലാതെ കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സായി രാജ് ജാക്സന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ വിടുവിച്ച്, അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ജാക്സൺ… നീ നാട്ടിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചുമാസങ്ങൾ ലീന ടീച്ചർ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. നിന്റെ കത്തുകൾ വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ടീച്ചറുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു തെളിച്ചം ഞങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. ട്യൂഷൻ സെന്ററിൽ വരാൻ ലേറ്റ് ആകുമ്പോൾ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ടീച്ചർ സങ്കടപ്പെടുമായിരുന്നു. പക്ഷേ… ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ലടാ…”

സായി രാജ് ആ കറുത്ത നാളുകളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നീ പോയ ശേഷം ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപാലിന്റെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ ക്രൂരമായി മാറി. ഏതോ കേസിന്റെ പേരിൽ ഗോപാലിന് സസ്പെൻഷൻ കിട്ടിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെറുതെയിരുന്ന അയാൾ ലീനയെ നിരന്തരം മാനസികമായും ശാരീരികമായും പീഡിപ്പിച്ചു. ലീനയുടെ ചിരിയും ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ തിരക്കുകളും അയാളിൽ വല്ലാത്തൊരു സംശയമുണർത്തി.

ഒരു ദിവസം, ജാക്സൺ നാട്ടിൽ നിന്നും അയച്ച നീണ്ട പ്രണയക്കത്തുകളിലൊന്ന് ഗോപാലിന്റെ കയ്യിൽ അകപ്പെട്ടു. അതോടെ ആ ക്വാർട്ടേഴ്സ് ഒരു നരകമായി മാറി.

ഗോപാൽ ആ കത്തുകൾ വെച്ച് ടീച്ചറെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചു ജാക്സൺ,സായി രാജ് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ടീച്ചറുടെ സ്വഭാവത്തെ അയാൾ ചോദ്യം ചെയ്തു. കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പോലും ടീച്ചറെ അടിച്ചു. നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ നോക്കുകയാണോ എന്ന് ചോദിച്ചായിരുന്നു ആ അടിയത്രയും. ട്യൂഷൻ സെന്ററിൽ പോകുന്നതും അയാൾ വിലക്കി.

പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ടീച്ചറെ പൂട്ടിയിട്ടു.
ജാക്സൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ചു. താൻ എഴുതിയ ആ കത്തുകളായിരുന്നു തന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായ ലീനയുടെ ജീവനെടുത്തതെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ ജീവനോടെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി…സായി രാജ് തുടർന്നു, ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ നിന്നും വലിയ നിലവിളികൾ കേട്ടിരുന്നു. കുട്ടികളെ അകത്തെ മുറിയിലിട്ട് പൂട്ടി ഗോപാൽ ടീച്ചറെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. ഒടുവിൽ… സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, ആത്മാഭിമാനം പൂർണ്ണമായും തകർന്നപ്പോൾ, ആരും തുണയില്ലാത്ത ആ വലിയ നഗരത്തിൽ വെച്ച്… ലീന ടീച്ചർ ബെഡ്റൂമിലെ ഫാനിൽ തന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു.

അദ്ധ്യായം 23 : അവശേഷിച്ച കുറിപ്പ്

സായി രാജിന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ ജാക്സൺ ആ പാർക്കിലെ പുൽത്തകിടിയിലേക്ക് തളർന്നുവീണു. അലറിക്കരയാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയിരുന്നു. 18 വർഷങ്ങളായി താൻ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ പ്രണയത്തിന്റെ മറുപടി ഇത്രയും വലിയൊരു ദുരന്തമായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽപ്പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.

ടീച്ചർ മരിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞ് ഞാനും ബബ്ലുവും ഒക്കെ ആ ക്വാർട്ടേഴ്സിന് മുന്നിൽ ഓടിയെത്തിയിരുന്നു, സായി രാജ് ജാക്സനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ഇരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ പോലീസ് ആരെയും ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റിയില്ല. ഗോപാൽ തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് അതൊരു സാധാരണ ആത്മഹത്യയാക്കി തീർത്തു. കുട്ടികളെ അയാളുടെ നാട്ടിലുള്ള ബന്ധുക്കൾ കൊണ്ടുപോയി. അതിനുശേഷം ഗോപാലിന് എന്ത് പറ്റിയെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ട്യൂഷൻ സെന്റർ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു.

സായി രാജ് പതുക്കെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ, മഞ്ഞനിറം പടർന്ന പേപ്പർ കഷ്ണം പുറത്തെടുത്തു. അത് മടക്കി ജാക്സന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.

ടീച്ചറുടെ സംസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ സാധനങ്ങൾ മാറ്റാൻ വന്ന അവിടുത്തെ കാവൽക്കാരൻ പയ്യനാണ് എനിക്ക് ഇത് തന്നത്. ടീച്ചറുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നിലയിലാണ് ഇത് കിട്ടിയത്. ഇതിൽ നിന്റെ പേരുണ്ടായിരുന്നു ജാക്സൺ… ഇത് നിനക്കുള്ളതായിരുന്നു.

ജാക്സൺ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പേപ്പർ നിവർത്തി. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അതിൽ ലീനയുടെ ആ പരിചിതമായ സുഗന്ധത്തിന്റെ നേർത്തൊരു അംശം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ മനോഹരമായ ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന് പടർന്നിരുന്നു.

“പ്രിയപ്പെട്ട ജാക്സൺ…
ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈകളിൽ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഗോപാൽ നമ്മുടെ കത്തുകൾ കണ്ടുപിടിച്ചു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ മുറിവും നിന്നെ ഓർത്ത് ഞാൻ സഹിക്കും. പക്ഷേ, നീ എനിക്ക് തന്ന ആ പവിത്രമായ സ്നേഹത്തെ അയാൾ ദുഷിച്ച മറ്റ് പലതിനോടും ഉപമിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ജാക്സൺ. എന്റെ ശ്വാസം മുട്ടുകയാണ്.

നിന്നോട് എനിക്ക് തോന്നിയത് എന്തായിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, ഈ അവസാന നിമിഷത്തിലും എനിക്ക് ഒരേയൊരു ഉത്തരമേയുള്ളൂ അത് പ്രണയമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം, എന്റെ ഇരുണ്ട ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചം തന്ന ഒരേയൊരു പ്രണയം. നീ എനിക്ക് തന്ന ആ നാളുകൾ മതി എനിക്ക് മരിക്കുവോളം ഓർക്കാൻ. നീ തോറ്റുപോകരുത് ജാക്സൺ. നീ വലിയൊരു എഴുത്തുകാരനാകണം. നിന്റെ പേനയിൽ നിന്നും വീഴുന്ന വരികളിൽ ഞാനുണ്ടാകണം. നിന്റെ ലീന ടീച്ചർ എവിടെയും പോയിട്ടില്ല… നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഞാനുണ്ടാകും.
സ്നേഹത്തോടെ , നിന്റെ ലീന ടീച്ചർ

ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ജാക്സൺ ആ പാർക്കിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. 17-ാം വയസ്സിൽ സെക്കന്ദരാബാദ് സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് കണ്ട ആ മുഖം അവന്റെ കൺമുന്നിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു.

അദ്ധ്യായം 24: ശൂന്യതയുടെ ലെയ്നുകൾ

അന്ന് രാത്രി ജാക്സൺ സായി രാജിനോടൊപ്പം ഗോപാൽപുരത്തെ ആ പഴയ പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിന് മുന്നിലെത്തി. ഇരുട്ടിൽ മൂടിക്കിടക്കുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടം ഇപ്പോൾ ആരും താമസിക്കാതെ പ്രേതാലയം പോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. കാടുകയറി മൂടിയ ആ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി ജാക്സൺ നിന്നു.
അവൻ പതുക്കെ കൺകൾ പൂട്ടി.

ആ ഇരുട്ടിലും അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു—തന്റെ പ്രിയ സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം. ആ വണ്ടിയുടെ പുറകിലിരുന്ന് തന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ചിരിക്കുന്ന ലീന ടീച്ചറുടെ രൂപം അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
“ടീച്ചർ… ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല. ഞാൻ ഒരു എഴുത്തുകാരനായി. ടീച്ചർ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പക്ഷേ… എനിക്ക് വേണ്ടി വരികൾ തന്ന എന്റെ മാലാഖ ഇന്ന് ഇല്ലല്ലോ… ജാക്സൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.

അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ലീന അന്ന് സമ്മാനിച്ച ആ പഴയ ഫൗണ്ടൻ പേന പുറത്തെടുത്തു. 18 വർഷമായി അവൻ ജീവനേക്കാൾ വലിപ്പത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച പേന. ആ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് അവൻ ആ പേന പതുക്കെ കുത്തിവെച്ചു. തന്റെ പ്രണയവും ഓർമ്മകളും ആ മണ്ണിൽത്തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെന്നതുപോലെ.

നമുക്ക് പോകാം സായി… ജാക്സൺ പതുക്കെ തിരികെ നടന്നു.

അദ്ധ്യായം 25 : അവസാനിക്കാത്ത കഥ

2017 ജൂൺ അവസാന വാരം. ജാക്സൺ തിരികെ നാട്ടിലെത്തി. വീടിന് സമീപത്തെ പുഴയുടെ തീരത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ആ ഭാരമില്ലായിരുന്നു. ലീനയുടെ വേർപാട് അവന് നൽകിയ വേദന വലുതാണെങ്കിലും, അവൾ തന്ന ആ പ്രണയത്തിന്റെ കരുത്ത് അവനെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

അവൻ തന്റെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പുതിയ നോവലിന്റെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതി എടുത്തു. അതിന്റെ അവസാന പേജിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. അതിൽ അവൻ തന്റെ പുതിയ നോവലിന്റെ പേര് കുറിച്ചു:

” സായി പ്രിയങ്ക : മെമ്മറീസ് ഓഫ് മൈ ലൈഫ് “
ആ പുസ്തകത്തിന്റെ സമർപ്പണ പേജിൽ അവൻ ആ വരികൾ എഴുതിച്ചേർത്തു:
“എന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിലിരുന്ന് എനിക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ആകാശം കാണിച്ചുതന്ന, സെക്കന്ദരാബാദിലെ കൽക്കരിപ്പുകകൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞുപോയ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലീന ടീച്ചർക്ക്… ഈ അക്ഷരങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.”

ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കല്ലടയാറ്റിലെ ഓളങ്ങളിൽ സൂര്യപ്രകാശം തട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജാക്സന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ലീന മരിച്ചിട്ടില്ല, അവൻ എഴുതുന്ന ഓരോ വരിയിലൂടെയും, വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെയും അവൾ ജീവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അമരമായ ആ പ്രണയത്തിന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല… അത് തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

Author Biodata

ആൻസൺ വർഗ്ഗീസ്

നോവലിസ്റ്റ്, തിരക്കഥാകൃത്ത്,ഫിലിം മേക്കർ,കവി
മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ഒരുപോലെ സാഹിത്യരചന നടത്തുന്ന നോവലിസ്റ്റും തിരക്കഥാകൃത്തും കവിയുമാണ് ആൻസൺ വർഗ്ഗീസ്.വൈഫൈ വില്ലേജ്,അൺ ഫിൽട്ടേഡ് എന്നീ ഏറ്റവും പുതിയ സിനിമ പ്രോജക്റ്റുകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികൾ ആണ്.മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകൾ, ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ, അതിജീവനം, വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ കേന്ദ്രപ്രമേയമാക്കിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർഗ്ഗാത്മക ഇടപെടലുകൾ.
സൈക്കോളജിക്കൽ സസ്പെൻസ്, പാരാനോർമൽ മിസ്റ്ററി, ടെക്നോ-മിസ്റ്റിക് ത്രില്ലർ, സയൻസ് ഫിക്ഷൻ, സമകാലിക വിഷയങ്ങൾ തുടങ്ങി വൈവിധ്യമാർന്ന സാഹിത്യവിഭാഗങ്ങളിൽ (Genres) അദ്ദേഹം രചന നിർവ്വഹിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രവും ആത്മീയതയും, സാങ്കേതികവിദ്യയും മനുഷ്യബോധവും തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധങ്ങളെ ആഖ്യാന പശ്ചാത്തലത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത. ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ കൃത്രിമബുദ്ധിയും മനുഷ്യന്റെ മാനസികാവസ്ഥകളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും കൂടിച്ചേരലുകളെയും സൃഷ്ടികളിൽ സർഗ്ഗാത്മകമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിക്കുന്നു.
നോവലിനു പുറമെ സിനിമ, തിരക്കഥ, കവിത, ഗാനരചന എന്നീ മേഖലകളിലും സജീവമാണ്. ‘Secunderabad Diaries’, ‘Anamika’, ‘Survival: The Unending Shadows’, ‘404: Shadow Network’, ‘Last Seen Online’, ‘Offline’ തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രധാന കൃതികൾ.
ആധുനിക സാങ്കേതിക ലോകത്തിന്റെയും മനുഷ്യന്റെ ശാശ്വതമായ ആത്മീയ അന്വേഷണങ്ങളുടെയും സന്ധിസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ദൃശ്യാത്മകതയുള്ള ആഖ്യാനരീതിയിലൂടെ പുതിയ കഥാസാധ്യതകൾ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് ആൻസൺ വർഗ്ഗീസിന്റെ സാഹിത്യയാത്ര.