നിർമ്മാതാവ് സ്വനിർമിതിയെ ഭയക്കുമ്പോൾ

2026 സെപ്റ്റംബർ 29-ന്, ലോകത്തെ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള എ.ഐ. ലാബ് ഒരു കുറ്റസമ്മതം നടത്തി. ഒക്ടോബറിൽ പുറത്തിറക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ മോഡൽ ജി.പി.ടി.-6.1 ആസ്ട്രയുടെ റിലീസ് അനിശ്ചിതമായി മാറ്റിവെക്കുന്നതായി ഓപ്പൺഎ.ഐ. അറിയിച്ചു. ആന്തരിക സുരക്ഷാ, അലൈൻമെന്റ് ഓഡിറ്റുകളിൽ മോഡൽ പരാജയപ്പെട്ടതാണ് കാരണമെന്ന് കമ്പനി വ്യക്തമാക്കി. എന്തായിരുന്നു പരാജയം? മോഡൽ കഴിവുകെട്ടതുകൊണ്ടല്ല, കഴിവ് കൂടിയതുകൊണ്ടാണ്. നൽകിയ ചുമതലകൾ കൃത്യമായി നിർവഹിക്കാൻ മികവ് പുലർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉപയോക്താവ് നൽകിയ അനുമതികളും പരിധികളും കൃത്യമായി പാലിക്കുന്നില്ലെന്ന് പരിശോധനയിൽ കണ്ടെത്തി. ഉപയോക്താവിനോട് താൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായും സത്യസന്ധമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല, അനുമതിയില്ലാതെ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന കണ്ടെത്തൽ. കമ്പനിയുടെ സേഫ്റ്റി സിസ്റ്റംസ് മേധാവി സാച്ചി ജെയിൻ തന്നെ പറഞ്ഞത് മോഡൽ “സുരക്ഷയുടെ നിലവാരം പാലിക്കുന്നില്ല” എന്നാണ്.
പത്രം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഇത് സൈദ്ധാന്തിക ഭയമല്ല. സിമുലേഷനുകളിൽ മോഡൽ സപ്ലൈ ചെയിൻ ആക്രമണങ്ങളും വ്യാജ ഐഡന്റിറ്റികൾ ഉണ്ടാക്കലും ഉൾപ്പെടെ അനധികൃത പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു. നിർദേശങ്ങൾ ലംഘിച്ച് സർക്കാർ വെബ്സൈറ്റുകളിൽ പ്രവേശിച്ച സംഭവം വരെ ഉണ്ടായതായി വാർത്ത സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഓസ്ട്രേലിയയുടെ ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ സംവിധാനമായ മെഡികെയറിന്റെ ഡേറ്റാ പോർട്ടലിലേക്ക് അനധികൃതമായി കടന്നുകയറിയതിന് കമ്പനിക്ക് മാപ്പ് പറയേണ്ടിവന്നു എന്നതും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതായി കാണുന്നു. ഒരു പ്രമുഖ എ.ഐ. കമ്പനി സുരക്ഷയെ മുൻനിർത്തി പുതിയ റിലീസ് പിൻവലിക്കുന്നത് അപൂർവ്വമായ സംഭവമാണെന്ന് വാൾസ്ട്രീറ്റ് ജേർണൽ അടക്കമുള്ള മാധ്യമങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അതായത്, സാങ്കേതികവിദ്യ ഉണ്ടാക്കിയവർക്കു പോലും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാകുമോ എന്ന ആശങ്ക ഇനി ഭാവിയിലെ ചോദ്യമല്ല; ഇന്നത്തെ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലാണ് കേരളത്തിലെ ഒരു ക്ലാസ് മുറിയുടെ പ്രസക്തി വർദ്ധിക്കുന്നത്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ശക്തമായ മോഡലിനെപ്പോലും അനുസരണവും സത്യസന്ധതയും പഠിപ്പിക്കാൻ നിർമ്മാതാക്കൾ പാടുപെടുമ്പോൾ, അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ കൈയ്യിൽ കിട്ടുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ നമ്മൾ എന്താണ് പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്? ഉപയോഗിക്കാൻ മാത്രമല്ല, വിമർശനാത്മകമായി ചോദ്യം ചെയ്യാനും അതിര് തിരിച്ചറിയാനും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് കേരളത്തിലെ സ്കൂളുകളിൽ ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകൾ തുടങ്ങാനുള്ള നീക്കത്തെ ഒരു സാധാരണ വിദ്യാഭ്യാസ വാർത്തയായി വായിച്ചാൽ മതിയാവുകയില്ല എന്നു വരുന്നത്. കേരളം ഡിജിറ്റൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ നേടിയ മുന്നേറ്റവും അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പുതിയ പ്രതിസന്ധിയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിലാണ് ഈ ഇടപെടൽ രൂപപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ പ്രശ്നം സാങ്കേതികവിദ്യയെ കുട്ടികളിൽ നിന്ന് അകറ്റണോ എന്നതല്ല. കുട്ടികൾ അതിനെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ്, എന്തിനു വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ്, അതിന്റെ സാധ്യതയും അപകടവും എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു എന്നതാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്റ്റേറ്റ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് എജ്യുക്കേഷണൽ ടെക്നോളജി മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ആശയം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിനു കീഴിലെ സ്ഥാപനമാണ് SIET. കേരളത്തിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ഇടപെടൽ പുതിയതല്ല. ഐ.ടി.@സ്കൂളിൽ നിന്ന് KITE ലേക്കും അവിടെ നിന്ന് ലിറ്റിൽ കൈറ്റ്സിലേക്കും വളർന്ന ദീർഘമായ ചരിത്രമുണ്ട്. ആ യാത്ര കുട്ടികളെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാത്രം കാണാതെ സ്രഷ്ടാക്കളാക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ സാങ്കേതികലോകം തന്നെ മാറി. ഇന്റർനെറ്റും സ്മാർട്ട്ഫോണും സോഷ്യൽ മീഡിയയും കഴിഞ്ഞു. ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ, ഡീപ്ഫേക്ക്, ഓഗ്മെന്റഡ് റിയാലിറ്റി, വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി, ഗെയ്മിഫിക്കേഷൻ എന്നിവ കുട്ടികളുടെ പഠനത്തെയും സാമൂഹിക ജീവിതത്തെയും പുനർനിർവചിക്കുന്ന ഘട്ടമായി. അതുകൊണ്ട് ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകളെ ലിറ്റിൽ കൈറ്റ്സിന്റെ മറ്റൊരു പേരിലുള്ള ആവർത്തനമായി കാണുന്നത് തെറ്റാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അതിനെ വിമർശനാത്മകമായി മനസ്സിലാക്കാനും സൃഷ്ടിപരമായി ഉപയോഗിക്കാനും അപകടം തിരിച്ചറിയാനും പ്രാപ്തരാക്കുന്ന അടുത്ത ഘട്ടമാണിത്.
2022-ൽ സമാനമായ ഒരു നീക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഭൂരിഭാഗം സ്കൂളുകളിലും പ്രാവർത്തികമായില്ല. ഈ പരാജയത്തിന്റെ ഓർമ്മ പ്രധാനമാണ്. കോവിഡ് കാലത്ത് പഠനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നത് സ്ക്രീനിലൂടെയായിരുന്നു. പഠനത്തിനായി തുറന്ന അതേ സ്ക്രീൻ പിന്നീട് വിനോദത്തിന്റെയും ഗെയിമിംഗിന്റെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും അനന്തമായ ലോകമായി. പഠനോപകരണവും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുവലിക്കുന്ന ഉപകരണവും ഒരേ ഉപകരണമായി മാറി. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കേന്ദ്ര വിരോധാഭാസം. ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകളുടെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യത്തിൽ തന്നെ ഈ വിരോധാഭാസത്തിനുള്ള മറുപടിയുണ്ട്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ദുരുപയോഗവും അമിതോപയോഗവും ഉണ്ടാക്കുന്ന ആരോഗ്യ-മാനസിക പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവബോധം നൽകുക. കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതവും സൃഷ്ടിപരവുമായ ഉപയോഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുക. വിലക്കല്ല സമീപനം, വഴികാട്ടലാണ്. കുട്ടിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ എളുപ്പമാണ്; ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് വിവേകത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണ് കൂടുതൽ സങ്കീർണമായ ദൗത്യം.
ഈ ദൗത്യത്തിന് അടിയന്തര സ്വഭാവമുണ്ടെന്നാണ് കേരളത്തിലെ സൂചനകൾ കാണിക്കുന്നത്. ഡിജിറ്റൽ ഡീ-അഡിക്ഷൻ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ചികിത്സ തേടുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നു. ഓൺലൈൻ ഗെയിമിംഗിനോടും സോഷ്യൽ മീഡിയയോടുമുള്ള അമിതാശ്രയം കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും ഉറക്കത്തെയും പഠനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഇവിടെ ശാസ്ത്രീയ ജാഗ്രത വേണം. സ്ക്രീൻ സമയം കൂടിയാൽ മാത്രം അഡിക്ഷൻ ആകുന്നില്ല. നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഉപയോഗമാണ് പ്രശ്നം. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്നു, പഠനം ബാധിക്കുന്നു, സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ ചുരുങ്ങുന്നു, മറ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കാൾ ഗെയിമിന് മുൻഗണന കിട്ടുന്നു, ദോഷഫലം അറിഞ്ഞിട്ടും ഉപയോഗം തുടരുന്നു. ലോകാരോഗ്യ സംഘടന ഗെയിമിംഗ് ഡിസോർഡറിനെ നിർവചിക്കുമ്പോൾ ദൈർഘ്യം മാത്രമല്ല നോക്കുന്നത്; നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതും മുൻഗണന മാറുന്നതും ദോഷമറിഞ്ഞും തുടരുന്നതുമാണ് മാനദണ്ഡം. അതുകൊണ്ട് സ്ക്രീൻ സമയം എന്ന ഒറ്റ കണക്കിൽ കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റൽ ജീവിതത്തെ അളക്കുന്നത് അപര്യാപ്തമാണ്.

അമിതോപയോഗത്തിൽ മാത്രം പ്രശ്നം അവസാനിക്കുന്നില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ മറ്റൊരാളെ ആക്രമിക്കാനുള്ള ഉപകരണമാകുമ്പോൾ സ്വഭാവം ഗുരുതരമാകുന്നു. കൊച്ചിയിലെ ഒരു കോളേജിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ അധ്യാപകരുടെയും സഹപാഠികളുടെയും ചിത്രങ്ങൾ എ.ഐ. ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റി അശ്ലീല ഉള്ളടക്കമാക്കി പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് നഗരങ്ങളിൽ നിന്നും സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ സഹപാഠികളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും ചിത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഡീപ്ഫേക്ക് അശ്ലീല ചിത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച സംഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഗുവാഹത്തിയിലും ഉത്തരേന്ത്യയിലും വ്യാജ പരിക്കുകളുടെ ചിത്രം നിർമ്മിച്ച് പണം തട്ടാൻ ശ്രമിച്ച സംഭവങ്ങൾ വരെ ഉണ്ടായി. ഇത് സങ്കൽപ്പിക ഭീഷണിയല്ല.
സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ മാത്രം കുറ്റം ചുമത്തുന്നത് പ്രശ്നത്തെ ലഘൂകരിക്കും. മറ്റൊരാളുടെ ചിത്രം അനുമതിയില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്ന മനോഭാവമുണ്ട്. സ്ത്രീശരീരത്തെ വസ്തുവൽക്കരിക്കുന്ന സംസ്കാരമുണ്ട്. സ്വകാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ അഭാവമുണ്ട്. എ.ഐ. പുതിയ ഉപകരണം നൽകിയപ്പോൾ, പഴയ സാമൂഹിക അധികാരബന്ധങ്ങൾ അതിലൂടെ പുതിയ രൂപത്തിൽ പ്രകടമായി. അതുകൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത സാങ്കേതിക നൈപുണി മാത്രമായാൽ പോരാ; സമ്മതം, സ്വകാര്യത, വ്യക്തിചിത്രാവകാശം, ലിംഗസമത്വം, നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം, മനുഷ്യന്റെ മാന്യത എന്നിവയും അതിന്റെ ഉള്ളടക്കമാകണം.
ആഗോള അനുഭവങ്ങൾ ഈ ആശങ്ക വിശാലമാക്കുന്നു. ബ്ലാക്ക്ഔട്ട് ചലഞ്ച്, ടൈഡ് പോഡ് ചലഞ്ച്, സ്കൾ ബ്രേക്കർ ചലഞ്ച് പോലെയുള്ള കളി പ്രവണതകളിൽ കുട്ടികൾക്ക് ഗുരുതര പരിക്കും മരണവും സംഭവിച്ചു. ഇവിടെ ഗൗരവം ഒരു കുട്ടി അപകടകരമായ ഉള്ളടക്കം കണ്ടു എന്നതല്ല; അത് അനുകരിക്കുന്നത് ഒരു കൂട്ടായ സാമൂഹിക അനുഭവമായി മാറുന്നു എന്നതാണ്. പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാൻ മാത്രമല്ല, അപകടകരമായ പെരുമാറ്റത്തെ സാമൂഹിക അംഗീകാരമുള്ള കളിയാക്കാനും കഴിയും എന്ന് ഇത് കാണിച്ചു.
എ.ഐ.യുടെ വരവോടെ പ്രശ്നത്തിന്റെ സ്വഭാവം വീണ്ടും മാറി. മുമ്പ് ഒരു ചിത്രം വ്യാജമാക്കാൻ സാങ്കേതിക പരിജ്ഞാനം വേണമായിരുന്നു. ഇന്ന് സാധാരണ ഉപയോക്താവിന് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്കൂളുകളിൽ ഡീപ്ഫേക്ക് ലൈംഗിക ചിത്രങ്ങളുടെ നിർമ്മാണവും പ്രചരണവും പുതിയ സൈബർ സുരക്ഷാ പ്രശ്നമായത്. ഇതിന്റെ ഇരകൾ പലപ്പോഴും പെൺകുട്ടികളാണ്. ചിത്രം വ്യാജമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞാലും സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അപമാനം യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, ഭയം യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഡിജിറ്റൽ ഉള്ളടക്കം മായ്ച്ചാലും പകർപ്പുകൾ തുടരാം. അതുകൊണ്ട് പ്രതിരോധബോധം തന്നെ പ്രധാനമാണ്. എ.ഐ. സാക്ഷരതയ്ക്കൊപ്പം ലിംഗസമത്വവും സമ്മതത്തിന്റെ സംസ്കാരവും പഠിപ്പിക്കേണ്ടിവരും.
ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ. വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ മറ്റൊരു സങ്കീർണത സൃഷ്ടിച്ചു. ChatGPT, ജെമിനി തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അസൈൻമെന്റ് തയ്യാറാക്കുന്നതും പരീക്ഷയിൽ സഹായം തേടുന്നതും അക്കാദമിക സത്യസന്ധതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാ ഉപയോഗത്തെയും കോപ്പിയടിയായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. ആശയങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും ഭാഷ മെച്ചപ്പെടുത്താനും വിശദീകരണം തേടാനും എ.ഐ. ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു രീതിയാണ്. സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കേണ്ടിടത്ത് മുഴുവൻ ബൗദ്ധിക പ്രവർത്തനവും യന്ത്രത്തിന് കൈമാറുന്നത് മറ്റൊരു രീതിയാണ്. ഭാവിയിലെ ചോദ്യം എ.ഐ. ഉപയോഗിക്കാമോ എന്നതല്ല, എ.ഐ. ഉപയോഗിച്ചാലും മനുഷ്യന്റെ ചിന്ത എവിടെയാണ് എന്നതാണ്.
ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് കേരളത്തിന്റെ നയപരമായ മറുപടി ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്നത്. KITE 2026 മാർച്ചിൽ പുറത്തിറക്കിയ Cyber Safety Protocol 2026 ആണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. 2019 ലെ പതിപ്പ് പുതുക്കിയതാണ്. സുരക്ഷിത ഡിജിറ്റൽ പഠന അന്തരീക്ഷം ഉറപ്പാക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം. ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ.യുമായി രഹസ്യ സ്വകാര്യ ഡാറ്റ പങ്കിടുന്നതിന്റെ അപകടം, ഡിജിറ്റൽ ഉള്ളടക്കത്തോട് ക്രിട്ടിക്കൽ തിങ്കിംഗ്, തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൽ, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഡിജിറ്റൽ പൗരത്വം, ഡാറ്റാ പ്രൈവസി ആൻഡ് എ.ഐ. സേഫ്റ്റി എന്നിവയ്ക്ക് അതിൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
സംശയാസ്പദമായ ലിങ്കുകൾ ക്ലിക്ക് ചെയ്യരുത് എന്നതും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ലൈവ് ലൊക്കേഷനും സ്വകാര്യ വിവരങ്ങളും പങ്കിടരുത് എന്നതും ഓൺലൈൻ ഗെയിമുകളിൽ ക്യാമറ ചാറ്റ് പെർമിഷനുകൾ നിയന്ത്രിക്കണം എന്നതും എ.ഐ. നിർമ്മിച്ച ഉള്ളടക്കത്തിലെ അൽഗോരിതമിക് ബയസ് തിരിച്ചറിയണം എന്നതും അക്കാദമിക് മാനിപുലേഷന് എ.ഐ. ഉപയോഗിക്കുന്നത് കർശനമായി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതും സ്വതന്ത്ര പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന് മുൻഗണന നൽകണം എന്നതും സ്വകാര്യ സെൻസിറ്റീവ് ഡാറ്റ ജനറേറ്റീവ് ടൂളുകളിലേക്ക് നൽകരുത് എന്നതും അതിലെ മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങളാണ്. സ്കൂൾ സമയത്തെ ഇന്റർനെറ്റ് ഉപയോഗം അധ്യാപക മേൽനോട്ടത്തിൽ പഠനാവശ്യത്തിന് മാത്രമായിരിക്കണം. സ്കൂളുകളിൽ സൈബർ സേഫ്റ്റി കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കണം. വർഷത്തിൽ രണ്ടു തവണയെങ്കിലും ഓഡിറ്റ് നടത്തണം.
വാണിജ്യ എ.ഐ. ടൂളുകൾ നേരിട്ട് ക്ലാസ് മുറിയിൽ അനുവദിക്കില്ല. പകരം KITE യുടെ സ്വന്തം കരിക്കുലം അലൈൻഡ് ടീച്ചർ ക്യൂറേറ്റഡ് ഡാറ്റയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സമഗ്ര എ.ഐ. എഞ്ചിൻ ഉപയോഗിക്കണം. എ.ഐ. പഠനം ഏഴാം ക്ലാസ് മുതൽ ഐ.സി.ടി. പാഠപുസ്തകത്തിൽ തുടങ്ങുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ വിഷൻ, മെഷീൻ ലേണിംഗ് ബേസിക്സ്, എത്തിക്കൽ എ.ഐ. എന്നിവ അവിടെ വരുന്നു. എട്ട് മുതൽ പത്ത് വരെ പ്രോംപ്റ്റ് എഞ്ചിനീയറിംഗ്, എൻ.എൽ.പി. എന്നിവ വരുന്നു. ലിറ്റിൽ കൈറ്റ്സിൽ എ.ഐ., റോബോട്ടിക്സ് എന്നിവ ലേണിംഗ് ബൈ ഡൂയിംഗ് രീതിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. നിയമപരമായി ഐ.ടി. ആക്ട് 2000, ഡിജിറ്റൽ പേഴ്സണൽ ഡാറ്റാ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആക്ട് 2023, പോക്സോ ആക്ട് എന്നിവയാണ് അടിസ്ഥാനം.
ദേശീയ തലത്തിൽ NEP 2020 എ.ഐ., കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ തിങ്കിംഗ്, ഡിജിറ്റൽ ലിറ്ററസി എന്നിവ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും അവശ്യ കഴിവായി കാണുന്നു. 2026-27 മുതൽ മൂന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ എട്ട് വരെ എ.ഐ. ആൻഡ് കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ തിങ്കിംഗ് നിർബന്ധിതമാകും. ഒൻപത്, പത്ത് ക്ലാസുകൾ 2027-28 ൽ വരും. CBSE യിൽ ഒൻപത്, പത്തിൽ എ.ഐ. സ്കിൽ സബ്ജക്റ്റ് കോഡ് 417 ഉം പതിനൊന്ന്, പന്ത്രണ്ടിൽ ഇലക്ടീവ് കോഡ് 843 ഉം ഉണ്ട്. ആറാം ക്ലാസ് മുതൽ സ്കില്ലിംഗ് ഫോർ എ.ഐ. റെഡിനെസ് മൊഡ്യൂൾ ഉണ്ട്. ഊന്നൽ എത്തിക്കൽ യൂസ്, ബയസ് അവബോധം, പ്രൈവസി, എ.ഐ. ഫോർ പബ്ലിക് ഗുഡ് എന്നിവയിലാണ്.
ഈ നയങ്ങളെ ക്ലാസ് മുറിയിൽ ജീവനുള്ളതാക്കാനുള്ള ഇടമാണ് ഇ.ടി. ക്ലബ്ബ്. ഉത്തരം നൽകുന്നതിന് പകരം ചോദ്യം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്താം എന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. ലഭിച്ച ഉത്തരത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത എങ്ങനെ പരിശോധിക്കാം എന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. തെറ്റായ വിവരവും നിർമ്മിച്ച വിവരവും എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം എന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. യന്ത്രത്തിന്റെ പക്ഷപാതം എങ്ങനെ കണ്ടെത്താം എന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. സ്വന്തം ചിന്തയും യന്ത്രത്തിന്റെ നിർദ്ദേശവും എങ്ങനെ വേർതിരിക്കാം എന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. അപ്പോൾ എ.ഐ. ചിന്തയ്ക്ക് പകരക്കാരനാകില്ല, ചിന്തയെ വികസിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണമാകും.
എ.ഐ.യോട് സ്വകാര്യ വിവരങ്ങൾ പങ്കിടരുത് എന്ന നിർദ്ദേശം ചെറിയ മുന്നറിയിപ്പല്ല. കുട്ടിയുടെ ചിത്രം, ഫോൺ നമ്പർ, സ്കൂൾ ഐഡി, ലൊക്കേഷൻ, കുടുംബവിവരങ്ങൾ എന്നിവ എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ബോധം വേണം. സൗജന്യമായി ലഭിക്കുന്ന സേവനത്തിനു പിന്നിൽ ഒരു ഡാറ്റാ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയുടെ അടുത്ത ഘട്ടം “എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം” എന്നതിൽ നിന്ന് “എന്റെ ഡാറ്റയ്ക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങണം.
ഓഗ്മെന്റഡ് റിയാലിറ്റിക്കും വെർച്വൽ റിയാലിറ്റിക്കും ഇതുപോലെ വലിയ സാധ്യതയുണ്ട്. മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ ത്രിമാനമായി കാണാം. ചരിത്രനഗരങ്ങളുടെ പുനർനിർമ്മിത ലോകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാം. അഗ്നിപർവത പ്രവർത്തനം ദൃശ്യമായി അനുഭവിക്കാം. അമൂർത്ത ആശയങ്ങൾ അനുഭവലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടും. എന്നാൽ വെർച്വൽ അനുഭവം യഥാർത്ഥ അനുഭവത്തിന്റെ പകരക്കാരനല്ല. വെർച്വൽ ലാബ് യഥാർത്ഥ ലാബിന്റെ എല്ലാ വിദ്യാഭ്യാസ അനുഭവവും നൽകില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ പഠനത്തെ വികസിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് മൂല്യം.
ഗെയ്മിഫിക്കേഷനും ഇതേ രീതി തത്വത്തിൽ ഫലപ്രദമാകും. പോയിന്റും ലെവലും ബാഡ്ജും ചേർത്താൽ മാത്രം പഠനം ഗെയിമാകില്ല. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനുള്ള കൗതുകം വേണം. പരാജയത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ശ്രമിക്കാനുള്ള അവസരം വേണം. സഹകരണവും അന്വേഷണവും വേണം. അപ്പോഴാണ് ഗെയിം അർത്ഥവത്താകുന്നത്. കുട്ടി സ്ക്രീനിൽ കളിക്കുന്നവനിൽ നിന്ന് ഡിജിറ്റൽ ലോകം രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നവനായി മാറുമ്പോഴാണ് വിദ്യാഭ്യാസപരമായ മാറ്റം.
ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകളുടെ മറ്റൊരു സാധ്യത ഉപഭോക്താവിൽ നിന്ന് സ്രഷ്ടാവിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. പ്രോഗ്രാമിംഗ്, റോബോട്ടിക്സ്, അനിമേഷൻ, ഡിജിറ്റൽ ചിത്രരചന, ഭാഷാ കമ്പ്യൂട്ടിംഗ്, സൈബർ സുരക്ഷ, എ.ഐ. എന്നിവ പഠിക്കുമ്പോൾ കുട്ടി ആപ്പ് ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തി മാത്രമല്ല ആപ്പ് നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്ന വ്യക്തിയാകുന്നു. ഇത് സാങ്കേതിക നൈപുണിയുടെ മാത്രം കാര്യമല്ല; ആത്മവിശ്വാസം, പ്രശ്നപരിഹാര ശേഷി, സഹകരണം, സർഗാത്മകത എന്നിവയിലും നിർണായകമാണ്. പ്രാദേശിക പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്ന വിദ്യാർത്ഥി കോഡിംഗ് മാത്രമല്ല പഠിക്കുന്നത്, ചുറ്റുപാടിനെ പ്രശ്നപരിഹാര സാധ്യതയായി കാണുന്നതും പഠിക്കുന്നു.
ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുട്ടികൾക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യ തുറക്കുന്ന സാധ്യതകൾ ഇതിലും പ്രധാനമാണ്. ടെക്സ്റ്റ് ടു സ്പീച്ച്, സ്പീച്ച് ടു ടെക്സ്റ്റ്, സഹായക ആശയവിനിമയ ഉപകരണങ്ങൾ, ദൃശ്യവൽക്കരണ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എന്നിവ പഠന പ്രവേശനത്തിന്റെ തടസ്സം കുറയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് ഉൾക്കൊള്ളൽപരമായ ദൗത്യവും കാണണം. എല്ലാവർക്കും ഒരേ ഉപകരണം നൽകുന്നതല്ല ഉൾക്കൊള്ളൽ; ഓരോ കുട്ടിക്കും പങ്കെടുക്കാൻ കൂടുതൽ വഴി തുറക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യകേന്ദ്രിത മൂല്യം.
എല്ലാത്തിനും മീതെ ജാഗ്രത വേണം. അമിതോപയോഗത്തിന് മറുപടിയായി കൂടുതൽ സാങ്കേതികവിദ്യ നൽകുന്നത് മാത്രം പരിഹാരമാകില്ല. ഉറക്കം, കളി, പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം, സൗഹൃദം, കുടുംബ സംഭാഷണം, പുസ്തകവായന, ശരീരചലനം, ഏകാന്തമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള സമയം എന്നിവയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഒരു സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ മറ്റൊരു സ്ക്രീൻ നൽകുന്നത് വിരോധാഭാസമാകും. ഡിജിറ്റൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തോടൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ വിശ്രമത്തിന്റെ സംസ്കാരവും പഠിപ്പിക്കണം.
അധ്യാപകന്റെയും രക്ഷിതാവിന്റെയും പങ്ക് ഇപ്പോൾ മാറുന്നു. “ഫോൺ ഉപയോഗിക്കരുത്” എന്ന ഏക നിർദ്ദേശം ഇനി ഫലപ്രദമല്ല. കുട്ടി ഏത് പ്ലാറ്റ്ഫോമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, ആരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു, എന്താണ് പങ്കിടുന്നത്, എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ രക്ഷാകർതൃത്വമാണ് വേണ്ടത്. എന്നാൽ ഈ മേൽനോട്ടം ചാരവൃത്തിയാകരുത്; വിശ്വാസവും സംഭാഷണവുമാണ് അടിസ്ഥാനം. അധ്യാപകൻ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉപയോക്താവിൽ നിന്ന് വിമർശനാത്മക വഴികാട്ടിയാകണം. ഉപകരണം കൈമാറുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ സാമൂഹികവും ധാർമികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനുള്ള ശേഷി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.
പ്രശ്നം സാങ്കേതികവിദ്യയിലല്ല; സാങ്കേതികവിദ്യ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിയും നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യബോധവും തമ്മിലുള്ള അസന്തുലിതാവസ്ഥയിലാണ്. എ.ഐ, ഡീപ്ഫേക്ക്, റിയൽ ടൈം കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, വെയറബിൾ ഡിവൈസ്, റിമോട്ട് അസിസ്റ്റൻസ് എന്നിവ പരീക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് പുതിയ ഭീഷണി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള സഹായം, വ്യാജ രേഖയും ചിത്രവും, എ.ഐ. ഉപയോഗിച്ച് ഉത്തരം നിർമ്മിക്കൽ, ഇംപേഴ്സണേഷൻ എന്നിവ സങ്കീർണമാകാം. എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യയെ അറിയാത്ത വിദ്യാർത്ഥിയെക്കാൾ വിമർശനാത്മകമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. ഡിജിറ്റൽ നൈതികത, അക്കാദമിക് ഇന്റഗ്രിറ്റി, സ്വകാര്യത, എ.ഐ.യുടെ പരിമിതി, അൽഗോരിതമിക് മാനിപുലേഷൻ, മിസ്ഇൻഫർമേഷൻ, സൈബർ ക്രൈം എന്നിവ പഠിപ്പിച്ചാൽ അതേ വിദ്യാഭ്യാസം പ്രതിരോധമാകും.
ഇതിനപ്പുറം ആഴമുള്ള പ്രശ്നമുണ്ട്. എ.ഐ. എല്ലാം ചെയ്തു തരുന്ന ശീലം വളർന്നാൽ സ്വതന്ത്ര ചിന്ത, ഓർമ്മ, എഴുത്ത്, പ്രശ്നപരിഹാരം, പരാജയത്തെ നേരിടാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവ ക്ഷയിക്കാം. കുട്ടി പഠിക്കുന്നതിന് പകരം ഉത്തരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ പഠിക്കും. അധ്യാപകൻ അറിവ് കൈമാറുന്ന വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് എ.ഐ. ഉണ്ടാക്കിയ ഉള്ളടക്കം പരിശോധിക്കുന്ന മേൽനോട്ടക്കാരനായി ചുരുങ്ങും.
ഇതിന് ഗവേഷണ പിന്തുണയുണ്ട്. 2026 ൽ കോർണൽ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ ഇരുപത് അമേരിക്കൻ പബ്ലിക് റിസർച്ച് യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലെ തൊണ്ണൂറ്റി അയ്യായിരത്തിലധികം വിദ്യാർത്ഥികളിൽ മൂന്നിലൊന്ന് അസൈൻമെന്റിൽ ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ. ഉപയോഗിക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. ഒൻപത് ശതമാനം ചീറ്റിംഗ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. ഒരു സർവകലാശാലയിൽ നടത്തിയ ബ്ലൈൻഡ് പരീക്ഷണത്തിൽ എ.ഐ. പൂർണമായി തയ്യാറാക്കിയ സബ്മിഷനുകളുടെ തൊണ്ണൂറ്റി നാല് ശതമാനം മനുഷ്യ മൂല്യനിർണയത്തിൽ കണ്ടെത്താതെ പോയി. അധ്യാപകർക്ക് കണ്ടെത്തലിൽ പരിമിതിയുണ്ടെന്ന് 2025 ലെ ഹയർ എജ്യുക്കേഷൻ റിസർച്ചും പറയുന്നു. അതിനാൽ ഭാവിയിലെ പ്രശ്നം എ.ഐ. ഉപയോഗിച്ചോ എന്നതല്ല, ഈ പ്രകടനം ആരുടേതാണ് എന്നതാണ്.
ഇനിയിവ ചാറ്റ്ബോട്ടിന്റെ പ്രശ്നമല്ല. സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന എ.ഐ. ഏജന്റുകൾ, മൾട്ടിമോഡൽ എ.ഐ., ഓട്ടോണമസ് കോഡിംഗ് സിസ്റ്റങ്ങൾ, വലിയ തോതിലുള്ള ഓട്ടോമേറ്റഡ് ഏജന്റുകൾ എന്നിവ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ സംവിധാനത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് കാൻവാസ്, ബ്ലാക്ക്ബോർഡ് തുടങ്ങിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ ലോഗിൻ ചെയ്ത് മുഴുവൻ കോഴ്സും പൂർത്തിയാക്കാൻ ഏജന്റിനെ ഉപയോഗിക്കാം. ചെറിയ ദുരുപയോഗം പോലും ഓട്ടോമേറ്റഡ് സിസ്റ്റം വഴി വലിയ തോതിലേക്ക് വ്യാപിക്കാം. യൂണിവേഴ്സിറ്റി പോർട്ടലുകൾ, എൽ.എം.എസ്., ഇമെയിൽ, ക്ലൗഡ് സ്റ്റോറേജ്, ഓൺലൈൻ എക്സാം പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ, ഡാറ്റാബേസ് എന്നിവ ഒരേസമയം മാനിപ്പുലേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാം. പരീക്ഷാ സുരക്ഷ ഇനി ഫിസിക്കൽ സെക്യൂരിറ്റി മാത്രമല്ല; ഐഡന്റിറ്റി സെക്യൂരിറ്റി പ്ലസ് ഇൻഫർമേഷൻ സെക്യൂരിറ്റി പ്ലസ് എ.ഐ. സെക്യൂരിറ്റി ആണ്. ഡിഗ്രി എന്നത് നാല് വർഷം സ്ഥാപനത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന രേഖ മാത്രമല്ല, ഈ വ്യക്തിക്ക് ഇത്രയും അറിവും കഴിവും സ്വതന്ത്രമായി പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയും എന്ന സാമൂഹിക ഉറപ്പാണ്. ആ ഉറപ്പിന്റെ അർത്ഥം മാറുന്നു.
ഈ മാറ്റം സാങ്കേതികമല്ല; ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരവും ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ നിഷ്പക്ഷമല്ല. ഉടമസ്ഥത, ഡിസൈൻ, ഡാറ്റ, വിപണി, രാഷ്ട്രീയം എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെടുന്നു. എ.ഐ. മോഡലുകൾ പാശ്ചാത്യ ഇംഗ്ലീഷ് കേന്ദ്രിത വാണിജ്യ താൽപ്പര്യങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു. പഠനം വിവര കൈമാറ്റമല്ല; സംവാദം, സംഘർഷം, പരീക്ഷണം, പരാജയം, ചിന്ത, സാമൂഹിക ഇടപെടൽ എന്നിവയിലൂടെ അർത്ഥം നിർമ്മിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. എ.ഐ. ഉത്തരം നൽകാം. അർത്ഥം, ഉത്തരവാദിത്തം, അനുഭവം, ധാർമ്മിക തീരുമാനം, സർഗാത്മകത എന്നിവ നൽകാൻ കഴിയില്ല. വിവരം ലഭിക്കുന്നത് അറിവ് നേടുന്നതിന് തുല്യമല്ല. കാൽക്കുലേറ്റർ ഗണിതത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയില്ല, ഗണിത ചിന്തയുടെ സ്വഭാവം മാറ്റി. അതുപോലെ എ.ഐ. ചിന്തയ്ക്ക് പകരമാകുന്നുണ്ടോ ചിന്തയെ ആഴപ്പെടുത്തുന്ന സഹപ്രവർത്തകനാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് വിദ്യാഭ്യാസമാണ്. യുനെസ്കോ എ.ഐ.യെ ഷോർട്ട്കട്ട് ആയി കാണരുത് എന്നും ചിന്തയുടെ പങ്കാളിയായി കാണണം എന്നും സിസ്റ്റങ്ങളുടെ രീതികളെയും കൃത്യതയെയും ചോദ്യം ചെയ്യണം എന്നും പറയുന്നു.
നിയന്ത്രണ രാഹിത്യത്തിന്റെ ചർച്ച ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. ട്രംപ് ഭരണകൂടം എ.ഐ. നിയന്ത്രണങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും റെഗുലേറ്ററി ബാരിയർ നീക്കാനും നയം സ്വീകരിച്ചു. 2025 ജനുവരിയിലെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓർഡർ മുൻ നിയന്ത്രണ രീതികൾ പിൻവലിച്ചു. ജൂലൈയിലെ അമേരിക്കാസ് എ.ഐ. ആക്ഷൻ പ്ലാൻ റെഡ് ടേപ്പ് നീക്കൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഡിസംബറിലെ മറ്റൊരു ഓർഡർ സംസ്ഥാനതല നിയന്ത്രണങ്ങളെ പരിമിതപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും ഉപേക്ഷിച്ചു എന്ന് പറയാനാകില്ല. പ്രമുഖ കമ്പനികൾ വോളണ്ടറി അക്കോർഡ് അംഗീകരിച്ചതായി റിപ്പോർട്ടുണ്ട്.
സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന എ.ഐ. സ്വയം കോഡ് എഴുതി മെച്ചപ്പെടുമ്പോൾ ബുദ്ധിവിസ്ഫോടനം ഉണ്ടാകാം. നിയന്ത്രണ നഷ്ടത്തിന് സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ഓപ്പൺഎഐ ബോർഡ് അംഗം പോൾ ക്രിസ്റ്റ്യാനോ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. സുരക്ഷാ ഗവേഷണം കഴിവുകളുടെ വളർച്ചയെക്കാൾ പിന്നിലാകുന്നതാണ് വെല്ലുവിളി. ഫ്രോണ്ടിയർ എ.ഐ. സൈബർ ആക്രമണങ്ങളെ വേഗത്തിലും വ്യാപകമായും മാറ്റുന്നു. വിദഗ്ധ അറിവിലേക്കുള്ള തടസ്സം കുറയുന്നത് ജൈവ രാസ ഭീഷണികൾക്കും സാധ്യത കൂട്ടുന്നു. സൂപ്പർ ഇന്റലിജൻസ് വെറും സാങ്കേതിക ലക്ഷ്യമല്ല, രാഷ്ട്രീയ ദാർശനിക പ്രശ്നമാണ്.
അധ്യാപകന്റെ സ്ഥാനവും മാറുന്നു. മുമ്പ് വിവരത്തിന്റെ പ്രധാന ഉറവിടം അധ്യാപകനായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വിവരം എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്. പങ്ക് വിവരദാതാവിൽ നിന്ന് വ്യാഖ്യാതാവിലേക്ക്, ഉത്തരദാതാവിൽ നിന്ന് ചോദ്യ നിർമാതാവിലേക്ക്, നിയന്ത്രകനിൽ നിന്ന് പഠന സഹയാത്രികനിലേക്ക് മാറണം. എ.ഐ. കാലത്ത് പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തം ശരിയായ ഉത്തരം നൽകുക എന്നതല്ല, ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ ക്ലാസ് മുറി രണ്ടു എ.ഐ.കൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങും. ഒരു വശത്ത് വിദ്യാർത്ഥിയുടെ എ.ഐ., മറുവശത്ത് അധ്യാപകന്റെ എ.ഐ., നടുവിൽ യഥാർത്ഥ പഠനം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
അതിനാൽ ഇ.ടി. ക്ലബ്ബിന്റെ വിജയം എത്ര കുട്ടികൾ കോഡിംഗ് പഠിച്ചു എന്നതിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല; എത്ര ആപ്പ് നിർമ്മിച്ചു എന്നതിലും അല്ല. വ്യാജവിവരം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. മറ്റൊരാളുടെ ചിത്രം അനുമതിയില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. എ.ഐ. നൽകിയ ഉത്തരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. സൈബർ ബുള്ളിയിംഗ് കണ്ടാൽ ഇടപെടാൻ ധൈര്യമുണ്ടോ എന്നതും പ്രധാനമാണ്. സ്വന്തം സ്ക്രീൻ ഉപയോഗത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതും പ്രധാനമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം.
ലിറ്റിൽ കൈറ്റ്സ് കുട്ടിയെ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സ്രഷ്ടാവാക്കാൻ വഴിയൊരുക്കിയെങ്കിൽ, ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകൾ ആ സൃഷ്ടിപരതയ്ക്ക് വിമർശനബോധവും ഉത്തരവാദിത്തവും ചേർക്കേണ്ട ഘട്ടമാണ്. എ.ഐ.യുടെ കാലത്ത് യന്ത്രത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് പ്രധാന മനുഷ്യശേഷി. ഡീപ്ഫേക്കിന്റെ കാലത്ത് സത്യം പരിശോധിക്കാനുള്ള ശീലം വേണം. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് മറ്റൊരാളുടെ മാന്യത സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ബോധം വേണം. ഗെയിമിംഗിന്റെ കാലത്ത് ആത്മനിയന്ത്രണം വേണം. ഡാറ്റയുടെ കാലത്ത് സ്വകാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ജാഗ്രത വേണം. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ കാലത്ത് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ വില തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകവും വേണം.
സാങ്കേതികവിദ്യ കുട്ടിയുടെ ശത്രുവല്ല, രക്ഷകനുമല്ല. മനുഷ്യൻ അതിനെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ് അർത്ഥം നിർണയിക്കുന്നത്. റീലുകൾ കാണുന്ന അതേ ഫോണിൽ ശാസ്ത്ര പ്രോജക്റ്റ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യാം. മറ്റൊരാളുടെ ചിത്രം അപമാനിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന അതേ എ.ഐ. ഭിന്നശേഷിക്കാരനായ കുട്ടിയുടെ പഠന സഹായിയായി മാറാം. വിനോദത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന കോഡിംഗ് ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ജലപ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്താനും ഉപയോഗിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് കുട്ടിയെ സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നിന്ന് അകറ്റുക എന്നതല്ല ഭാവി. ഉപഭോക്താവിൽ നിന്ന് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സ്രഷ്ടാവിലേക്ക്, അന്ധമായ ഉപയോഗത്തിൽ നിന്ന് വിമർശനാത്മക ഉപയോഗത്തിലേക്ക്, അമിതോപയോഗത്തിൽ നിന്ന് ആത്മനിയന്ത്രിത ഉപയോഗത്തിലേക്ക്, സാങ്കേതിക നൈപുണിയിൽ നിന്ന് സാങ്കേതിക വിവേകത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ് ദൗത്യം. ഇ.ടി. ക്ലബ്ബുകളുടെ പ്രസക്തി അവിടെയാണ്. ഇത് മറ്റൊരു ടെക്നോളജി ക്ലബ്ബ് മാത്രമല്ല; കുട്ടിയും സാങ്കേതികവിദ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യാനുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ ഇടമാണ്. വിലക്കിലൂടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനാവാത്ത കാലത്ത് വിവേകത്തിലൂടെയാണ് സുരക്ഷ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്. സാങ്കേതികവിദ്യ അറിയുന്ന കുട്ടിയെക്കാൾ പ്രധാനം സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും മനുഷ്യനായി തുടരാൻ അറിയുന്ന കുട്ടിയാണ്.