അന്ധകാരം അതിന്റെ എല്ലാ കറുപ്പോടും കൂടി ആ പഴയ ജയിൽമുറിയെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു. ചുവരിലെ പെൻഡുലം ക്ലോക്കിന്റെ ടിക്-ടിക് ശബ്ദം വെറുമൊരു സമയസൂചകമായിരുന്നില്ല; അത് രവിയണ്ണന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പുകളോട് മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു. നാളെ പുലർച്ചെ ഈ ഇരുമ്പുമറകളുടെ പടിയിറങ്ങണം. മുപ്പതു വർഷം. മുപ്പതു വർഷമെന്നത് എത്ര ദിവസങ്ങളാണ്? എത്ര മണിക്കൂറുകളാണ്? അതിനേക്കാളേറെ, ഈ കൈകളിൽ വന്നുനിശ്ചലമായത് എത്ര മനുഷ്യരുടെ അവസാന ശ്വാസങ്ങളാണ്?
രവിയണ്ണൻ തന്റെ കനത്ത തഴമ്പിച്ച കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കൈകളിൽ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു—വാർദ്ധക്യം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മുപ്പതു വർഷമായി ഉള്ളിൽ അണകെട്ടി നിർത്തിയ ഓർമ്മകളുടെ കുത്തൊഴുക്കുകൊണ്ട്. ഒരു തുള്ളി മദ്യം പോലും തൊടാതെ, ഉറക്കമില്ലാത്ത എത്രയോ രാത്രികളിൽ അയാൾ ഈ കൈകളെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു. ‘നിയമത്തിന്റെ കൈകൾ’ എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സ്വന്തം ഉള്ളിൽ അതൊരു കൊലയാളിയുടെ കൈകളായി അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മൺവിളക്കിന്റെ തിരി അവസാനമായി ഒന്ന് പിടഞ്ഞു, പിന്നെ കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് വഴിമാറി.
സമയം പാതിരാത്രി പന്ത്രണ്ടിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചപ്പോൾ പുറത്ത് പ്രകൃതി അതിന്റെ ഭാവം മാറ്റി. കനത്ത പേമാരിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ശ്മശാനമൂകത കൈവന്നു. കാറ്റിന്റെ ദിശ മാറി. ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന വായുവിന് ഈർപ്പത്തിന്റെ തണുപ്പല്ല, മറിച്ച് ശവക്കല്ലറകളുടെ വന്യമായ കരിമണമായിരുന്നു.
ആ ഇരുട്ടിൽ, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മൺകപ്പിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ ചായയിൽ നിന്നും പുക ഉയരാൻ തുടങ്ങി. വെറുമൊരു പുകയല്ല അത്, പച്ചമരങ്ങൾ കരിയുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന കനത്ത ഗന്ധമുള്ള പുക. രവിയണ്ണന്റെ ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. ആ പുകമഞ്ഞ് പതിയെ വായുവിൽ ഒരു രൂപമായി മാറി. ഇരുപതു വർഷം മുൻപ്, രാഷ്ട്രീയ പകപോക്കലിന്റെ ഇരയായി കള്ളക്കേസിൽ കുടുങ്ങി തൂക്കുകയറിനെ ചുംബിക്കേണ്ടി വന്ന സേവ്യർ!
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രശാന്തമായ തടാകം പോലെയുള്ള ശൂന്യതയായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ, അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ രവിയണ്ണന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. തൂക്കുമരത്തിന്റെ തട്ടിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തിയപ്പോൾ, ആ കറുത്ത തുണി മുഖത്തേക്ക് ഇടക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് സേവ്യർ ചോദിച്ച ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം രവിയണ്ണന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി: “അണ്ണാ… എന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് പറയണേ…” അന്ന് നിയമത്തിന് മുന്നിൽ നിസ്സഹായനായിപ്പോയ ഒരച്ഛന്റെ വേദന രവിയണ്ണൻ ഉള്ളിലൊതുക്കി. ആ പുകമഞ്ഞിന്റെ സ്പർശമേറ്റപ്പോൾ രവിയണ്ണന്റെ കാതുകളിൽ ആയുസ്സിന്റെ ഒടുക്കത്തെ ഒടിഞ്ഞുപോയ ശബ്ദം വീണ്ടും കെട്ടുകളിഞ്ഞു. അയാൾ അറിയാതെ കരഞ്ഞുപോയി, അന്ന് കരയാൻ കഴിയാതിരുന്ന എല്ലാ കരച്ചിലുകളും ആ ഇരുട്ടിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്, ജനൽപ്പാളികളിൽ വന്ന് തറയ്ക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ താളം മാറി. പുറത്തെ ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ചുവരിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, അവിടെ ജനലിന്റെ നിഴലിന് പകരം ഒരു ഭീകരരൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു. ക്രൂരനായ കൊലപാതകിയായിരുന്ന കനകദാസ്. ചുവരിലെ ആ നിഴൽരൂപം അസ്വാഭാവികമായി കൈകാലുകൾ ഇളക്കി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കാറ്റിന്റെ ദിശ മാറിയപ്പോൾ ചുവരിലെ നിഴൽ തറയിലേക്ക് പടർന്നു, ഒടുവിൽ രവിയണ്ണന്റെ നിഴലുമായി വന്ന് കൂട്ടിച്ചേർന്നു. സ്വന്തം നിഴലിന് രണ്ട് തലകൾ ഉള്ളതുപോലെ രവിയണ്ണന് തോന്നിപ്പിച്ചു.
അതൊരു വലിയ മാനസിക യുദ്ധമായിരുന്നു. കനകദാസിന്റെ അട്ടഹാസം പുറത്തെ ഇടിമിന്നലിന്റെ ഗർജ്ജനമായി മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടപ്പോൾ രവിയണ്ണന്റെ മനസ്സാക്ഷി ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി: “ഞാൻ ചെയ്തത് ക്രൂരതയാണെങ്കിൽ, ജനങ്ങളുടെ പേരിൽ എന്നെ കൊന്ന നീ ആരാണ് രവി? നീയുമൊരു കൊലയാളിയല്ലേ?”
രവിയണ്ണൻ തന്റെ കാതുകൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. ‘അല്ല… ഞാൻ കടമയാണ് ചെയ്തത്!’ എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. അധികാരത്തിന്റെ ചരടുകൾക്കനുസരിച്ച് തുള്ളിയ വെറുമൊരു പാവയായിരുന്നു താനെന്ന സത്യം അയാളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് ക്ലോക്കിലെ പെൻഡുലത്തിന്റെ ചലനം നിന്നു. സമയം അതിന്റെ പ്രയാണം അവസാനിപ്പിച്ച ആ നിമിഷത്തിൽ, മുറിയുടെ തറയിലെ സിമന്റ് പാളികൾക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത കാട്ടുപൂക്കൾ മുളച്ചുപൊന്തി. മരണത്തിന്റെ തണുപ്പുള്ള ശവപ്പറമ്പുകളിലെ മണം മുറിയിലാകെ പടർന്നു. ആ പൂക്കൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു വൃദ്ധന്റെ ആത്മാവ് സാവധാനം ഉയർന്നു വന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ കോപത്തിൽ സ്വന്തം മകനെ കൊന്ന്, പിന്നീട് പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ വെന്തുരുകി തൂക്കുമരത്തിലേക്ക് നടന്ന വൃദ്ധൻ. അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, വറ്റി വരണ്ട തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് രവിയണ്ണന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിന് കനലിന്റെ ചൂടായിരുന്നു. അത് രവിയണ്ണന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ അഹങ്കാരങ്ങളെയും ചുട്ടെരിച്ചു കളഞ്ഞു.
ഒരു വശത്ത് പുകമഞ്ഞായി മാറിയ നിരപരാധിത്വം, ചുവരിലെ നിഴലായി പടർന്ന ക്രൂരത, പാദങ്ങളിൽ തൊട്ടുകിടക്കുന്ന പശ്ചാത്താപം. മൂന്ന് വികാരങ്ങൾ… മൂന്ന് ജീവിതങ്ങൾ… അവയെല്ലാം തന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചകളായിരുന്നു.
രവിയണ്ണൻ കസേരയിൽ നിന്നിറങ്ങി ആ തറയിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ രണ്ട് കൈകളും ആകാശത്തേക്ക് നീട്ടി ഉറക്കെ വിതുമ്പി: “എനിക്ക് മോചനം തരൂ… ഞാൻ ചെയ്തത് പാപമാണെങ്കിൽ എന്നെ ശിക്ഷിക്കൂ. പക്ഷേ, നാളെയെങ്കിലും എനിക്കൊന്ന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങണം…” അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വീണ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ തറയിലെ കറുത്ത പൂക്കൾക്ക് മേൽ പതിച്ചപ്പോൾ, മുറിയിൽ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത പടർന്നു.
അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ ആത്മാക്കളുടെ മുഖങ്ങളിൽ ദേഷ്യമോ പകയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ അവസാന നിമിഷം സാക്ഷിയായ ആ മനുഷ്യന് മുന്നിൽ തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം ഒരിക്കൽ കൂടി കാണിച്ചതിന്റെ ആശ്വാസമായിരുന്നു. അവർ സാവധാനം ആ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പ്രഭാത സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണം രവിയണ്ണന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകളിൽ വന്ന് പതിച്ചപ്പോൾ, ആ തഴമ്പുകളുടെ കറുപ്പ് നിറം കുറഞ്ഞതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ദൂരെ ഒരു പക്ഷി കൂജനത്തോടെ പുലരിയെ വരവേറ്റു. ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ വീണ്ടും ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രവിയണ്ണൻ തന്റെ ചെറിയ പെട്ടിയുമെടുത്ത് ജയിലിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ ഒരിക്കൽ പോലും പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. കാരണം, ആ ജയിൽ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ അയാൾ തന്റെ ഭൂതകാലത്തെയും ഭയത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. ആദ്യമായി അയാൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പുലർകാലത്തെ തണുത്ത കാറ്റ് അയാളുടെ ചുമലിൽ തഴുകി കടന്നുപോയി….ഭാരമെല്ലാം ഇറക്കിവെച്ച ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ.
