ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മരണം ഒരിക്കലും ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം ദുരന്തമല്ല. ഒരു കലാലയത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ, ഹോസ്റ്റൽ മുറിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ, ക്ലാസ് മുറിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഒരു യുവജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊലിയുമ്പോൾ തകരുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സ്വപ്നം മാത്രമല്ല, വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ചും യുവത്വത്തെക്കുറിച്ചും സമൂഹം നിർമ്മിച്ച നമ്മുടെ മുഴുവൻ ധാരണകളുമാണ്. അണയാത്ത ഊർജ്ജവും സർഗ്ഗാത്മകതയും കൊണ്ട് വികസിക്കേണ്ട കൗമാര യൗവന കാലഘട്ടങ്ങൾ ഇന്ന് ആധിഭരിതമായ വിഭ്രാന്തികളിലേക്കും പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന വിനാശകരമായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്കും വഴുതിവീഴുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. നിസ്സാര തർക്കങ്ങളുടെ പേരിൽ സഹപാഠികളുടെ ചോര ചിന്തുന്ന അക്രമവാസനയും യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ യവനിക താഴ്ത്തുന്ന ആത്മഹത്യകളും കേരളത്തിന്റെ സ്കൂളുകളിലും കലാലയങ്ങളിലും ഒരു തുടർക്കഥയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. പുറമെ ശാന്തമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന കൗമാര മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന കൊടുംകാറ്റുകളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ സമൂഹം അമ്പരന്നു നിൽക്കുകയാണ്.
നിസ്സാര തർക്കത്തിന്റെ പേരിൽ സഹപാഠിയെ ക്രൂരമായി മർദിക്കുന്ന കൗമാരക്കാരൻ, ഹാജർ തികയാത്തതിന്റെ പേരിൽ വാടകമുറിയിൽ ജീവനൊടുക്കുന്ന എൻജിനീയറിങ് വിദ്യാർത്ഥി, ക്ലാസ് മുറിയിലെ ശകാരത്തിന് മറുപടിയായി ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന പത്താം ക്ലാസുകാരൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംഭവങ്ങളെല്ലാം അകാരണം എന്ന ലേബലിലാണ് പലപ്പോഴും വാർത്തയാകുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ലേബൽ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മുഖംമൂടി. ബാഹ്യ പ്രകോപനമില്ലാതെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതായി തോന്നുന്ന ഈ സംഭവങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ കാരണരഹിതമല്ല എന്നതാണ് സമീപകാല അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ടുകൾ ആവർത്തിച്ചു തെളിയിക്കുന്നത്. ആത്മഹത്യയെ ഒരു വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനം എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ ഒതുക്കുന്നത് അതിന്റെ സാമൂഹിക ശരീരത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കലാണ്. അതുപോലെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തവും കലാലയത്തിന്റെയോ അധ്യാപകരുടെയോ കുടുംബത്തിന്റെയോ മേൽ മാത്രം ചുമത്തുന്നതും യാഥാർഥ്യത്തെ ലളിതവൽക്കരിക്കലാണ്. ഓരോ കേസും വേറിട്ടെടുത്ത് നോക്കിയാൽ വ്യക്തിഗത ദുരന്തമായി തോന്നിയേക്കാം, എന്നാൽ ഒന്നിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ സ്ഥാപനങ്ങൾ, അധ്യാപകർ, കുടുംബങ്ങൾ, സഹപാഠികൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, സമൂഹം എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നെയ്തെടുക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത പ്രതിസന്ധിയാണ് തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്.
കണക്കുകൾ ഈ ആശങ്കയുടെ വ്യാപ്തി വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടികളുടെ ആത്മഹത്യകൾ ഏതാണ്ട് പ്രതിദിനം ഒരു കുട്ടി എന്ന തോതിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പോലീസ് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷത്തിനിടെ ഇത് ഗണ്യമായി വർധിച്ചതായി നിയമസഭയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട വിവരങ്ങളും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. 2025 മുതൽ പതിനെട്ടു വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവരിൽ മാത്രം മുന്നൂറ്റി അൻപത്തൊമ്പത് ആത്മഹത്യകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്ന കണക്ക് ഒരു ദിവസം ഒരു കുട്ടി എന്ന നിലയിലുള്ള നഷ്ടത്തെയാണ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്. മരിക്കുന്നവരിൽ ആൺകുട്ടികളെക്കാൾ പെൺകുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടുതലാണ് എന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട വിശദാംശമാണ്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട കേരള പ്രതിഭാസമല്ല എന്ന് കേന്ദ്ര സാമ്പത്തിക സർവേ 2025-26 ലെ കണ്ടെത്തൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കേരളമുൾപ്പെടെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും സാമൂഹിക ബന്ധ സാന്ദ്രത പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഡിജിറ്റലായി വിദൂര ബന്ധങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും അയൽപക്ക പ്രാദേശിക തലത്തിലെ അടുത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ കുറവാണ് ഉയർന്ന ആത്മഹത്യാ നിരക്കിന് പിന്നിലെന്ന് സർവേ വിലയിരുത്തി. അമിതമായ സ്ക്രീൻ ഉപയോഗം സൗഹൃദ ശൃംഖലകളെ ദുർബലമാക്കുകയും ഉറക്കക്കുറവുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നും പരമ്പരാഗതമായി ഒരു സംരക്ഷണ കവചമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന സാമൂഹിക മൂലധനത്തെ അത് കാർന്നുതിന്നുന്നുവെന്നും സർവേ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
ദേശീയ തലത്തിലും ചിത്രം വ്യത്യസ്തമല്ല. ജാതി വിവേചന ആരോപണത്തോടെ മരിച്ച രണ്ട് ഐഐടി ദില്ലി വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കേസിൽ പോലീസ് അന്വേഷണം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാതിരുന്നതിനെ രൂക്ഷമായി വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് 2025 മാർച്ചിൽ സുപ്രീം കോടതി മുൻ ജഡ്ജി ജസ്റ്റിസ് എസ് രവീന്ദ്ര ഭട്ടിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ ഒരു ദേശീയ ടാസ്ക് ഫോഴ്സ് രൂപീകരിച്ചു. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ വിദ്യാർത്ഥി മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും പ്രതിരോധ മാർഗരേഖ തയ്യാറാക്കാനുമായിരുന്നു അതിന് നൽകിയ ചുമതല. ഐഐടി ദില്ലി, എയിംസ് ദില്ലി, ജെഎൻയു ഉൾപ്പെടെ നിരവധി സ്ഥാപനങ്ങൾ നേരിട്ട് സന്ദർശിച്ചാണ് ടാസ്ക് ഫോഴ്സ് വിവരശേഖരണം നടത്തിയത്. 2025 നവംബറിലെ ഇടക്കാല റിപ്പോർട്ടിൽ രാജ്യത്ത് വിദ്യാർത്ഥി ആത്മഹത്യകൾ അതേ കാലയളവിലെ കർഷക ആത്മഹത്യകളെക്കാൾ കൂടുതലാണെന്ന നടുക്കുന്ന വസ്തുത ടാസ്ക് ഫോഴ്സ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. പ്രശ്നം മികച്ച സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും സാധാരണ കോളജുകൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണെന്നും വ്യക്തമാക്കി. 2026 ജൂണിലെ തുടർ റിപ്പോർട്ടിൽ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും മാനസിക രോഗബാധിതരല്ല എന്ന നിർണായക നിരീക്ഷണത്തോടെ നീറ്റ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള മത്സര പരീക്ഷകൾ, കോച്ചിംഗ് സമ്മർദ്ദം, ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള പാഠ്യപദ്ധതി മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഘടനാപരമായ കാരണങ്ങളാണെന്ന് ടാസ്ക് ഫോഴ്സ് അടിവരയിട്ടു. ഇത് വിഷയത്തെ ഒരു വ്യക്തിഗത ചികിത്സാ പ്രശ്നത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത പ്രശ്നത്തിലേക്ക് മാറ്റുകയാണ്.
സംഖ്യകൾക്കപ്പുറം ഓരോ പേരും ഒരു കഥ പറയുന്നുണ്ട്. 2026 ഏപ്രിലിൽ കണ്ണൂർ അഞ്ചരക്കണ്ടി ഡെന്റൽ കോളജിലെ ബിഡിഎസ് വിദ്യാർത്ഥി നിതിൻ രാജിന്റെ മരണം കോളജിനുള്ളിലെ അധികാര ജാതി ബന്ധങ്ങളെ പരസ്യമായി ചർച്ചയാക്കി. ഡെന്റൽ അനാട്ടമി വിഭാഗം മേധാവിക്കെതിരെ ജാതീയ അധിക്ഷേപവും റാഗിംഗും ആരോപിക്കപ്പെട്ടു, എസ്സി എസ്ടി അതിക്രമ നിരോധന നിയമപ്രകാരം കേസെടുത്തു. കോളജ് മാനേജ്മെന്റ് ഒരു ഓൺലൈൻ ലോൺ ആപ്പ് ഭീഷണിയാണ് യഥാർത്ഥ കാരണമെന്ന് വാദിച്ചെങ്കിലും ആ വിശദീകരണം തന്നെ അധ്യാപകർ നിതിനെ വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന പരോക്ഷ സമ്മതം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരുന്നു. സംഭവത്തിനു പിന്നാലെ ഒരു വിഭാഗം അധ്യാപകർ കൂട്ടത്തോടെ രാജിവെക്കുകയും പ്രതിയുടെ മുൻകൂർ ജാമ്യാപേക്ഷ കോടതി തള്ളുകയും ചെയ്തു. ഒറ്റപ്പെട്ട ദുരൂഹതയല്ല, മറിച്ച് സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ അധികാര ശ്രേണിയും അച്ചടക്ക സംസ്കാരവും എങ്ങനെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാം എന്നതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമായി ഈ കേസ് മാറി.
ഇക്കാലയളവിൽ തന്നെ കൊച്ചി ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക സർവകലാശാലയിൽ ഒരാഴ്ചക്കിടെ രണ്ട് വിദ്യാർത്ഥികൾ മരിച്ചു. ഹാജർ കുറവ് പരിഹരിക്കാൻ രേഖകൾ സമർപ്പിക്കേണ്ട സമയപരിധി പിന്നിട്ടതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ ബിടെക് വിദ്യാർത്ഥി ധനുഷ് ഡിയെ വാടകമുറിയിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. അക്കാദമിക സമ്മർദ്ദമാണോ കാരണമെന്ന് പോലീസ് അന്വേഷിച്ചു. ദിവസങ്ങൾക്കകം ബിടെക് വിദ്യാർത്ഥിനി ദർശനയും സമാനമായി മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. തുടർച്ചയായ ഈ രണ്ട് മരണങ്ങൾ സർവകലാശാലയെ ഞെട്ടിച്ചു, വൈസ് ചാൻസലറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അടിയന്തര യോഗം വിളിച്ചുചേർക്കേണ്ടിവന്നു.
മൂന്നാമത്തെയും ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതുമായ കേസ് 2026 ഓഗസ്റ്റിൽ കോതമംഗലം മാർ അത്തനേഷ്യസ് എൻജിനീയറിംഗ് കോളജിലാണ് അരങ്ങേറിയത്. അരുണാചൽ പ്രദേശ് സ്വദേശിയായ ബിടെക് സിവിൽ വിദ്യാർത്ഥി മിച്ചി മാർപ്പു ആവശ്യമായ ക്രെഡിറ്റ് സ്കോർ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇയർ ബാക്ക് ആകുമെന്ന ഭയത്തിൽ ജീവനൊടുക്കി. മുറിയിൽനിന്ന് കണ്ടെടുത്ത കുറിപ്പിൽ ഇതേ ആശങ്ക രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഈ മരണം കോളജിൽ വൻ വിദ്യാർത്ഥി പ്രക്ഷോഭത്തിന് വഴിവെച്ചു, ഗവേണിംഗ് ബോർഡ് അംഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു അന്വേഷണ കമ്മീഷനെ കോളജ് നിയോഗിച്ചു. ഒടുവിൽ സപ്ലിമെന്ററി പരീക്ഷാ ഫീസ് ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാനും സാങ്കേതിക സർവകലാശാല നിർദേശിക്കുന്ന ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ക്രെഡിറ്റ് സമ്പ്രദായം നടപ്പാക്കാനും മാനേജ്മെന്റ് നിർബന്ധിതരായി. ഒരു ജീവന്റെ വിലയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഭരണപരിഷ്കാരമായി അത് മാറി.
കേരളത്തിനു പുറത്തും ഇതേ ചിത്രം തന്നെ ആവർത്തിക്കുന്നു. 2025 നവംബറിൽ ദില്ലിയിലെ പ്രശസ്തമായ സെന്റ് കൊളംബ സ്കൂളിലെ പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മരണത്തിൽ നാടകാഭ്യാസത്തിനിടെ വീണതിന് ശാസിക്കപ്പെട്ടതും തുടർച്ചയായി ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് അപമാനിക്കപ്പെട്ടതും ട്രാൻസ്ഫർ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകുമെന്ന ഭീഷണിയും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അധ്യാപകർക്കെതിരെ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കുറിപ്പ് അവശേഷിച്ചിരുന്നു. ഹെഡ്മിസ്ട്രസ് ഉൾപ്പെടെ ജീവനക്കാരെ സസ്പെൻഡ് ചെയ്തു, ദേശീയ മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷൻ പ്രത്യേക അന്വേഷണത്തിന് ഉത്തരവിട്ടു. വ്യത്യസ്ത സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി വ്യത്യസ്ത സ്ഥാപനങ്ങളിലായി സംഭവിച്ച ഈ കേസുകളിലെല്ലാം ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പൊതുഘടകമുണ്ട്, സ്ഥാപനത്തിന്റെ അധികാര സംവിധാനവും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ നിസ്സഹായതയും തമ്മിലുള്ള അസന്തുലിതാവസ്ഥ.
ഈ സംഭവങ്ങളെ ഒരൊറ്റ കാരണത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് ഒരു വിശകലനപരമായ വഞ്ചനയാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ക്രെഡിറ്റ് സ്കോർ നയങ്ങൾ, ഇയർ ബാക്ക് ഇയർ ഔട്ട് സംവിധാനങ്ങൾ, കടുത്ത അറ്റൻഡൻസ് നിബന്ധനകൾ, ഉയർന്ന സപ്ലിമെന്ററി ഫീസ്, ഫലപ്രദമല്ലാത്ത ഗ്രീവൻസ് സെല്ലുകൾ എന്നിവ ആവർത്തിച്ചു കാണാം. അക്കാദമിക പ്രകടനത്തെ അളക്കുന്ന സാങ്കേതിക സൂചികകൾ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ കണക്കിലെടുക്കാതെ യാന്ത്രികമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അവ ശിക്ഷാവിധികളായി മാറുന്നു. കൗൺസിലിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ മിക്ക സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഒന്നുകിൽ ഇല്ല, അല്ലെങ്കിൽ ഭയം കൂടാതെ സമീപിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഔപചാരികതയായി മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു.
അധ്യാപകരുടെ പങ്ക് ഏറ്റവും വേദനാജനകവും അതേസമയം ഏറ്റവും പരിതാപകരവുമാണ്. പൊതുമധ്യത്തിലെ അപമാനം, തുടർച്ചയായ താരതമ്യപ്പെടുത്തൽ, ജാതി വംശീയ അധിക്ഷേപം, ബോഡി ഷെയ്മിംഗ്, സഹായാഭ്യർത്ഥനകൾ അവഗണിക്കൽ എന്നിവയെല്ലാം മുകളിൽ പരാമർശിച്ച കേസുകളിൽ ആവർത്തിക്കുന്നു. അധ്യാപകൻ എന്ന റോളിന്റെ അധികാരം കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം നിർണായകമാണെന്ന് ഈ സംഭവങ്ങൾ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു, അതേസമയം ഭൂരിഭാഗം അധ്യാപകർക്കും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വൈകാരിക പ്രതിസന്ധി തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരിശീലനമോ സമയമോ ലഭ്യമല്ല എന്നതും യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
രക്ഷിതാക്കളുടെ ഭാഗത്ത് രണ്ട് വിരുദ്ധ പ്രവണതകൾ ഒരേസമയം അപകടകരമാണ്, അമിതമായ പ്രതീക്ഷയും അമിതമായ അവഗണനയും. കരിയർ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കുട്ടിയുടെ താൽപ്പര്യത്തിനു പകരം സാമൂഹിക അന്തസ്സിന്റെ അളവുകോലായി മാറുമ്പോൾ ചെറിയ പരാജയങ്ങൾ പോലും കുട്ടിക്ക് സഹിക്കാനാവാത്തതായി മാറുന്നു. അതേസമയം ജോലിത്തിരക്കും കുടുംബ സംഘർഷങ്ങളും കാരണം കുട്ടിയുടെ പ്രയാസങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന വൈകാരിക അവഗണനയും ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി ആവർത്തിച്ചു കാണുന്നു. കുട്ടികൾ സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ വീട്ടിൽ തുറന്നുപറയാൻ ഭയക്കുന്ന അവസ്ഥ ഒരു അപകട സൂചനയായി തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്നു.
സഹപാഠികളും കൂട്ടുകാരും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലോകം ഇന്ന് ക്യാമ്പസിന്റെ ഭൗതിക അതിർത്തികൾ കടന്നുപോകുന്നു. ഹോസ്റ്റൽ ബുള്ളിയിംഗ്, സൈബർ അപവാദ പ്രചരണം, ഹീറോ ആകാനുള്ള പിയർ പ്രഷറിൽ സാഹസികതയിലേക്കോ ലഹരിയിലേക്കോ ഉള്ള വഴുതൽ, തകർന്ന പ്രണയബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും മറ്റ് സമ്മർദ്ദങ്ങളുമായി കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ നിർണായകമായ അവസാന തള്ളലായി മാറാറുണ്ട്. സമൂഹത്തിന്റെ തലത്തിൽ വിജയത്തെ മാർക്കിലും ജോലിയിലും മാത്രം അളക്കുന്ന ഒരു പൊതുബോധം നിലനിൽക്കുന്നു, തോൽവിയെ ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമായി അംഗീകരിക്കാൻ കുട്ടികളെ ആരും പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളെ ബലഹീനതയായി കാണുന്ന ബോധം സഹായം തേടുന്നതിൽനിന്ന് കുട്ടികളെയും കുടുംബങ്ങളെയും തടയുന്നു.
ഇതിനെല്ലാം പുറമെ വ്യക്തിഗത തലത്തിൽ വിഷാദം, ഉറക്കക്കുറവ്, വൈകാരിക നിയന്ത്രണക്കുറവ് തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ ബാഹ്യ സമ്മർദ്ദങ്ങളുമായി കൂടിച്ചേരുമ്പോഴാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായിത്തീരുന്നത്. സമീപകാല ചർച്ചകളിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു നിരീക്ഷണം ഹ്രസ്വ വീഡിയോകളും ഗെയിമുകളും നൽകുന്ന തൽക്ഷണമായ ഉത്തേജനത്തിന് ശീലിക്കുന്ന തലച്ചോറിന് യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലെ കാത്തിരിപ്പും വിരസതയും തോൽവിയും സഹിക്കാനുള്ള ശേഷി ക്രമേണ കുറഞ്ഞുവരുന്നു എന്നതാണ്. ഇത് ക്ലിനിക്കൽ തലത്തിൽ പൂർണമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു നിഗമനമല്ലെങ്കിലും മനഃശാസ്ത്ര വിദഗ്ധരും അധ്യാപകരും രക്ഷിതാക്കളും ഒരുപോലെ പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരു അനുഭവസാക്ഷ്യമാണ്. ചെറിയ വിമർശനത്തെയോ പ്രണയനൈരാശ്യത്തെയോ പോലും അസാധാരണമായ തീവ്രതയോടെ ഏറ്റെടുക്കുന്ന വൈകാരിക ദുർബലത കൗമാരക്കാരിൽ കൂടിവരുന്നതായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു. ഇതിനെ ഒരു സ്വഭാവദൂഷ്യമായല്ല ഡിജിറ്റൽ ഉപഭോഗരീതി രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശീലമായി കാണുന്നതാവും കൂടുതൽ നീതിപൂർവകം. ഇതോടൊപ്പം പുതിയ തരം സിന്തറ്റിക് ലഹരികളുടെ ലഭ്യത കൗമാരക്കാർക്കിടയിൽ വർധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഇത് പെട്ടെന്നുള്ള അക്രമവാസനയിലേക്കും തീരുമാനങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നതായും പോലീസും ചികിത്സാ വിദഗ്ധരും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
2025 ജനുവരിയിൽ കോട്ടയത്ത് ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒന്നിലധികം വിദ്യാർത്ഥി ആത്മഹത്യകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടത് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർക്കിടയിൽ ഗുരുതരമായ ആശങ്കയുണർത്തി. ഗോയ്ഥെയുടെ ദ സോറോസ് ഓഫ് യങ് വെർതർ എന്ന നോവലിൽനിന്ന് പേരു കടംകൊണ്ട വെർതർ ഇഫക്റ്റ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ അനുകരണ പ്രവണത, ഒരു ആത്മഹത്യാ വാർത്ത പ്രത്യേകിച്ച് അത് വൈകാരികമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സമാന മാനസികാവസ്ഥയിലുള്ള മറ്റുള്ളവരിൽ അതേ പ്രവൃത്തിയിലേക്കുള്ള പ്രേരണ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന നിരീക്ഷണം, മാധ്യമങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക മാധ്യമ ഉപയോക്താക്കൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമായ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തബോധം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം കണക്കിലെടുത്താണ് ആത്മഹത്യാ വിശദാംശങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ മാധ്യമ സംയമനം ആരോഗ്യ വിദഗ്ധർ നിരന്തരം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
ഈ പ്രതിസന്ധിയോടുള്ള പ്രതികരണം ഇപ്പോൾ ക്രമേണ ശക്തിപ്പെട്ടുവരികയാണ്. സുപ്രീം കോടതി വിദ്യാർത്ഥി ആത്മഹത്യാ പ്രതിരോധത്തിനായി രാജ്യവ്യാപകമായി ബാധകമായ മാർഗനിർദേശങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുകയും മാനസികാരോഗ്യ നയം നടപ്പാക്കൽ എല്ലാ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും നിർബന്ധമാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഗണ്യമായ എണ്ണം സ്ഥാപനങ്ങൾ ടാസ്ക് ഫോഴ്സിന്റെ സർവേയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചത് കോടതിയെ തന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. നിയമപരമായ ഉത്തരവുകൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രതികരണത്തിനും ഇടയിലുള്ള അകലം എത്ര വലുതാണെന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്. കേരളത്തിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ ഓരോ കേസിലും ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ പ്രതികരണം ഉണ്ടായി, അധ്യാപകരുടെ കൂട്ടരാജി, ആഭ്യന്തര അന്വേഷണ കമ്മീഷനുകൾ, ഫീസ് കുറയ്ക്കൽ, ക്രെഡിറ്റ് സമ്പ്രദായത്തിലെ പരിഷ്കാരം. എന്നാൽ ഇവയെല്ലാം ഒരു മരണത്തിനു ശേഷമുള്ള പ്രതികരണങ്ങളാണ് എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. പ്രതിരോധം സംഭവാനന്തര പരിഹാരമായി മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അടുത്ത ദുരന്തം തടയാൻ അതിന് കഴിയില്ല.
സ്കൂളിൽ തുടങ്ങി കോളജിലേക്ക് നീളുന്ന ഈ പ്രവണതയെ ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തിഗത തീരുമാനങ്ങളുടെ ശേഖരമായി കാണുന്നത് ഒരു വിശകലന പിഴവ് മാത്രമല്ല ഒരു ധാർമിക വീഴ്ച കൂടിയാണ്, കാരണം അത് സ്ഥാപനങ്ങളെയും മുതിർന്നവരെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുന്നു. കലാലയ നയങ്ങളുടെ ക്രൂരത, അധ്യാപകരുടെ അപര്യാപ്തമായ സംവേദനക്ഷമത, രക്ഷിതാക്കളുടെ അമിത പ്രതീക്ഷ അല്ലെങ്കിൽ അശ്രദ്ധ, സഹപാഠികളുടെ സമ്മർദ്ദം, ദുർബലമായ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ, വ്യക്തിഗത മാനസികാരോഗ്യ പ്രതിസന്ധി എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നത് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കുട്ടി അക്രമത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നത്. അകാരണം എന്ന വാക്ക് ഇവിടെ ഒരു വിശദീകരണമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ അശ്രദ്ധയുടെ ഒരു കുമ്പസാരമാണ്.
ഇതിനുള്ള പരിഹാരവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബഹുമുഖമാകേണ്ടതുണ്ട്. സ്ഥാപനങ്ങൾ അക്കാദമിക നയങ്ങളെ മനുഷ്യത്വപരമാക്കുകയും യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രാപ്യമായ കൗൺസിലിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. അധ്യാപകർക്ക് വൈകാരിക സാക്ഷരതയിലും ആദ്യകാല മുന്നറിയിപ്പ് സൂചനകൾ തിരിച്ചറിയുന്നതിലും പരിശീലനം ആവശ്യമാണ്. രക്ഷിതാക്കൾ പ്രതീക്ഷകളെ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ ക്രമീകരിക്കുകയും വിധിയില്ലാതെ കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരിടം വീട്ടിൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും വേണം. സമൂഹം വിജയത്തിന്റെ നിർവചനം വിശാലമാക്കുകയും മാനസികാരോഗ്യത്തോടുള്ള കളങ്കബോധം ഇല്ലാതാക്കുകയും വേണം. ഇവയെല്ലാം ഒരേസമയം തുടർച്ചയായി നടപ്പാക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരു ദുരന്തത്തിനു ശേഷമുള്ള താൽക്കാലിക ഉണർവായിട്ടല്ല ഒരു സ്ഥിരം സംസ്കാരമായി അടുത്ത തലമുറയെ ഈ നിശ്ശബ്ദ പ്രതിസന്ധിയിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കൂ.
കാരണം ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മരണം അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരംഭിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ അന്വേഷണം തന്നെയാണ്. ആ മരണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്, നമ്മുടെ കലാലയങ്ങൾ അറിവ് നൽകുന്ന ഇടങ്ങൾ മാത്രമാണോ അതോ ഒരു മനുഷ്യന് തകർന്നുപോകുമ്പോൾ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയുന്ന ഇടങ്ങളുമാണോ.
