കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ വന്മര തണലുകളിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കേൾക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ലായിരുന്നു. വിപ്ലവ ഗാനങ്ങളും അടിയുറച്ച നിലപാടുകളും അവന്റെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നതായിരുന്നു. പ്രസ്ഥാനം എന്ന് കേട്ടാൽ വിഷ്ണുവിന് ജീവനായിരുന്നു. കാരണം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല.
തോളിലെ പഴയ ലാത്തിച്ചാർജിന്റെ പാടുകളുമായി വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഇന്നും പോരാട്ടച്ചരിത്രം പറയുന്ന ജനാർദ്ദനന്റെ മകനാണ് അവൻ. പ്രസ്ഥാനത്തെ സ്വന്തം തോളിലേറ്റിയ ആ പഴയ വിപ്ലവകാരിയുടെ വീര്യം വിഷ്ണുവിന്റെ ഞരമ്പുകളിലും തിളച്ചു മറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയൊരു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തണലിലായിരുന്നു അവൻ വളർന്നത്. അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെയും കറുത്ത ഏടുകളുടെയും കാലത്ത്, ജനാർദ്ദനൻ എന്ന പോരാളി മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച സമരങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലെ പഴമക്കാർ ഇന്നും ഓർത്തെടുക്കാറുണ്ട്. അച്ഛന്റെ പോരാട്ടച്ചൂടിൽ വളർന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ വിഷ്ണുവിന് പ്രസ്ഥാനം വെറുമൊരു സംഘടനയായിരുന്നില്ല; അത് അവന്റെ ശ്വാസമായിരുന്നു.
അക്കാലത്താണ് മഹാരാജാസ് കോളേജിൽ അധികൃതരുടെ അന്യായമായ തീരുമാനം വരുന്നത്. സാധാരണക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പഠനം നിഷേധിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഫീസ് കുത്തനെ കൂട്ടി. നിർദ്ധനരായ നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവി ഇരുളടയുന്ന അവസ്ഥയായി.
അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ തുനിഞ്ഞ വിദ്യാർത്ഥി നേതാക്കളെ കോളേജിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുമെന്നും കേസിൽപ്പെടുത്തുമെന്നും കോളേജ് മാനേജ്മെന്റും പോലീസും ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അടിച്ചമർത്തലിന്റെ ലാത്തിമുറികൾക്ക് മുന്നിൽ ഭയന്ന് പല സംഘടനകളും പിന്മാറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ക്യാമ്പസിലെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കൊടിമരം തണലില്ലാതെ തനിച്ചായി.
പലരും വിഷ്ണുവിനെ ഉപദേശിച്ചു;
‘സമരത്തിന് ഇറങ്ങരുത് വിഷ്ണു, നിന്റെ പഠത്തം പോകും. ജനാർദ്ദനന്റെ മകനായതുകൊണ്ട് നീ ഇതിൽ തലവെച്ചു കൊടുക്കണമെന്നില്ല…’
പക്ഷേ, മിണ്ടാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അന്ന് രാത്രി വിഷ്ണു വീടിന്റെ പടി കയറുമ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽപ്പടിയിൽ ചാരിയിരുന്ന് പത്രത്തിലെ വാർത്തകൾ വായിക്കുകയായിരുന്ന അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പോരാട്ടങ്ങളുടെ കനലുകൾ എരിയുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
താൻ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ച് വിഷ്ണു അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. മുറിയിൽ പോയി പഴയൊരു പെട്ടി തുറന്ന്, പണ്ട് പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ ലാത്തിയടിയേറ്റ് ചോര പറ്റി ഉണങ്ങിയ സ്വന്തം കഷണം ചുവപ്പുതുണി എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു.
‘സമരം എന്ന് വെച്ചാൽ ജയിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം നയിക്കുന്നതല്ല വിഷ്ണു, നീതിക്ക് വേണ്ടി അവസാന ശ്വാസം വരെ നിലനിൽക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. നിന്റെ പിന്നിൽ ആരുമില്ലെങ്കിലും നീ ഉയർത്തുന്ന കൊടിക്ക് തളർച്ചയുണ്ടാകരുത്!
പ്രസ്ഥാനത്തെ തോലേറ്റിയ ജനാർദ്ദനന്റെ മകൻ തോറ്റുകൊടുത്തു എന്ന് ആരും പറയരുത്…’
അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ കനലായി പടർന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വലിയ പോലീസ് പട നിലയുറപ്പിച്ചു. ഗേറ്റ് പൂട്ടി, വിദ്യാർത്ഥികളെ അകത്തേക്ക് കയറ്റാതെ അടിച്ചമർത്താൻ തയ്യാറായി വന്ന പ്രസ്ഥാന വിരുദ്ധർക്കും പോലീസിനും മുന്നിലേക്ക് വിഷ്ണു ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു കയറി.
അവന്റെ കൈകളിൽ അച്ഛൻ കൊടുത്ത ആ പഴയ ചുവന്ന കൊടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഉറക്കെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു തുടങ്ങി;
‘അടിച്ചമർത്തും ലാത്തികൾക്ക് മുന്നിൽ…
തളരില്ല നമ്മൾ, വഴങ്ങില്ല നമ്മൾ!
പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം…
ഞങ്ങളുടെ ജന്മ അവകാശമാണ്!’
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയമില്ലായ്മയും ഉറച്ച നിലപാടും കണ്ട്, ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ ഭയന്നു മാറിനിന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരായി അവന്റെ പിന്നിൽ അണിനിരക്കാൻ തുടങ്ങി. സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കടലിരമ്പമായി മാറി!
പോലീസിന്റെ ജലപീരങ്കികൾ പാഞ്ഞടുത്തു. ലാത്തികൾ തുരുതുരാ വീണു. വിഷ്ണുവിന്റെ തല പൊട്ടി ചോരയൊലിച്ചു, കൈമുട്ടുകൾ ചതഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചോര വാർന്നിട്ടും ഒരടി പോലും പിന്നോട്ട് വെക്കാതെ അവൻ ആ കൊടി വാനോളം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
തൊട്ടടുത്തുള്ള സഖാക്കൾ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ പിടിക്കണ്ട, കൊടി താഴ്ന്നുപോകാതെ നോക്ക്!’
അവന്റെ ആ വീര്യം ക്യാമ്പസിലെ ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ഉള്ളിലേക്ക് വിപ്ലവത്തിന്റെ തീയായി പടർന്നു. പോലീസിന്റെ അടികൾക്ക് മുന്നിൽ അവർ തളരാതെ ഉറച്ചുനിന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അടിയറവ് പറയാത്ത സമരവീര്യത്തിന് മുന്നിലും ജനരോഷത്തിന് മുന്നിലും ഒടുവിൽ കോളേജ് അധികാരികൾക്ക് മുട്ടുമടക്കേണ്ടി വന്നു. ഫീസ് വർദ്ധനവ് പൂർണ്ണമായും പിൻവലിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഉത്തരവ് വൈകുന്നേരത്തോടെ പുറത്തുവന്നു!
ക്യാമ്പസിൽ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ചുവന്ന അലകടൽ ഇരമ്പി. തോറ്റോടിയ അധികാരികൾക്ക് മുന്നിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ വിഷ്ണുവിനെ തോളിലേറ്റി മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു.
വൈകുന്നേരം, തലയിൽ വെച്ചുകെട്ടും മുറിവുകളിലെ ചോരപ്പാടുകളുമായി വീടിന്റെ പടി കയറി വന്ന വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി ജനാർദ്ദനൻ അഭിമാനത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അച്ഛൻ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തെടുത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ചോരയൊലിച്ച മുറിവുകൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു.
‘തലമുറകൾ മാറിയേക്കാം വിഷ്ണു, പക്ഷേ നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചോര ഒരിക്കലും തോറ്റുകൊടുക്കില്ല!’ ജനാർദ്ദനൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു.
ആ സായാഹ്നത്തിൽ, ആ പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് പുതിയൊരു വിപ്ലവ അധ്യായം കുറിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
